The Family by Tin Tun Oo

The Family ဦးကျော် ကျနော်တို့အိမ်ကို ဘယ်အချိန်တည်းက ရောက်လာခဲ့တာလဲ ကျနော်မသိပါ။ ကျနော် လူမှန်းသိတတ်စ အရွယ်တည်းက ညအိပ်ရာဝင်ခါနီး အချိန်ဆို ဦးကျော်က အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်ပေါ်မှာ ထိုင်၊ ကျနော်က သူ့ပေါင်ပေါ် ခေါင်းအုံးပြီး ပုံပြင်တွေ ပြောပြခိုင်းတာ မှတ်မိနေပါသည်။ ဦးကျော် ပြောပြသော ပုံပြင်များကို ကျနော် တအားကြိုက်ပါသည်။ ဆင်ကြီးများကိုပင် အစွယ်ချိုးနိုင်သည့် ဗလကောင်းသော သူရဲကောင်းကြီး၊ မြေလျှိုးမိုးပျံနိုင်သော ညီအစ်ကို၊ ကျွဲချိုထိပ်မှာ ကင်းမြီးကောက်ထောင်နိုင်သည့် မင်းသား၊ လှပသလောက် မာန်မာနကြီးသော ဘုရင်မ စသည့် ပုံပြင်များကို နေ့စဉ်နားထောင်နေရပေမယ့် မရိုးနိုင်ပါ။ "မောင်ကျော်က အင်မတန်အားကိုးရတယ်" လို့ ဖေဖေ ခဏခဏပြောတတ်ပါသည်။ ဦးကျော်က ဖေဖေခိုင်းသမျှ မညီးမညူ လုပ်ပေးတတ်ပါသည်။ အလုပ်လုပ်တာလည်း အင်မတန်တိကျသေချာပါသည်။ "အဲ..ဒါပေမယ့်" ဒီစကားက ဖေဖေအမြဲ ဆက်ပြောနေကျ စကားပါ။ ဦးကျော်က ညနေစောင်းရင်တော့ ရီဝေတတ်ပါသည်။ ဖေဖေက အနုနည်းနှင့် သွေးဆောင်၍ တမျိုး၊ အကြမ်းနည်းနဲ့ ခြိမ်းခြောက်၍ တဖုံ အမျိုးမျိုး လုပ်ဖူးပါသည်။ မရပါ။ "အစ်ကိုကြီးရယ် ကျနော့်မှာ ဒါလေးပဲဖြေစရာရှိတာပါ" ဆိုတဲ့ ဦးကျော်စကားကြောင့် ဖေဖေ အမြဲ လက်လျော့ရပါသည်။ နောက်ပိုင်းကျ မေမေကပဲ ဝင်ပြီး "ရှင်ကလည်း မောင်ကျော် သောက်တာက ရှင့်လုပ်ငန်းကိုင်ငန်း ပျက်လောက်အောင် ဖြစ်နေတာမှ မဟုတ်တာ။ မူးပြီး ဟော့ဟော့ရမ်းရမ်းလည်း မလုပ်တတ်ပါဘူး။ သူဝါသနာပါတဲ့ ကြက်တိုက်တဲ့ ကိစ္စလည်း ရှင်မကြိုက်ဘူးဆိုလို့ စွန့်လွှတ်ပြီးပြီလေ။ သူ့မှာ ဒါလေးပဲကျန်တာကို။ ဆွေမျိုးမရှိ ဘာမရှိနဲ့ ဒီလောက်တော့ လွှတ်ထားပေးလိုက်ပေါ့ရှင်" ဆိုပြီး ဖျောင်းဖျတော့မှ ဖေဖေလည်း စိတ်လျှော့သွားပါသည်။ ဒါတောင် မင်းဦးကျော် မူးလာရင် သူ့နားမကပ်နဲ့နော် ဆိုပြီး ကျနော့်ကို ကြိတ်မှာတတ်သေးသည်။ ခက်တာက ကျနော်ကလည်း ညဘက်မှ ဦးကျော်နှင့် ဆုံရတာဖြစ်သည်။ တနေကုန် ကျောင်းမှာ အချိန်ကုန်၊ ပြန်လာရင်လည်း ဦးကျော်က ဖေဖေ့အလုပ်တွေ လုပ်နေရတာ မပြီးသေး။ ပြီးရင်လည်း သူက ထွက်သွားလိုက်တာ (သူ့ထုံးစံမပျက် သွားရီဝေတာပဲ နေမှာပါ) ညအိပ်ခါနီးလောက်မှ ပြန်ပြန်ရောက်လာသည်။ အဲဒီလိုအချိန်မျိုးဆို ခေါင်းငိုက်ငိုက်နှင့် ရေချိန်ကိုက်လာပြီး ကွပ်ပျစ်ပေါ် လှဲအိပ်တော့သည်။ ကျနော်က ဖေဖေမမြင်အောင် မယောင်မလည်နဲ့ သွားပြီး ဦးကျော် ပုံပြင်ပြောပြ ဆိုပြီး အတင်းကပ်ရသည်။ နောက်တစ်ခုရှိတာက ဦးကျော်က မထွေပြားတဲ့ ပုံမှန်အချိန်ဆို ခပ်တည်တည်နှင့် နေတတ်သည်။ ဘယ်သူနှင့်မှလည်း သိပ်အရောဝင်လေ့ မရှိပါ။ ရီဝေလာပြီဆိုရင်တော့ ဦးကျော် အူမြူးလာပြီ။ စကားတွေရွှင်လာသည်။ တဟီဟီနှင့် ပြောချင်ရာတွေ ပြောတော့သည်။ "သားအစ်ကိုတွေလည်း ဦးကျော် ပေါင်ပေါ် ခေါင်းအုံးပြီး ပုံပြင်တွေ ပြောခိုင်းခဲ့ဖူးတာပဲကွ" လို့ဦးကျော်က ပြောတတ်သည်။ ဦးကျော်နားက အရက်နံ့ ပြင်းပါသည်။ ဦးကျော် အဲဒီလိုပြောပေမယ့် ကျနော့်အတွက်တော့ ယုံရခက်နေပါသည်။ အဲဒီတုံးက ကိုလေးက ကိုးတန်းလား ဆယ်တန်းလားမသိ၊ ကိုကြီးကတော့ ရန်ကုန်မှာ ကောလိပ်သွားတက်နေတဲ့အချိန် ဖြစ်ပါသည်။ ကိုလေးရော ကိုကြီးရော ဦးကျော်ကို သိပ်အရောဝင်တာ ကျနော်မတွေ့ဖူးပါ။ မေးထူးခေါ်ပြောလောက်သာ ခပ်တန်းတန်း ဆက်ဆံကြပါသည်။ ဖေဖေက သူတို့ကိုလည်း မောင်ကျော့်နားသိပ်မကပ်နဲ့ကွ ဆိုပြီး ပြောထားလားမသိ။ သူတို့ကလည်း ဘာလို့ ဖေဖေ့စကား နားထောင်ပါလိမ့်။ တခါတော့ ကိုကြီးရန်ကုန်ပြန်တော့ ကျနော်တို့ ဘူတာလိုက်ပို့ကြပါသည်။ ဦးကျော်မောင်းတဲ့ ကားနဲ့ပေါ့။ ကိုကြီးက ရထားပေါ်မတက်ခင် ကျနော့်ကို ပွေ့ချီပြီး တရှုတ်ရှုတ်နှင့် နမ်းပါသည်။ "ကိုကြီးနောက်တခါ ပြန်လာရင် ပူတူးအတွက် မုန့်ဝယ်ခဲ့မယ်နော်၊ ဘာမုန့်စားမလဲ" ဆိုပြီးမေးပါသည်၊ ကျနော်က "သားအတွက်က အမြဲဝယ်ဝယ်လာနေတာပဲ မစားတော့ပါဘူး။ ကိုကြီးက ဦးကျော်အတွက်ကျ ဘာမှ မဝယ်လာဘူး။ ဒီတခါပြန်လာရင် ဦးကျော်အတွက်ဝယ်ခဲ့" ဆိုပြီး ပြောလိုက်ရာ ဖေဖေရော မေမေပါ ပွဲကျသွားပါသည်။ ကိုကြီးကလည်း တဟားဟားနှင့် တော်တော်စကားတတ်တဲ့ ကောင်လေးဆိုပြီး ဖက်နမ်းပြန်ပါသည်။ "အရက်သမား လူမိုက်အတွက်များ" ကိုလေးအသံက သူ့ဆံပင်ပုံလို ခပ်ရွဲ့ရွဲ့ဖြစ်နေပါသည်။ ဦးကျော်က မလှမ်းမကမ်းက ကွမ်းယာဆိုင်လေးမှာ ဆေးလိပ်မီးညှိနေပါသည်။ ကိုလေးစကားကို ဦးကျော် ကြားမကြားတော့ ကျနော်မသိပါ။ ထိုနေ့ညက ဖေဖေ့အခန်းထဲမှာ ကိုလေးကို ဆူနေကြတာ ကျနော်တစွန်းတစကြားပါသည်။ "ဘာမှ ရိုသေစရာမလိုဘူး။ သားတို့နဲ့လည်း အမျိုးတော်တာမဟုတ်ဘူး" ဆိုတဲ့ ကိုလေးအသံက လူပျိုဖော်ဝင်ခါစဆိုတော့ ခပ်အုပ်အုပ်။ ဘာတွေဖြစ်ကြလဲတော့ ကျနော်မမြင်ရပါ။ ဒါပေမယ့် "အကို အကို လွန်မယ်နော်" ဆိုပြီး မေမေက ဖေဖေ့ကို အတင်းဆွဲနေတဲ့ အသံကိုတော့ ကျွန်တော်ကြားပါသည်။ နောက်နေ့ ကိုလေး မျက်နှာမှာ ညိုညိုမည်းမည်းကြီး ဖြစ်နေတာ ကျွန်တော်တွေ့သည်။ "မင်းတို့အားလုံးမှတ်ထား၊ အကြီးကောင်ပြန်လာရင်လည်း ထပ်ပြောဦးမယ်၊ ကိုယ့်မိဘက မတောင့်မတ မကြောင့်မကြထားလို့ အေးအေးဆေးဆေးနေရတာကို အသားလွတ် ဘဝင်မြင့်မနေနဲ့၊ မင်းတို့ သူဌေးသားတွေ မဟုတ်ဘူး" အင်္ဂါသားဖေဖေ့ အသံက ခြင်္သေ့လို ဟိန်းပြီးထွက်လာသည်။ ........... ဦးကျော်က ကိုလေးပြောသလို အရက်သမား လူမိုက်ဆိုတာတော့ ကျနော်မယုံပါ။ ဒါပေမယ့် ဦးကျော်ပုံကတော့ လူမိုက်ကြီးတွေရဲ့ ပုံစံနှင့် တူနေတာ အမှန်ပင်။ ဦးကျော်၏ ဆံပင်ရှည်ကြီးက ကောက်ကောက်ကွေးကွေးနှင့် အမြဲ မျက်နှာကို ဖုံးနေတတ်သည်။ နှုတ်ခမ်းမွှေးစစနှင့် မုတ်ဆိတ်မွှေး ပါးသိုင်းမွှေးတွေကလည်း အပြည့်။ ခြံထဲက ရေတွင်းမှာ ဦးကျော် ရေချိုးတဲ့အချိန်ဆို ခါးတောင်းကျိုက်ထားသည့် ဦးကျော်ပေါင်မှာ ထိုးကွင်းတွေ အပြည့်ဖြစ်နေတာလည်း ကျနော် တွေ့ဖူးတယ်။ ထိုမည်းမည်းအရာများကို ထိုးကွင်းဟု မသိခင်က ဖေဖေ့ကို ကျနော်မေးဖူးသည်။ "ဖေဖေ ဦးကျော်ပေါင်က မည်းမည်းကြီးတွေက ဘာတွေလဲဟင်၊ ဖေဖေ့မှာကျ ဘာလို့မရှိတာလဲ" "အဲဒါ ထိုးကွင်းလို့ခေါ်တယ် သားရဲ့။ ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက၊ သားကြားဖူးနေကျ ပုံပြင်တွေထဲက မြန်မာကြီးတွေမှာပဲ ရှိတာ" "ဟင် ဦးကျော်မှာကျ ဘာလို့ရှိလဲ၊ သူက ပုံပြင်ထဲက မြန်မာကြီးလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့" "ေဩာ် သူက ရှေးအစဉ်အလာ ထိန်းသိမ်းတဲ့ မျိုးရိုးက လာလို့ပေါ့ကွာ၊ မောင်ကျော့်မှာက အတော်စုံတယ်ကွ၊ နဂါးတို့ ဂဠုန်တို့လေ၊ သား ဘုရားတွေမှာ တွေ့ဖူးတဲ့ အရုပ်တွေလေ၊ အဲဒါတွေလည်း သူ့မှာ ရှိတယ်ကွ၊ ကြောင်တွေ အိမ်မြောင်တွေရော၊ စုံလို့ကွာ" "ဟင် အိမ်မြောင်၊ သား အိမ်မြောင်ကြည့်ချင်တယ် အိမ်မြောင်ကြည့်ချင်တယ်" ကျနော်က ပူဆာတော့ ဖေဖေက မျက်လုံးတွေ မို့အစ်သွားအောင် ရယ်ပါသည်။ "အေး ကြည့်ချင်ရင် မင်းဦးကျော်ကို ပြခိုင်းပေတော့" "ဖေဖေ ဟိုဟာ မဖြေရသေးဘူး၊ ဖေဖေ့မှာရော အဲဒီအရုပ်တွေ ဘာလို့ မရှိတာလဲဆိုတာ" ဖေဖေက တဟားဟားနှင့် ထပ်ရယ်ပါသည်။ "လူလည်လေး၊ မေ့များမေ့သွားမလားလို့ ရောချလိုက်တာ၊ မမေ့ဖူးဘဲ" ဖေဖေက မျက်မှန်ချွတ် မျက်လုံးထဲမှာ အိုင်ထွန်းနေသော မျက်ရည်များကို သုတ်ပြီးမှ "ဖေဖေ့မှာ မရှိတာက ဒီလိုလေ၊ အဲဒီဟာတွေကို ဆေးမင်ကြောင်လို့ ခေါ်တယ်ကွ။ စုတ်နဲ့ ပေါက်ရတာ၊ စုတ်ဆိုတာ အပ်လိုမျိုးပဲကွာ၊ သူကနည်းနည်း ပြားပြား၊ ကြီးကြီး၊ အဲဒီအပ်ကြီးနဲ့ ပေါက်ပေါက်ပြီး ထိုးရတာ၊ အရမ်းနာတယ်၊ ကွမ်းသီးခဲကို ပါးစပ်မှာ ကိုက်ပြီး အထိုးခံရတာ" "ဘာလို့လဲဟင်၊ ဘာလို့ကိုက်ရတာလဲ" "နာလွန်းလို့ ကိုယ့်လျှာကိုယ်ပြန်ကိုက်မိမှာ စိုးလို့ပေါ့ကွ" "ေဩာ် လက်စသတ်တော့ ဖေဖေက နာလို့မထိုးတာကိုး" ဆိုတော့ ဖေဖေ ပက်လက်ကုလားထိုင်လေး သိမ့်သိမ့်တုန်သွားတော့သည်။ မေမေကတောင် ဒီသားအဖ ဘာတွေ ဒီလောက်အူမြူးနေကြတာလဲ ဆိုပြီး မီးဖိုခန်းထဲက ထွက်လာကြည့်ရသည်။ "မင်းသားကို ကြည့်စမ်းပါဦးကွာ။ လူကြီးလေးကျနေတာပဲ စကားတတ်လိုက်တာ" ဆိုပြီး ကျနော့်ဆံပင်တွေကို ထိုးဖွပေးပါသည်။ "သားဦးကျော် သတ္တိကောင်းတာကတော့ မမေးနဲ့၊ သားအဖေကိုမေးကြည့်ပါလား" ဆိုပြီး မေမေက ပြောသည်။ ဖေဖေက ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ဟန်ပြင်လိုက်သည်။ ကွက်စိပ်ဆရာ တစ်ယောက်နှင့်ပင် တူနေသေးသည်။ "အမယ်လေး အဲ့အကြောင်းများ ပြောရရင် မမောနိုင် မပန်းနိုင် ပြောပါတော့မယ်" ဆိုပြီး မေမေက စကားနာထိုးတာတောင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ "ဒီလိုသားရဲ့" ဟု အစချီကာပြောတော့သည်။ ထိုနေ့က စပြီး ပုံပြင်ထဲက ဗလကောင်းတဲ့ သူရဲကောင်းတွေ၊ မြေလျှိုးမိုးပျံတဲ့ ညီနောင်တွေ နေရာမှာ သူရဲကောင်း အသစ်တစ်ယောက် ထပ်တိုးလာခဲ့သည်။ သူကတော့ ပုံပြင်ထဲက မဟုတ်ပေ။ ညတိုင်း အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်မှာ ကျနော့်ကို ပုံပြင်ပြောပြနေကျ ဦးကျော်ပင်ဖြစ်သည်။ ခေတ်ကာလ မကောင်းသော အခြေအနေမှာမှ အရင်းအနှီးတွေ ချေးငှားပြီး စွန့်စားချင်သည့် ဆန်ကုန်သည်ပေါက်စလေး ဖေဖေသည် ထုံးစံအတိုင်း တောလမ်းတစ်နေရာတွင် ဓားပြ အတိုက်ခံရတော့သည်။ "မင်းဦးကျော်က အဲဒီတုံးက သျှောင်တစောင်းနဲ့ကွ၊ ဖေဖေပြောပါတယ် ဒီကောင်က အစဉ်အလာထိန်းသိမ်းတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်သိုင်းအဝိုင်းကပါလို့" "အဲဒီတုန်းက ဒီကောင်ချပုံက အခုသားတို့ကြည့်နေတဲ့ ဒေးဗစ်ချန်းတို့ တီလုံးတို့ ထက်တောင် လှသေးတယ်ကွာ။ ဖေဖေဖြင့် ပိုက်ဆံထုပ် တစ်ဖက်ကပိုက်ပြီး တုန်နေတာ တမျိုး၊ သူ့ကို ဘယ်အချိန် ဓားနဲ့အပိုင်းခံရမလဲဆိုပြီး ရင်ကလည်း တုန်နေသေးတယ်" "ဓားရှည်တွေနဲ့ ဓားပြ လေး ငါးယောက်လောက်ကို တစ်ယောက်တည်း ခံချတာကွာ၊ သူ့လွယ်အိတ်ထဲမှာက ရှေးတုန်းက ရေတကောင်းကြီးပါလာတယ်၊ အဲဒါကြီးနဲ့ ခေါင်းတွေကို ပြေးပြေးရိုက်တာ၊ အဲဒါကြီး သူ့အခန်းထဲမှာခုထိရှိလိမ့်ဦးမယ်၊ ဘယ်သူ့မှ အကိုင်မခံဘူးဟေ့၊ ဖေဖေ့တောင် မပေးဘူး၊ တခါက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဘာညာ နားလည်တဲ့ ဖေဖေ့မိတ်ဆွေတစ်ယောက် အိမ်လာတော့ ဖေဖေက စကားစပ်မိလို့ သူ့ တောင်းတောင်းပန်ပန်နဲ့ မောင်ကျော်ရယ် ခဏလေးပဲ ကြည့်မှာပါ ပြလိုက်ပါဆိုမှ သူ့အခန်းထဲက သွားထုတ်ချလာတယ်၊ ဖေဖေ့မိတ်ဆွေကတော့ တော်တော်မျက်လုံးပြူးသွားတာပဲ၊ သူနောက်ကွယ်ကျမှ ဖေဖေ့ကိုပြောတယ် ကိုခင်ဇော် ဒါကြီးက နှစ်ပေါင်းကို မနည်းလောက်တော့ဘူးဗျ၊ ခင်ဗျားလူက ဘယ်က ဘယ်လိုရထားတာလဲတဲ့၊ ဖေဖေလည်း သူတို့ဘိုးဘွားပိုင် ဘာညာနေမှာပါဗျာဆိုပြီး အင်းအဲနဲ့ ရောချလိုက်ရတယ်၊ တကယ့်ရှေးဟောင်းပစ္စည်းအစစ်ဆို နိုင်ငံတော်ကို အပ်ရမှာလေ" "အဲဒီ ဓားပြတိုက်တဲ့ကိစ္စလည်း ပြီးရော သူ့ကို ဖေဖေတခါတည်း မြို့ခေါ်ချလာတာပဲ။ ဒီကောင့်ကို မိသားစု ဆွေမျိုးတွေ မေးတော့လည်း အကုန်သေပြီတဲ့။ ဒါနဲ့.. မင်းငါနဲ့ လိုက်မလား၊ အလုပ်ပေးမယ်၊ ထမင်းကျွေးမယ်၊ နေစရာပေးမယ်ဆိုတော့ အရက်ပုံမှန်သောက်ရရင် တော်ပါပြီတဲ့" "အဲဒီတုန်းက မေမေဖြင့် မင်းအဖေ ဘယ်က ဇာတ်မင်းသား ခေါ်ချလာတာလဲလို့ လန့်သွားတာပဲ၊ သျှောင်တစ်စောင်းကြီးနဲ့၊ တိုက်ကြက်ဖကြီးကလည်း ပိုက်ထားသေးတယ်၊ အဲဒီတုန်းက မင်းကိုကြီးတောင် ခါလည်သားပဲ ရှိဦးမယ်၊ သူကတော့ မင်းဦးကျော်ကို လူထူးလူဆန်းထင်ပြီး ပျော်နေတာပဲ၊ အင်း..ကလေးတွေလည်း ငယ်ငယ်က မောင်ကျော့်ကို တော်တော် တွယ်တာရှာတာနော် ..အခုမှ" မေမေ့အသံက ပြောရင်းနှင့် တိမ်ဝင်သွားသည်။ ဖေဖေက "မင်းကလည်း မဆိုင်တာတွေ ဝင်ပြောပြန်ပြီကွာ။ တို့သားအဖ ပျော်နေတာလေးတွေ ပျောက်အောင် မလုပ်ပါနဲ့" ဆိုပြီး ဆူသလိုလိုနဲ့ မေမေ့ကျောကို သပ်ရင်း နှစ်သိမ့်ပေးနေသည်။ ကျနော်ကတော့ မေမေတို့ ဘာတွေ ဆက်ပြောနေလဲ မသိတော့ပါ။ ကျနော့် ပုံရိပ်ထဲမှာ ဓားပြတွေကို သျှောင်တစ်စောင်းကြီးနဲ့ ချနေတဲ့ ဦးကျော်ပုံရိပ်တွေက တရုတ်သိုင်းကားတစ်ကားလို မြင်ယောင်လာသည်။ ...... ဦးကျော် တကယ် ချတာကို ကိုယ်တွေ့ကြုံရတော့ ကျနော်ရှစ်တန်း၊ ကြီးကောင်ဝင်စ ပြုနေပြီ။ အဲဒီနေ့က ကျောင်းက အပြန်။ လာကြိုနေကျ ဦးကျော်က လာမကြိုလို့ သူငယ်ချင်းတွေ စက်ဘီးနဲ့ ကပ်လိုက်လာခဲ့သည်။ လမ်းထဲဝင်လာတော့ ရှေ့ဆုံးက နင်းသွားသော တင်မောင်မြင့်က ဟေ့ကောင်တွေ ရှေ့မှာ ရန်ဖြစ်နေတယ်ကွဆိုပြီး အော်ပြောသည်။ ကျနော့်ကို တင်နင်းလာသော နို့ဘူးက ဟေ့ကောင်ငါ ကြောက်တယ် ဆိုပြီး စက်ဘီးကို ရပ်လိုက်သည်။ ကျနော်လည်း နို့ဘူး မင်းကလည်း စောက်ကြောက်ပဲဟု ဆဲဆိုကာ ဘီးပေါ်မှ ဆင်းပြီး လူအုပ်ကြားထဲ တိုးဝှေ့ကြည့်တော့ ဆံပင်ရှည်ကြီးတွေကို ခြင်္သေ့လည်ဆံမွှေးလို ခါရမ်းနေသည့် ဦးကျော်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "စောက်ရူးတွေ သတ္တိရှိရင် တက်လာခဲ့" အရက်ပုလင်းအကွဲကို မြောက်ပြီး ဦးကျော်က စိန်ခေါ်နေသည်။ တဖက်မှာ ဦးကျော်ကို စားမတတ် ဝါးမတတ် မီးဝင်းဝင်း တောက်မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေသည့်သူတွေကို တွေ့မှ ကျနော် သဘောပေါက်တော့သည်။ "အစ်ကိုကြီး အဲ့ဒီနတ်ပွဲက တရက်လည်းမဟုတ်၊ နှစ်ရက်လည်း မဟုတ်ဗျာ၊ တော်တော် အာရုံနောက်လာပြီ" လွန်ခဲ့တဲ့ အပတ်တည်းက ဦးကျော် ဖေဖေ့ကို ပြောနေတာ ဖြစ်သည်။ လမ်းထိပ်ကနေ လော်စပီကာနှင့် အကျယ်ကြီး ကခုန်တီးမှုတ်နေသော နတ်ပွဲကို ဦးကျော် တော်တော် ုမြင်ပြင်းကပ်နေပုံရသည်။ ဖေဖေက ထားလိုက်ပါကွာ ဆိုပြီး တရားချပြီး မေ့မေ့ပျောက်ပျောက် ဖြစ်သွားဟန်တူသည်။ နတ်ပွဲလုပ်သည့် အိမ်ကို ကျနော် သိပါသည်။ ကိုလေး ဝင်ထွက်နေကျ အန်တီစောတို့ အိမ်ဖြစ်သည်။ အန်တီစော သမီးတွေနဲ့ ကိုလေးနဲ့ကလည်း ဘာလိုလို၊ ရပ်ကွက်ထဲမှာ အသံတွေထွက်နေတဲ့အချိန်ဖြစ်သည်။ ပိုက်ဆံတတ်နိုင်တဲ့ လူတွေဆိုတော့ ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘဲ အပျော်သက်သက် နတ်ပွဲလုပ်သည်။ သူများလို သုံးလေးရက်လည်း မဟုတ်။ တပတ်ကျော်ပြီး ဆယ်ရက်ပြည့်ခါနီးနေပြီ။ ဒီနေ့က နတ်ပွဲ နောက်ဆုံးနေ့။ ကျနော် ကျောင်းသွားတဲ့ မနက်က အဲဒီက ဖြတ်သွားရသည်။ အသားကုန် မူးကြ ရူးကြ သောင်းကျန်း ကခုန်နေကြသည်။ "အောင်ကြီး မင်း မတရားမလုပ်နဲ့ ၊ သတ္တိရှိရင် တစ်ယောက်ချင်း ချလေ" နတ်ပွဲကို ပွဲထိန်းလုပ်ပေးနေတာက ရပ်ကွက်ထဲက အလုပ်မရှိအကိုင်မရှိ လူမိုက် အောင်ကြီးတို့အဖွဲ့။ သူတို့က ဦးကျော် မူးနေတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အုပ်စုအားနဲ့ ဖိဖို့ ကြိုးစားနေသည်။ ဒါပေမယ့် ဦးကျော်က ဝင်လာသမျှ အကုန်လုံးကို ရှောင်တိမ်းပြီး ချက်ကောင်းတွေချည်း ပိတ်ပိတ်ကန်နေ၍ သုံးလေးယောက်လောက် မြေကြီးပေါ် လဲကျသွားပြီးပြီ။ ဖေဖေပြောတဲ့ ဒေးဗစ်ချန်းတို့ထက် ကြည့်ကောင်းတယ်ဆိုတာ အပိုပြောတာ မဟုတ်မှန်း ကျနော်သိလိုက်သည်။ "ငါတို့နဲ့တော့ မဆိုင်ဘူးထင်လည်း မဆိုင်ဘူးပေါ့ကွာ။ အေး ငါတို့ကတော့ ဆိုင်တယ်။ ဆိုင်ကိုဆိုင်တယ်။ ဦးကျော်ဆိုတာ ငါတို့နဲ့ မိသားစုလို နေလာတာ၊ ငါတို့ ဦးလေးဆိုလည်း မမှားဘူး" ကိုကိုနဲ့ ညီညီ လူအုပ်ထဲ ဝင်လာတာတော့ အကုန်ရှဲသွားသည်။ အောင်ကြီးတို့ပင် နည်းနည်း အိုးတို့အမ်းတမ်းဖြစ်သွားသည်။ ပန်းပဲဖိုက အဘတင့် သားတွေကို ဒီရပ်ကွက်သာမက ဟိုဘက်ရပ်ကွက်တွေကပါ ရှိန်ကြသည် မဟုတ်လား။ ကိုကိုနဲ့ ညီညီက အမြွာဆိုပေမယ့် ရုပ်တော့ ချွတ်စွပ်တူတာ မဟုတ်ပါ။ ဆင်တာတော့ တော်တော်ဆင်ပါသည်။ လက်သံပြောင်တဲ့ နေရာမှာလည်း အတွဲညီပါသည်။ အဘတင့်တို့ ဒီရပ်ကွက်ထဲ ပြောင်းလာတော့ ကျနော်က သုံးတန်း။ အဲဒီတုန်းက အဘတင့်ရယ်၊ သူ့မိန်းမ ကြီးကြီးရွှေရယ်၊ ကိုကိုညီညီ အမြွာနှစ်ယောက်ရယ် စုစုပေါင်းလေးယောက်သာဖြစ်သည်။ နောက် ၂ နှစ်လောက်နေမှ အဘတင့် ညီမတွေနှင့် အဘတင့်သမီးလေးပါ လိုက်လာကြသည်။ ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေနှင့် သိပ်အစေးမကပ်သော ဦးကျော်က အဘတင့်တို့ မိသားစုနဲ့တော့ ခဏလေးနဲ့ ရင်းနှီးသွားသည်။ တစ်လလောက်နဲ့ အဘတင့်ပန်းပဲဖိုက သူ့စားအိမ်သောက်အိမ်ဖြစ်သွားသည်။ ဖေဖေကတောင် "မောင်ကျော်လည်း ကိုမောင်တင့်တို့ ရောက်လာမှ အရင်ထက် ပိုပျော်လာသလိုပဲကွ" လို့ ပြောရသည်။ "ပျော်တာတော့ မပြောနဲ့လေ၊ အဲဒီမှာပဲစား၊ အဲဒီမှာပဲ အိပ်နေတာ၊ အိမ်တောင်မလာဘူးလေ၊ ရှင်တောင် ပွဲရုံကျမှ တွေ့ရတာမှတ်လား၊" ဆိုပြီး မေမေက ဝင်ပြောသည်။ ဟုတ်သည်။ ဦးကျော် အိမ်ကို သိပ်မလာတော့။ နောက်ပိုင်းကျ ကျနော်က ဖေဖေခိုင်း၍ ဦးကျော်ကို အဘတင့် ပန်းပဲဖိုသို့ သွားသွားခေါ်ရသည်။ အဲဒီမှာတင် ကျနော်ပါ အဘတင့်တို့ မိသားစုနဲ့ ရင်းနှီးသွားပြီး စားအိမ်သောက်အိမ် ဖြစ်သွားရသည်။ "ကျွန်မအထင်တော့ ကိုမောင်တင့်တို့က မောင်ကျော့်ရွာက ဆွေမျိုးနီးစပ်တွေ ဖြစ်လိမ့်မယ်" လို့ မေမေက မှန်းမှန်းဆဆပြောသည်။ ဖေဖေကတော့ အဲဒီလောက် မတွေးပါ။ "သူပျော်တယ်ဆိုလည်း ပြီးတာပါပဲကွာ" ဟုသာဆိုသည်။ "ဟေ့ ပူတူး ညီလေး ဝေးဝေးနေစမ်း ငါ့ညီ၊ မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး" လွယ်အိတ်ကို ပစ်ချပြီး ရန်ပွဲထဲ ဝင်ဖို့ လုပ်နေသော ကျနော့်ကို ညီညီက လှမ်းတွေ့၍ အော်ပြောလိုက်သည်။ ထိုအခါမှ ကိုကိုရော ဦးကျော်ပါ ကျနော့်ကို မြင်သွားသည်။ "သား ပူတူး မလာနဲ့ လူလေး အန္တရာယ်များတယ်" ဦးကျော်က ကျနော့်ကို စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ တားသည်။ ကိုကိုကလည်း ကျနော့်ကို ဝင်မလာရန် မျက်ရိပ်ပြသည်။ ကျနော် ဘာလုပ်ရမလဲ မသိဖြစ်နေတဲ့ အချိန်မှာပဲ "ဟေ့ အကုန်တော်ကြစမ်း၊ မောင်ကျော်..မင်းလည်းတော်၊ ကိုကို ညီညီ မင်းတို့ကို အိမ်ကျမှ ရှင်းမယ်၊ မောင်အောင်ကြီးတို့ မင်းတို့ကို ငါ့ညီနဲ့ ငါ့သားတွေကိုယ်စား တောင်းပန်တယ်ကွာ။ အေး တောင်းပန်တာမှ မကျေနပ်ရင် ငါနဲ့ ရှင်းလို့ရတယ်။ ပန်းပဲထုရာက ထွက်လာသလား ထင်ရသည့် အဘတင့် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ချွေးတွေနှင့် ပြောင်ရွှဲနေသည်။ စစ်စိမ်းရောင် စွပ်ကျယ်အကျႌလက်အောက်မှာ ကြွက်သားကြီးတွေ ဖုထစ်နေသည်။ အရပ်ခြောက်ပေနှင့် ကျောပြင် ကျယ်ကျယ်၊ လူကောင်ကြီးကြီး ကျွဲကြီးလို အဘတင့်ကို အကုန်လုံး ငေးမောကြည့်နေကြသည်။ "ဒါပေမယ့် အဖေ သူတို့က ဦးကျော်ကို အနိုင်ကျင့်.." "ဟေ့ကောင် ညီညီ တော်စမ်း၊ ဘာမှထပ်မပြောနဲ့ ခုချက်ချင်း အိမ်ပြန်" ညနေက ကျနော့်ကိုကြိုဖို့ ဦးကျော်က အိမ်ကကားနဲ့ ထွက်လာခဲ့သည်။ အဲဒီနတ်ပွဲနားအရောက်တွင် ဦးကျော်က ကွမ်းတံတွေး ထွေးလိုက်မိသည်ကို အောင်ကြီးတို့ကမြင်ပြီး ကားကို တား၍ ပြဿနာ ရှာခြင်းဖြစ်သည်။ နတ်ပွဲထဲကြည့်လိုက်တော့လည်း အကုန်ဖရိုဖရဲနှင့် မွစာကျဲနေသည်။ နတ်စင်ပေါ်က နတ်ရုပ်တွေ အလဲလဲပြိုပြို။ အရက်ပုလင်းတွေက ကွဲ၊ ဆိုင်းသမားတွေ၊ စက်သမားတွေကတော့ သူတို့ပစ္စည်းတွေ ထိမှာစိုးလို့ အဲဒီနားမှာပဲ အုပ်စုဖွဲ့ပြီး ရပ်နေသည်။ ကြည့်ရတာ ဦးကျော် တော်တော်ပွဲကြမ်းထားပုံရသည်။ "မောင်ကျော် ဒါစော်ကားကောင်းတဲ့ အရာမဟုတ်ဘူးနော်၊ မင်းမိုက်ရိုင်းတာ ကြည့်မိုက်ရိုင်း၊ ဒါ နတ်ကွဲ့ နတ်" တိုက်ဝရံတာပေါ်က အန်တီစောက လှမ်းအော်ပြီး ရန်တွေ့သည်။ "အဲဒီနတ် ခင်ဗျားဖင်ထဲ ထိုးထည့်ထားလိုက်ပါလား။ အလကားနတ်၊ စောက်ရူးနတ်တွေ၊ စောက်ထင်ကို မကြီးတာ" ဦးကျော်ကြည့်ရတာလည်း ထွေနေသည်။ ကျနော့်ကို လာမကြိုခင် နည်းနည်းချလာပုံရသည်။ "ဟေ့ကောင် မောင်ကျော် ငါနောက်တစ်ခေါက် ထပ်မပြောတော့ဘူးနော်" အဘတင့် အသံကြီးက ပန်းပဲဖိုက တူကြီး ထုရိုက်လိုက်သလို မာကျောခက်ထန်နေသည်။ အဘတင့် ဟောက်လိုက်တော့မှ ဦးကျော်လည်း ငြိမ်သွားသည်။ ခဏနေတော့ ဖေဖေနှင့် ရပ်ကွက်လူကြီးတွေ ရောက်လာပြီး ရပ်ကွက်ရုံးသို့ အကုန်ရောက်သွားကြသည်။ ဖေဖေက ကျနော့်ကို အိမ်အတင်းပြန်ခိုင်း၍ ဘာတွေဆက်ဖြစ်လဲတော့ ကျနော်မသိလိုက်ပါ။ ................. အဘတင့်က လူကောင်ကြီးသလောက် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မလိုက်အောင် သွက်လက် ဖျတ်လတ်လွန်းလှသည်။ ကွမ်းတမြုံ့မြံု့ ဝါးနေတတ်ပြီး ရယ်လိုက်လျှင် ကွမ်းတံတွေးတွေ ဖိတ်စင်ကျလာသည်။ "ဘဘ၊ ဘဘတို့အိမ်မှာ သားတို့အိမ်လို ဘာလို့ အုန်းသီးကြီး မဆွဲတာလဲ" "ဟေ ဘာအုန်းသီးလဲကွ" "ဟို အိမ်ခန်းထဲက အုန်းသီးလေ၊ ယပ်တောင်တွေရော၊ လိုက်ကာအနီနဲ့ကာထားရတာ၊ အိမ်တွင်းအဖေကြီးဆိုလား" အဘတင့်က ပြန်မဖြေဘဲ ကွမ်းကိုထွေးထုတ်ပြီး၊ ကွမ်းအစ်ထဲကနေ နောက်တစ်ယာ ယာစားလိုက်သည်။ ပြီးတော့မှ ကျွဲချိုလို သူ့နှုတ်ခမ်းမွှေးကော့ကော့ကြီးကို ပွတ်သပ်ပြီး "သားကို မေးမယ်၊ ခု ဘဘတို့အိမ်ထဲမှာ ဘယ်သူအကြီးဆုံးလဲ" "ဘဘေလ" "အေး ကိုကိုနဲ့ ညီညီတို့ ရွှေမိတို့ အဖေကရော ဘယ်သူလဲ" "ဘဘပဲလေ" "အေး ဒါဆို ဘဘက အိမ်တွင်းအဖေကြီးပေါ့ကွ၊ အဖေကြီးကိုယ်တိုင်ရှိနေမှတော့ ဘယ်အုန်းဆွဲစရာ လိုတော့မလဲ ဟားဟား ဟားဟား" အဘတင့်က ထိုသို့ နောက်တီးနောက်တောက်လည်း ပြောတတ်ပါသည်။ ကိုကိုနှင့်ညီညီကလည်း အဘတင့် သွေးပါသည် ထင်ပါသည်။ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်သန်စွမ်းသလို၊ အဘတင့်လို ပျော်ပျော် နေတတ်တာ၊ နောက်တတ်တာလည်း တူသည်။ တစ်ခါက ကျနော့်သူငယ်ချင်းတွေနှင့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ထိုင်နေတုန်း သူတို့ နှစ်ယောက်က ခပ်တည်တည်နှင့် ဝင်ထိုင်ချလာသည်။ "ဟေ့ရောင် ပူတူး" ကျနော်လည်း ရုတ်တရက်မို့ ကြောင်နေမိသည်။ "ဘာလဲ ကိုႀကီး" ကိုကိုတို့က ကျနော့်ကိုလေးနှင့်မှ ရွယ်တူသာဖြစ်သည်။ "မင်း ငါတို့အိမ်လာလာနေတာ ငါတို့ကတော့ အကောင်းလာတယ် မှတ်နေတာ၊ မင်းက ငါတို့အဒေါ်တွေကို လာကြောင်တာဆိုကွ၊ အဲ့ကိစ္စရှင်းစမ်းပါဦး" ကျနော့်ခေါင်းကို မိုးကြိုးပစ်ချခံရသလို ထူပူသွားသည်။ သူခိုးလူမိသလို ဘာလုပ်လို့ ဘာကိုင်ရမှန်းမသိ။ အဘတင့်ညီမတွေဆိုပေမယ့် မမမြတ်နဲ့ မမဖြူက နောက်ကျမှ မွေးသည်ဟု ဆိုသည်။ တော်တော်ငယ်သေးသည်။ သူတို့ အသက် အတိအကျကို ကျနော်မသိပါ။ ဒါပေမယ့် ကိုကို ညီညီတို့ အဒေါ်တွေလို့ ပြောရင်တော့ ဘယ်သူမှ ယုံမှာမဟုတ်ပါ။ မသကာ အစ်မတွေလောက်ပဲ ထင်ကြလိမ့်မည်။ သူတို့ကလည်း အဒေါ်လို့ မခေါ်ပါ၊ မမမြတ်၊ မမဖြူ ဟုသာ ခေါ်ကြသည်။ ကျနော်လည်း သူတို့ခေါ်တဲ့ အတိုင်း လိုက်ခေါ်ရင်း မမမြတ် မမဖြူဆိုပြီး နှုတ်ကျိုးသွားသည်။ "ဟေ့ကောင် ပြောလေ ဘယ်တစ်ယောက်လဲ၊ မမမြတ်လား မမဖြူလား၊ နှစ်ယောက်လုံးလား" ကျနော် အာစေးမိသလို ဘာမှမပြောနိုင်၊ ကျနော့်သူငယ်ချင်းတွေလည်း ကြောက်ဒူးတုန်နေကြပြီ။ ကိုကိုညီညီဆိုတာ လက်သံက ပြောင်ပါဘိသနဲ့။ သွေးသားအရွယ်ရောက်ခါစ ယောကျာ်းလေးတစ်ယောက် အနေနှင့် ကျနော်လည်း စိတ်ကစားမိတာ မှန်နေသည်ကိုး၊ မရည်ရွယ်ပေမယ့် အဲဒီအိမ်သွားရင် အသားဖြူဖြူ ဆံပင်အရှည်ကြီးနဲ့ မမမြတ်ကို ခိုးခိုးကြည့်မိတာတော့ အမှန်ပင်။ မမဖြူကိုတော့ သိပ်စိတ်မဝင်စားမိပါ။ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တော့ လုံလှပြီထင်တာပါပဲ။ ခိုးခိုးကြည့်လိုက်၊ လူလစ်ရင် မမမြတ်နဲ့ စကားရောဖောရော လုပ်လိုက်နဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဟုတ်လှပြီ မှတ်နေတာ။ ခု ကိုကိုနဲ့ ညီညီ ဘယ်လိုကနေ ဘယ်လိုသိသွားလဲ မစဉ်းစားတတ်တော့ပါ။ ရွှေမိကြောင့်ပင် ဖြစ်မည်။ ဒီကလေးမလေးက သုံးတန်းလောက်သာ ရှိသေးပေမယ့် အရွယ်နဲ့မလိုက်အောင် စကား အင်မတန်တတ်သည်။ ကျနော့်ကို ကိုကြီးပူတူး ကိုကြီးပူတူးဆိုပြီး ညာညာစားတတ်သည်။ ဟိုနေ့က သူဝယ်ခိုင်းတဲ့ မုန့်ပါမလာသည့်ကိစ္စကို မှတ်ထားပြီး လူစုံတော့မှ ကိုကြီး ပူတူးက အိမ်လာရင် မမမြတ်ကိုပဲ လိုက်ကြည့်နေတာပဲဆိုပြီး အရှက်ခွဲသည်။ ဘဲဥပြုတ်နဲ့ပဲ ထမင်းစားတတ်သော သူ့ကို ကျနော်က ဘဲဥမဟု စရင် စိတ်ဆိုးပြီး စကားမပြောတော့ပေ။ သူ့အမေ ကြီးကြီးရွှေက ကိုကြီးပူတူးက ချစ်လို့စတာပါ သမီးရဲ့ ဟု အတင်းချော့မှ စိတ်ဆိုးပြေသည်။ အဘတင့်နှင့် ကြီးကြီးရွှေက ကိုကိုညီညီတို့ကို မွေးပြီးတာ တအားကြာမှ ရွှေမိလေးကို မွေးတာ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် ကြီးကြီးရွှေကလည်း လှတုန်းပင်။ ပြောလို့ပြောတာမဟုတ်၊ သူတို့ မိသားစုက မိန်းမတွေအကုန် လှနေကြသည်လို့ ကျနော်မြင်သည်။ "ဟေ့ရောင် ပြောလေကွာ ဘယ်တစ်ယောက်လဲလို့" "မအေဘေးလေး၊ စွတ်ကြောက်မနေနဲ့၊ မင်းကြိုက်ရင် ငါတို့က ချိတ်ပေးမလို့ ဟားဟား ဟားဟား" အဲဒီတော့မှ ကျနော် ဟူးခနဲ သက်ပြင်းကြီး ချရတော့သည်။ ကျန်တဲ့ကောင်တွေလည်း အကြောက်လွန်ပြီး ကြောင်တောင်တောင်နှင့် ကြည့်နေကြသည်။ တဆိုင်လုံးကိုတော့ ကိုကိုညီညီ၏ ရယ်သံက ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ........................ အဘတင့်တို့ ထွက်သွားသည့် ညကို ကျနော်မှတ်မိသေးသည်။ တစ်ရပ်ကွက်လုံး အိပ်မောကျနေတဲ့အချိန်မှာ ဦးကျော်က ကျနော့်အခန်းထဲ လာပြီး တိတ်တိတ်လေး နှိုးသည်။ "သား ပူတူး ထ ထ" ကျနော် ဦးကျော်စက်ဘီး နောက်က အိပ်ချင်မူးတူးနှင့် ငိုက်ပြီး လိုက်ပါသွားသည်။ ကျနော်တို့အိမ်က ကားပေါ်မှာ အဘတင့်တို့ ပစ္စည်းအနည်းငယ် တင်ထားသည်။ ပန်းပဲဖိုသုံးပစ္စည်းတွေက အဓိကဖြစ်သည်။ အိမ်ကကားကိုတွေ့ပေမယ့် ဖေဖေနှင့် မေမေကို ကျနော်မတွေ့ပါ။ ရွှေမိလေးက ကျနော့်ကိုတွေ့တော့ ပြေးဖက်သည်။ "ကိုႀကီး ပူတူး" ပြီးတော့ တရှုံ့ရှံု့နှင့် ငိုတော့သည်။ "မငိုပါနဲ့ ညီမလေးရယ်၊ ညီမလေးတို့ပြောင်းသွားလည်း ကိုကြီး လာလည်လို့ရတာပဲ၊ စာတိုက်ကနေ စာမှန်မှန်ရေး၊ မရေးတတ်ရင် ကိုကိုနဲ့ညီညီ့ကို ရေးခိုင်း၊ ကိုကြီးလာလည်ရင် ညီမလေးဖို့ မုန့်တွေ အများကြီးဝယ်လာခဲ့မယ်နော်" ပြောရင်းနှင့် ကျနော့်အသံ တိမ်ဝင်လာသည်။ မမမြတ်က အထုပ်တစ်ထုပ်ကို သယ်လာပြီး ကားပေါ်တင်နေသည်။ ကျနော့်ကိုတွေ့တော့ သူ့ထုံးစံအတိုင်း ခပ်နွဲ့နွဲ့လေး လျှောက်လာသည်။ "ကိုလင်း" မမမြတ်က တစ်ရပ်ကွက်လုံးခေါ်သလို ပူတူးလို့ မခေါ်ဘဲ ကျနော့်နာမည်ကို အဖျားစွတ်ခေါ်လေ့ရှိသည်။ "ရော့ ဒါလေး ယူထားကွာ၊ အမှတ်တရပေါ့" နောင်အခါ ကျနော့်ပုံဆွဲစာအုပ်ကြားထဲ တစ်သက်လုံး ညှပ်ထားတော့မည့် သစ်ရွက်ခြောက်လေး။ မမမြတ် ဘာအဓိပ္ပါယ်နဲ့ ပေးလဲ ကျနော်မသိသေးပါ။ "နွေဝင်ကာစ အရွက်ကြွေတွေ မြေမကျခင် ဖမ်းရင် လပ်ကီးကောင်းတယ်ကွ၊ မမမြတ် မနည်းဖမ်းထားရတာ၊ ကိုလင်း စာအုပ်ကြားထဲ ညှပ်ထား၊ စာတွေ ဘာတွေ ရတာပေါ့၊ ရှစ်တန်းက အစိုးရစစ်မဟုတ်လား၊ အရေးကြီးတယ် မပေါ့နဲ့၊ သေချာလုပ်" မမမြတ်ဘာတွေ ပြောနေလဲ ကျနော်မကြားတော့ပါ။ ကျနော့်ရင်ထဲမှာ တခါမှမဖြစ်ဖူးသည့် ဝမ်းနည်းသည့် ခံစားချက်ကြီးကိုသာ မောင်းထုတ်ချင်နေမိသည်။ ကိုကိုညီညီ၊ မမဖြူ၊ ကြီးကြီးရွှေ၊ အဘတင့်၊ သူတို့ကိုယ်စီ ကျနော့်ကို လာနှုတ်ဆက်ကြသည်ကိုလည်း ကျနော်မမှတ်မိတော့ပါ။ သူတို့ထွက်သွားကြတော့ ကားကြီးက နှင်းတွေကြားမှာ ဝိုးတဝါးပဲ မြင်ရသည်။ ဒါမှမဟုတ် ကျနော့်မျက်လုံးတွေ မျက်ရည်တွေနှင့် ပိတ်နေလို့လည်းဖြစ်နိုင်မည်။ .................... ဦးကျော် ထွက်သွားသည့်အကြောင်း ကျနော့်ကို မပြောပြ၍ ဖေဖေနှင့်မေမေကို ကျနော် တစ်လလောက် စကားမပြောပါ။ ကျနော့်စိတ်ထဲမှာတော့ ဦးကျော် ခရီးထွက်သွားသည်ဟုသာ ထင်နေခဲ့သည်။ ဖေဖေနှင့်မေမေကလည်း ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုသာ မရေမရာ လုပ်နေသည်။ ဦးကျော်က အဘတင့်တို့ ထွက်သွားသည့်အချိန်လိုပင်၊ ကျနော်အိပ်နေတုန်း တိတ်တိတ်လေး ထွက်သွားတာ ဖြစ်သည်။ "ပူတူးသိရင် ကျနော့်ကိုပေးသွားမှာမဟုတ်ဘူး အစ်မရဲ့" ဦးကျော်က ကျနော့်ကို အသိမပေးဖို့ ဖေဖေနှင့် မေမေကို အတင်းအကြပ် ကတိတောင်းသွားခဲ့သည်။ ဦးကျော်ထွက်သွားတာက အဘတင့်တို့နှင့် တစ်လသာ ခြားပါသည်။ ဘယ်ကိုသွားမလဲ မပြောသွားပေမယ့် ကျနော် သေချာ သိနေပါသည်။ အဘတင့်တို့နောက်ကိုသာ လိုက်သွားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ ခက်တာက အဘတင့်တို့ ဘယ်ကိုထွက်သွားလဲ ကျွန်တော်မသိပါ။ ဖေဖေနှင့် မေမေလည်း မသိပါ။ ကျနော် စာအုပ်ကြားက သစ်ရွက်လေးကိုသာ ထုတ်ကြည့်နေမိသည်။ .............. "အဖေလာလေ နောက်တစ်ပုံလောက်" ကျနော့်သားက ခေါ်နေသည်ကို ပြန်ပင်မဖြေနိုင် လက်ပဲပြလိုက်ရသည်။ ပုဂံနေက ပူလွန်း၍ ကျနော် ပင်ပန်းနေတာ ဝန်မခံချင်ပေမယ့် ဝန်ခံလိုက်ရသည်။ "ဟုတ်သားပဲ၊ ဖိုးဖိုးကလည်း မီးမီးနဲ့ နှစ်ပုံပဲရိုက်ရသေးတယ်" "မောင်ကလည်း အဖေနားပါစေ၊ ဘယ့်နှယ့် သူဓာတ်ပုံရိုက်ချင်တိုင်း လျှောက်ခေါ်နေတယ်၊ သမီးရေ ဖိုးဖိုးက နေပူရင် ပင်ပန်းတယ်ကွဲ့၊ အတင်းမခေါ်ရဘူး ငရဲကြီးလိမ့်မယ်" ကျနော့်ချွေးမက အလိုက်တသိနှင့်ပြောရှာသည်။ ကျနော့်သားက ကျနော့်ခြေရာနင်းပြီး သဘောင်္သားဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဒီအတွက် ကျနော်ဂုဏ်ယူပါသည်။ ဒါပေမယ့် ကျနော်ကျောင်းပြီးတည်းက စွန့်လွှတ်ခဲ့ရသော ပုံဆွဲဝါသနာကိုတော့ ဒီကောင် ဆက်မသယ်ဆောင်ဖြစ်ပါ။ သူက တမျိုး၊ သူ့ဘကြီး ကျနော့် ကိုလေးလို ဓာတ်ပုံရူး ရူးတဲ့ကောင် ဖြစ်လာသည်။ ပုံဆွဲတာနဲ့ ဓာတ်ပုံနဲ့ နီးတော့ နီးစပ်ပါတယ် အဖေရဆိုပြီး အမြဲရယ်ကျဲကျဲနှင့် ပြောတတ်သည်။ ဒီကောင် ငယ်ငယ်တည်းက ကျနော့်ထက် သူ့ဘကြီးကို ပိုခင်သည်ဟု ကျနော်ထင်သည်။ ကိုလေးတို့က သားသမီး မထွန်းကားပါ၊ ကိုကြီး ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဆုံးသွားပြီးတည်းက ကိုလေးက မိသားစု တာဝန်ကို ကိုကြီး ကိုယ်စား ပုခုံးထမ်းလွှဲယူခဲ့သည်။ ဖေဖေအားကိုးရသော သားတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ တခါက ဖေဖေ့လက်သီးစာဖြင့် မျက်နှာတခြမ်း ယောင်ကိုင်းသွားသော ကိုလေးပုံရိပ်ကို ကျနော် ဝိုးတဝါးမြင်မိသေးသည်။ ကိုကြီးမဆုံးခင်ထိ ကင်မရာတကားကားနှင့် မြန်မာပြည်အနှံ့လျှောက်သွားနေသော ကိုလေးသည် ကိုကြီးကိစ္စဖြစ်သည့်အချိန်မှစ၍ သူချစ်သော ကင်မရာကို ထိပင်မထိတော့ချေ။ ကျနော့်သားမွေးလာတော့ ထိုကင်မရာသည် သူ့အတွက်ဖြစ်သွားသည်။ ကိုလေးက ကျနော့် သားနှင့်မြေးကို ကျနော့်ထက်ပင် ပိုချစ်သည်ဟု ထင်ရသည်။ ယခု ပုဂံဘုရားဖူး ခရီးကိုတော့ ကိုလေးမလိုက်နိုင်တော့ပါ။ ပုဂံကိုလာတာက ဘုရားဖူးသက်သက်ထက် ကိုလေးအတွက် ရည်စူးပြီး ကုသိုလ်ကောင်းမှုလုပ်ချင်တယ်ဆိုတဲ့ သားရဲ့ ဆန္ဒဖြစ်သည်။ ကျနော်က အစတော့ ခရီးပန်းမှာစိုးလို့ ငြင်းသေးသည်။ ဒါပေမယ့် ကျောင်းသားဘဝကတခေါက်၊ အိမ်ထောင်မကျခင်တခေါက်သာ ရောက်ဖူးသော ပုဂံကို ပြန်သွားချင်တာရော၊ ပုံလေးဘာလေး ပြန်ဆွဲချင်တာရောကြောင့် ကျနော် လိုက်လာဖြစ်ခဲ့သည်။ ပုဂံကတော့ ပုဂံပီပီ လှနေပါသည်။ နေဝင်ခါစ မြင်ကွင်းကိုကြည့်ဖို့တော့ ဓမ္မရံကြီးပေါ် တက်ရဦးမည်။ တက်နိုင်ပါ့မလား ကျနော့်ကိုယ်ကျနော် မသေချာတော့။ "ဘဘကြီး ပို့စ်ကတ်လေးတွေ ဝယ်ပါဦး" စာအုပ်ထဲ ပုံကြမ်းတွေခြစ်နေသော ကျနော့်နားကို ကလေးမလေးတစ်ယောက် ကပ်လာသည်။ ကျနော့်မြေးမလေး အရွယ်လောက်ပဲရှိမည်။ သနပ်ခါး ပါးကွက်ကျားလေးနှင့် ချစ်ဖို့ တော်တော်ကောင်းသည်။ "ဝယ်မှာပေါ့ကွ၊ သမီးက တော်တော်ချစ်ဖို့ ကောင်းတာပဲ" ဆိုတော့ သွားကျိုးလေးများ ပေါ်အောင်ပြုံးပြသည်။ ဟင် . . . . "ေရႊ....." ကျနော် စကားမဆုံးဘဲ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ငေးကြည့်နေမိသည်။ ကလေးမလေးက ကျနော့်ကို မျက်လုံးလေး အဝိုင်းသားနှင့် ကြည့်နေသည်။ ခဏနေတော့ နိုင်ငံခြားသားနှစ်ယောက် ဘုရားထဲ ဝင်လာတော့ တခြားကလေးတွေနှင့်အတူ သူလည်း ဝိုင်းအုံပြီးပြေး ဝင်သွားသည်။ ကျနော်ကလေးမလေးနောက် အပြေးလိုက်သွားမိသည်။ ရုတ်တရက်ထလိုက်၍ သိပ်မကောင်းတော့သည့် ဒူးက ဆစ်ကနဲနာသွားသည်။ ဇရာက ကျနော့်ကို နိုင်စပြုနေပြီ။ အသက် ၇၀ ဆိုတာ လူ့လောကမှာနေခဲ့တဲ့ အချိန်တွေ တော်တော်များနေပြီပဲ။ ကျနော်ထော့နဲ့ ထော့နဲ့နှင့်ပင် ကလေးမလေးဆီ အပြေးတပိုင်း လိုက်သွားမိသည်။ ပြီးတော့မှ အသက်ကို မနည်းရှူပြီး သူ့ပုခုံးကို တို့လိုက်ရသည်။ "သမီး ဘဘကြီး အကုန်ဝယ်မယ်၊ သမီးအိမ်ကို ဘဘကြီးကို ခေါ်သွားပါလား" "တကယ်လား ဘဘကြီး၊ ပျော်လိုက်တာ၊ အာ့ဆို အိမ်လိုက်ခဲ့ အိမ်မှာ ထမင်းအလကားကျွေးမယ် မေမေ့လက်ရာက ရှယ်ပဲ" ဘုရား နှစ်ဆူ သုံးဆူလောက်ဖြတ်ပြီးတော့၊ ဓမ္မာရုံတစ်ခုဘေးမှာ ခပ်လတ်လတ် မြန်မာထမင်းဆိုင် တစ်ဆိုင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သွပ်ပြားပေါ် သင်္ဘောဆေးနှင့်ရေးထားသည့် ဆိုင်းဘုတ်ကို ကျနော် မဝံ့မရဲ ကြည့်လိုက်မိသည်။ "တင့်မိသားစု မြန်မာထမင်းဆိုင်" ကလေးမလေးက ကျနော့်လက်ကို အတင်းဆွဲပြီး ဆိုင်ထဲခေါ်သွားသည်။ "ဖေဖေ မေမေ၊ ဒီ ဘဘကို ရှယ်ဟင်းတွေပဲ ချပေးနော်၊ ဘဘက သမီးပို့စ်ကတ်တွေ အကုန်ဝယ်လိုက်တာ" အသက် ၄၀ အရွယ် အသားဖြူဖြူ မိန်းမတစ်ယောက် နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြသည်။ "ထိုင်ပါ ဆရာကြီး ထိုင်၊ ဒီနေ့ ရှယ်တွေချည်းချက်ထားတာ" အသက် ၅၀ အရွယ် ထိပ်ပြောင်ပြောင်၊ ထောင်ထောင်မောင်းမောင်း ယောကျာ်းကြီးတစ်ယောက်က ကျနော့်ကို လက်ကတွဲကူပြီး သေချာနေရာထိုင်ခင်းချပေးသည်။ အသားဖြူဖြူ မိန်းမပျိုလေးနှစ်ယောက် တို့စရာ နှင့် ဟင်းခွက်များ အစီအရီလာချပေးသည်။ စားပွဲထိုးနေသည် ကောင်လေးနှစ်ယောက်က ကျနော့်ကို ပြုံးပြီး ကြည့်လို့။ ဆိုင်ဘေးမှာ ဆံပင်စုတ်ဖွားနှင့် လူလတ်ပိုင်း ယောကျာ်းတစ်ယောက်က သစ်ရွက်ခြောက်တွေကို စူးချွန်နဲ့ထိုးပြီး စုပုံနေသည်။ ကျနော် ထမင်းနှင့် ဟင်းကို သေချာ အရသာခံပြီးစားမိသည်။ တချိန်က တစ်ခုသော မီးဖိုချောင်ထဲ ကျနော် လှန်လှောစားဖူးတဲ့ အရသာ။ ""အေး ဒါဆို ဘဘက အိမ်တွင်းအဖေကြီးပေါ့ကွ၊ အဖေကြီးကိုယ်တိုင်ရှိနေမှတော့ ဘယ်အုန်းဆွဲစရာ လိုတော့မလဲ ဟားဟား ဟားဟား" "ဆင်တွေကိုတောင် လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ အစွယ်ချိုးနိုင်တဲ့ ပန်းပဲသမားကြီးကို ဘုရင်က ကြောက်လာတော့ နန်းတော်ကို ဆင့်ခေါ်တာပေါ့ကွာ" "ဘုရင်ကြီးက သူ့ကို သတ်မှာလားဟင်" "အေး .. ဒါပေမယ့် တစ်ဖက်လှည့်နဲ့ ရာထူးပေးပြီး မျှားခေါ်တာ၊ ပန်းပဲသမားကြီးက သိတယ်လေ၊ အဲဒါနဲ့ ထွက်ပြေးသွားရောတဲ့" "ဟင် ဒါပေမယ့် သားသူငယ်ချင်းတွေကို အဲ့ပုံပြင်ပြန်ပြောပြတော့ သူတို့က ပန်းပဲသမားကြီး သေသွားတယ်တဲ့၊ ဘုရင်က မီးရှို့သတ်တာတဲ့၊ မင်းပုံပြင်က အတုကြီးတဲ့" "ဟားဟား ဘယ့်နှယ့်အတုကမှာလဲကွ၊ ဦးကျော်ကို အဲဒီပန်းပဲသမားကြီးကိုယ်တိုင်ပြောပြတာ၊ အစစ်မှ ရေတောင်မရောဘူး" "ဟင်း၊ ဦးကျော်က ပလီပြီ၊ ပန်းပဲသမားကြီးက ပုံပြင်ထဲကလူကြီးဥစ္စာ၊ ဦးကျော်ကို ဘယ်လိုတွေ့မှာလဲ" "ဟားဟား ဦးကျော်ကို အထင်သေးလို့၊ ဦးကျော်လည်း ပုံပြင်ထဲကပဲကွ" "အမယ် အဲဒါဆို ပြောပါဦး ဦးကျော်ပုံပြင်" "ဟားဟား ဦးကျော် ပုံပြင်က ဘာမှ စိတ်ဝင်စားဖို့ မကောင်းဘူး။ အရက်သောက်တာနဲ့ ကြက်တိုက်တာပဲပါတယ်ကွ" "ဟားဟား ပူတူးကြီးလာရင် ဦးကျော်လို အရက်မသောက်နဲ့နော်" ................. "စားလို့ မြိန်တယ်ထင်တယ်၊ ဆရာကြီး၊ ပြောင်သလင်းခါသွားတာပဲ" ခုနက သစ်ရွက်တွေ စုနေတဲ့လူ ဆိုင်ထဲဝင်လာပြီး ကျနော့်ဘေးမှာ ပြုံးပြီးလာရပ်နေသည်။ ဆံပင်စုတ်ဖွား၊ နှုတ်ခမ်းမွှေး စစနဲ့၊ ဒီမျက်နှာကို ကျနော်တစ်သက်မေ့စရာမရှိပါ။ ကျနော် မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ပြေးဖက်ပစ်လိုက်သည်။ လူလတ်ပိုင်းလူက ကြောင်အမ်းအမ်းနဲ့ ကျနော့်ကို ပြန်ဖက်လာသည်။ "ဦးကျော်..ခင်ဗျားဗျာ..... ကျနော့်ကို မပြောဘဲနဲ့.... ခင်ဗျား" ကျနော် စကားလုံးတွေ ရှာမရတော့ပါ။ အသက် ၄၀ အရွယ် မိန်းမက အရပ်မြင့်မြင့် ယောကျာ်းကြီးကို လက်တို့ရင်း "ဒါ...ဒါ.....မဟုတ်မှလွဲရော" အရပ်မြင့်မြင့် ထောင်ထောင်မောင်မောင်း ဗလအထွားသားနှင့် ယောကျာ်းကြီးက နှုတ်ခမ်းတွေ ရိပ်ခနဲ လှုပ်သွားသည်။ ကျနော် အားရနှစ်ခြိုက်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "အဘတင့်တို့ နေကောင်းကြတယ်နော်" "သား....ပူတူး" "ဟဲဟဲ ကျနော်က အခု အဘတင့်တို့အားလုံးထက် အသက်ကြီးသွားပြီဗျ ၊ သားလို့မခေါ်နဲ့ ငရဲကြီးမယ်" အဲဒီအချိန်မှာ မီးဖိုထဲက ထွက်လာတဲ့ အသားဖြူဖြူ မိန်းမပျိုလေးလက်ထဲက လင်ပန်း လွတ်ကျသွားသည်။ ကျနော့်ကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံးလေး ပြူးလို့။ သူ့ပါးစပ်က တစုံတခုကို ရေရွတ်လိုက်သည်။ ကျနော် အသက် ၇၀ ကျော်နေပါပြီ။ မျက်လုံးတွေလည်း မကောင်းတော့ပါ။ ဒါပေမယ့် မိန်းမပျို ရွတ်လိုက်တဲ့ စကားက "ကိုလင်း" ဆိုတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ကျနော် ရဲရဲကြီးပြောရဲပါသည်။ ပုံဆွဲစာအုပ်လေးက ဟိုနေရာမှာ ကျန်နေခဲ့သည်။ အထဲမှာ သစ်ရွက်ခြောက်လေး ရှိနေဦးမလား။ ကျနော်မသိပါ။ - Tim 19/5/2019 Dedicated to Neil Gaiman and Bill Willingham Source: Tin Tun Oo hint: Kaung Myat Bo ဒီဇာတ်လမ်းက ဇာတ်ကောင်တွေက ၃၇ မင်းနတ်တွေပါ... ဦးကျော် - မင်းကျော်စွာ (ခေါ်) ပခန်းဦးမင်းကျော် အဘတင့် - မဟာဂီရိနတ် (ပန်းပဲ မောင်တင့်တယ်) ကြီးကြီးရွှေ - ရွှေနဘေ (ပန်းပဲ မောင်တင့်တယ်၏ ဇနီး) မမမြတ် - ရှင်စောမိ (ခေါ်) မမြတ်လှ၊ နှမတော်နတ် (ပန်းပဲ မောင်တင့်တယ်၏ နှမကြီး) မမဖြူ - ရှင်ထွေလှ (ခေါ်) မဒွေးဖြူ၊ သုံးပန်လှ (ပန်းပဲ မောင်တင့်တယ်၏ နှမငယ်) ကိုကို - ရှင်ညို (တောင်မကြီးနတ်) (ပန်းပဲမောင်တင့်တယ်နှင့် ရွှေနဘေတို့၏သား) ညီညီ - ရှင်ဖြူ (မြောက်မင်း) (ပန်းပဲမောင်တင့်တယ်နှင့် ရွှေနဘေတို့၏သား) ရွှေမိ - မနဲမိ (သုံးပန်လှခေါ် ရှင်ထွေးလှ၏ သမီး) တစ်ခုပဲ... ရွှေမိက ဒီထဲမှာ အဘတင့်ရဲ့ သမီးဖြစ်နေတာလေးတစ်ခုပဲ... တကယ်က မမဖြူရဲ့ သမီးဖြစ်ရမှာ...

ရာဇဝင် တွင်ရစ်မယ့် ပုစ္ဆာ

ရာဇဝင်တွင်ရစ်မယ့်ပုစ္ဆာ **************** ကြာတော့လည်းကြာခဲ့ချေပြီ။ လွန်ခဲ့သော ၂၇ နှစ်ခန့်က။ ရှမ်းပြည်နယ် မြောက်ပိုင်း နောင်မွန်ဒေသ။ နွေတစ်ညပင်ဖြစ်လင့်ကစား ရှမ်းကုန်းမြင့်၏ အအေးဓာတ်က စိမ့်စက်စက်။ လကွယ်ညမို့မှောင်မည်းမည်း။မှုန်တိမှုန်ဝါး ကြယ်အလင်း အစက်အပြောက်အောက်တွင် သစ်စက် အေဆာက္အအံုႀကီးကခပ္ခံုးခံုးတြားသြားသတၱဝါႀကီး တစ်ကောင်သဖွယ် အနီးအနားဝန်းကျင် အလုပ်သမား အိမ်လေးများမှာ မှိုင်းခိုးတလူလူ ရေနံမီးခွက်တွေ ရှမ်းသံလေးများ ဝဲတဲတဲနှင့် စကားတပြောပြောရွာစွန်ဖျား ဆန်အရက်ဆိုင်လေးမှာ ဝါးဆစ်ခွက်မြှောက်သံနှင့် ခပ်အုပ်အုပ် ရယ်မောလိုက်သံ။ လေတိုက်ခြင်းမရှိ။ အလျဉ်း ငြိမ်သက်နေဘိ၏။ ပြတင်းဟင်းလင်းဖွင့်လှစ်ထားသည့် သစ်စက်အပေါ်ထပ် အခန်းလေးထဲမှာ ။ဖန်မီးအိမ် အလင်းရောင်လက်လက်။ လူငယ်လေးတစ်ယောက်က တော့ လကွယ်ည၏အမှောင် ထုကြီးထဲသို့ရီဝေနွမ်းလျ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ မျက်တောင်တဖျပ်ဖျပ် ခပ်လိုက်သောအခါ မျက်ရည်စ လေးများလား မျက်ဝန်းထောင့်မှာ ဝင်းလဲ့လဲ့။ အသက်ပြင်းစွာ ရှုရှုက်နေ၍ရင်ဘတ်နိမ့်ချည်မြင့်ချည်။ တွန့်ကွေးနက်မှောင် ဆံပင်တွေက ပြေပြစ်သောကာရန် များသဖွယ် အခွေခွေ အလိပ်လိပ် ရှည်လျားစွာ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်ရုံ သူ့မျက်နှာက ပီတိကလေးလေးပမာ ပုံမျိုး အပြစ်ကင်းစင်နေသေးသည်။ အသားဖြူဖြူ ။နှုတ်ခမ်းပါးလေး နီရဲရဲနှင့် အောက်နှုတ် ခမ်းကို ပေါက်ထွက်မတတ် သူကိုက်ထားခဲ့သည်။ ထူးထူးခြားခြားကြီးကို ရှည်လျားနူးညံ့ပြီး ထပ်ဖျားများ ချွန်သွယ်နေသည့် လက်ချောင်းတွေက ဟော်လိုဂစ်တာ ကြီးများပေါ်မှာ သိမ်မွေ့စွာဖြင့် လှုပ်ရှားနေကြသည်။ သူ့အနီးအနားမှာ စာရွက်တွေ ကစဉ့်ကလျား။ ရေးခြစ်ထားသော သီချင်းစာသားနှင့် ဂီတသင်္ကေတများ။ လုံးထွေးခြေမွ စုတ်ဖြဲထားသော စာရွက်တွေလည်း အများအပြား။ မျက်လုံးကိုတင်းတင်းမှိတ်ပြီး သက်ပြင်းရှည်လျား သူ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ခံစားနေရသော သူ့ဝေဒနာက သူ့ အသက်နှင့် မမျှသည့်ပုံ ။ လေးလံစွာသော ဝန်ထုပ်ကြီး ကို သူထမ်းထားရသည်။ သူ့နှလုံးသားမှာ ဓားအစင်းစင်း စိုက်ဝင်နေခဲ့သည်။ သူ့ရင်လှောင်ချိုင့်ထဲမှာ လှိုင်းတံပိုးတွေနှင့် မုန်တိုင်း တစ်ခုကို သိုလှောင်ထားရသလိုမျိုး စာရွက်ပေါ်မှာ သီချင်းစာသား နောက်ထပ်တစ်ကြောင်း ကို ရေးချဖို့ပြင်ဆင်သော်လည်း သူ့လက်ချောင်းများ အထစ်ထစ် အငေါ့ငေါ့။ ပြီးခဲ့သည့် ၂ နှစ်။ ၃ နှစ်အတွင်းသူကြုံခဲ့ရသည့် လောကဓံ လှည့်ကွက် များက ကြမ်းတမ်းပြင်းထန်လှချေ သည်။ ထိုအချိန်တုန်းက မန္တလေးမြို့မှာ ။ ရန်ကုန်ရှိ သူ့ချစ်သူနှင့် တိတ်တိတ်ကလေး သွားတွေ့ ပြီး ပျော်မောစွာ ပြန်လာခဲ့သော ၁၉ နှစ်အရွယ် လူငယ် ကလေး ။ မန္တလေးရောက်တော့ ရပ်ကွက်ထဲမှ သူနှင့် ရင်းနှီးခင်မင်သည့် ကောင်မလေး တစ်ယောက်က မမျှော်လင့်ဘဲ ကြိုနှင့်နေပြန်သည်။ စက်ဘီးလေးတွန်းလာရင်း စကားတပြောပြောနှင့် လျှောက်လာခဲ့ကြတာ။ညလည်းမှောင်ရီစ။ ကောင်မလေးက အိမ်နှင့်အဆင်မပြေ။ သူတို့နှစ်ယောက် ခုလို ရင်းနှီးပူးတွဲသွားလာနေတာ မကြိုက်။ လိုက်ချင်လည်း အပြီးလိုက်သွားတော့ဟု နှင်ချသလိုလို။ ကောင်မလေး စိတ်ညစ်နေသည်။ ကောင်မလေး မျက်ရည်ကျသည်။ ကောင်မလေးရင်ဖွင့်သည်။ လူငယ်လေးကလည်း စိတ်နှလုံး နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသည် ထိရှခံစားလွယ်လှသည်။ ကောင်မလေးကလည်း ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဇွတ်ရှေ့တိုးဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးပြီ။ ကောင်ကလေးအိမ်မှာက လူငယ်အပေါင်းအသင်းတွေ တရုံးရုံးလာတတ်သည်မှအပ လူကြီးတစ်ယောက်မျှမရှိ။ သူတစ်ယောက်တည်း။ သည်လိုနှင့် များများစားစား ဆင်ခြင်တွေးဆချိန်မရဘဲ သူမိန်းမ ရသွားသည်။ တကယ်ရည်ရွယ်ထားသော ချစ်သူကို ဘယ်လိုဆုံးရှုံး လိုက်ရမှန်း သဲသဲ ကွဲကွဲ မသိခင်မှာပင် သူ့ရင်ခွင်ထဲ မိန်းကလေး တစ်ယောက် ရောက်နေခဲ့ချေပြီ။ နှစ်ဖက်လူကြီးများ သဘောမတူကြသည့် ကြားကသူတို့ ရှေ့ကိုချီတက်ခဲ့ရသည်။ အိမ်မှာက သူငယ်ချင်းတွေမပြတ်။တီးကြမှုတ်ကြ။ ဂီတလူငယ်များ။ အဲသည်ကြားထဲ မဖိတ်ခေါ်ဘဲအလည် ရောက်လာသည့် မူးယစ်ဧည့်သည်။ သူတို့လူငယ်တစ်စုကို ရက်စက်စွာပဲ ဖြားယောင်းသွေး ဆောင်ကာ အညှာကင်းမဲ့ သွေးသားဝါးမျိုလေသည်။ အဲသည်နောက် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က အိမ်ပေါ်မှာ မူးယစ်ရှော့ခ် ဖြစ်သေသည်။ သူသည်အသက်နှစ်ဆယ်မပြည့်သေး။ အလင်းအမှောင် မှားမှန်ပိုင်းခြား သိမြင်မစွမ်းတတ်။ ကြုံသမျှ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကြည့်နေခဲ့ရသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဆိပ်ဒီရေတွေ အပြည့်နှင့်ပုံးကိုသူခပ်ခဲ့ မိပြီ။ အခုမှမငြင်းသာ။သူသောက်သုံးရတော့မည်။ ညွန်ရာခရီး သွားလိုက်ဦး။ မူးယစ်ကြွေး ပေးဆပ်ရန်အတွက် ဆိတ်ဖလူးရနံ သင်းပျံ့ ရာ ဘဝတက္ကသိုလ် အခန်းကျဉ်းသို့ သူဝင်ရောက်ခဲ့ သည်။ ထိုအခန်းကျဉ်ထဲမှာ သူ့အတွက်အပြတ်ပြတ်အတောက် တောက် ဖြစ်နေသေးသည့် ဂီတသံစဉ်များကို စိတ်ကူး ပုံရိပ်ထဲတွင် ဆက်စပ်ရုပ်လုံးဖော်ယူကြည့်ခဲ့သည်။ ဂီတာကြိုးပေါ်ကို လက်ချောင်းများတင်ရန်အခွင့်မသာ သောအခါ အာရုံပိတ်ကားပေါ်၌ဂီတသင်္ကေတများကို တစ်ခုချင်း တစ်ခုချင်း သူရေးကြည့်ခဲ့သည်။ အတွေးအိမ်မက်ထဲရှိ ထိုသံစဉ်နှင့် ဂီတများသည်။ တဖြည်းဖြည်းချင်း လင်းလင်းလာပြီး သူ့နှလုံးသားတစ်ခု လုံး ဝင်းထိန်ပြိုးပြက်လာခဲ့သည်။ ထိုဂီတ၏ပီတိကို သူဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည်ရွှင်လန်းအားရစွာဖြင့် အပြင်လောကဆီသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ ကံကြမ္မာက ချက်ကောင်းကို ထိုးနှက်ရန် နောက်တစ်လှမ်း ဆုတ်ပေးသည်။ သူ့မှာ သမီးလေးမွေးခါစ။ ရင်သွေးကို တုန်နေအောင်ချစ်တော့မည့်ဖခင်။ ပြင်ဆင်ချိန်မရခင် သမီးလေးကို ရှင်ကွဲ ကွဲခဲ့ကြသည်။ အဲသည်နောက်တော့ တမလွန်ကမ္ဘာတစ်ဖက်ဆီသို့ပင် ခရီးနှင် သွားခဲ့ရှာသည်။ သမီးလေးက သူတို့လင်မယားနှစ်ယောက်ကိုခေတ္တချည် နှောင်ပေးသော ဆက်ထုံးပြေခဲ့ပြီ။ ဇနီးမယားကလည်းစိမ်းကားချေပြီ။ ကွာရှင်းစာရေးပေးပါ။ ရပ်ကွက်ထဲမှ ကျောက်အရောင်းအဝယ်သူတစ်ယောက် နှင့် လက်ထပ်တော့မည်ဟု ဆိုလာသည်။ သူ့မှာအံအားအသင့်ကြီး သင့်နေရတော့သည်။ သူဘာကိုမျှမယုံကြည်နိုင်။သူဘာကိုမျှမဆုပ်ကိုင်မိ။ သူဘာလုပ်ရမည်မသိ။ ဘယ်တုန်းက တရားဝင်ရုံးတက် လက်မှတ်ထိုးခဲ့၍ ဘယ်လိုများ ကွာရှင်းစာကို ရေးပေးရမည်လဲ။ လူနှစ်ယောက်အကြားမှာ တစ်ဖက်ဖက်က သံယောဇဉ် များ ပြတ်တောက်သွားသောအခါ ဘယ်အရာမျှမတား နိုင် ။ တကယ်ချစ်ခဲ့သူကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး မိန်းမတစ်ယောက်ကို ပေါင်းသင်းခဲ့ရသည်။ ယခုတော့ ရင်ခွင်ထဲ ဇွတ်တိုးဝင်လာခဲ့သလိုရင်ခွင်ထဲမှ လူးလွန့် စွန့်ခွာ သွားချေပြီ။ ဘယ္သူတားဆီးရႏိုင္မည္လဲ။ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်ခါစမှာ ထိုအတွေ့အကြုံများ အားလုံးကို စုပြုံသယ်ပိုးနိုင်ရန်ကလည်း သူ့အသည်းနှလုံး သည် မာကြောခြင်းမရှိခဲ့။ သူဆုပ်ခွာပြေးခဲ့ရသည်။ မိဘရပ်ထံရောက်ပြန်တော့လည်း သူ့မိုက်ပြစ်များကို သာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းကြပြန်သည်။ ယခုတော့ လူငယ်လေးသည် သီချင်းစာသားကိုရေးချ လိုက်ပြီ။ မုန်တိုင်းပွင့်ထွက်တော့မည်။ ဝေဒနာတွေပေါက်ကွဲဖို့ အဆင်သင့်ပဲဖြစ်နေချေပြီ။ ပုခုံးပေါ်ကဆံပင်များကို သူသပ်တင်လိုက်သည်။ ဂီတာလက်ကွက်တွေပေါ်မှာ သွယ်လျလျလက်ချောင်း လေးများပြေးလွှားသွားကြလေပြီ။ ဂီတာကြိုးကို သူတို့ထိခပ်လိုက်သည်။ သီချင်းသံက အက်အက်ကွဲကွဲနှင့်ပင်ဆွငင်လွှင့်ပျံ့လာ တော့၏။ တဖြည်းဖြည်းချင်း မြင့်၍မြင့်တက်ဆွဲ၍ရစ်ပတ်လာခဲ့ သည်။ ဒီတစ်ညမှာ ....မြင်ရခဲတဲ့ မောင့်လပြည့်ဝန်း။ သာလွန်းတယ်.....အရင်ညက မောင့်လပြည့်ဝန်း။ အေမွာင္ညကို စြန္႔သြားခဲ႕ ... မောင့် ..လပြည့်ဝန်း ....။ ထိုသီချင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် အမှောင်ထုသည် ပို၍နက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။ အသံဗလံအားလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်ကျသွားခဲ့၏။ ဟိုအေဝးမွ ေရစီးသံပင္မႀကားရ။ ရေအလျဉ်သည် လူငယ်တစ်ယောက် နှလုံးကွဲအက် သွေးစိမ့်ယိုစီး ။ဟစ်ကြွေးသံကို ရပ်တန့်နားစွင့်ဟန်။ ကွယ်လွန်ခြင်း ကမ္ဘာတစ်ဘက်မှာ ကျန်ရစ်သူ သူ၏နာက်င္မႈေဝဒနာအားလံုး သြန္ခ်လိုက္သလို။ ထိုသီချင်းသံထဲမှာ သူ၏ဘဝတစ်ခုလုံးပင်စီးမျောလွင့်စဉ် လျက်ရှိ၏။ မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်လည် အေမွာင္ဆံုးညေတြ ....။ ဘယ္မွာဆံုးမလဲ။ မေတြးဝံ႕ေတာ့ဘူး ....။ သြော် .... မတွေးတတ်တော့ဘူး။ သူ့သီချင်းသည် အနီးနားရှိ အိမ်ကလေးများကိုရိုက်ခတ် တုန်ခါ သွားစေသည်။ တချို့လူတွေကစကားပြောလက် စ ရပ်ပြီး သီချင်းသံကို သဲသဲကွဲကွဲကြားရအောင်အိမ် အပြင်ဘက်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ တချို့ကတော့ သစ်စက်အနီးနား ရောက်သည်အထိ ချဉ်းကပ် လာကြသည်။ ဆန်အရက်ဆိုင်လေးထဲမှ လူများပင် အမူးပြေသွားသလို မျိုး မီးတောက်ခွက်တွေ ကိုယ်စီ ကိုင်ရင်း ငေါင်ကျသွား ႀက၏။ သီချင်းသံ ကတော့ ကြေကွဲ တုန်ရီစွာဖြင့် မရပ်မနားလွင့်ပျံ့ဆဲ။။ ချစ်၍ စွန့်သွားတဲ့မင်းကို သြော် .... စွန့်၍ ချစ်သွားမယ်လေ ဒီလူသားသစၥာ ကမ္ဘာတည်သရွေ့လေ ဝဋ္မွာအျမဲ ငရဲမွာအပ ဆိုသည့်ကြောင့်လည်း .... ဒီဝဋ်ကြွေး မကုန်ခန်းသရွေ့လေ လည်စင်းခံဆပ်မယ်မေ။ သို့ လေ သော်လည်း ဒီလူနဲ့ တူသောအကျိုးမျိုး ဘဝဆက်တိုင်းမှာ မင်းတစ်ယောက် ကင်းလွတ် ဝေးပါစေ ....သြော် .... သီချင်းသံကြားသူများအားလုံး သက်ပြင်းရှိုက်မိကြသည် အချို့စိမ့်လာသော မျက်ရည်တို့ တို့ပစ်ရ၏။ သီဆိုသူ လူငယ်လေးလည်း ပင်ပန်းလှပါပြီ။ သူ့ ပါးပြင် နှစ်ဖက်စလုံးမှာလည်း ပူနွေးသောမျက်ရည် များနှင့် ရွဲရွဲ စိုခဲ့ပြီ။ အပြင်ဘက်မှာ မှောင်နေဆဲ။ ထိုလူငယ်လေးသည် တေးရေး တေးဆို တစ်ဦးအဖြစ် လွန်စွာ ကျော်စော ထင်ရှားလာမည့် ကိုနေဝင်းဖြစ် ကြောင်း ထပ်လောင်းရန် လိုအပ်တော့မည်မဟုတ်ပေ။ မောင့်လပြည့်ဝန်း သီချင်းကို ဘဝနှင့်ရင်းနှီး နှလုံးသွေး နှင့် ပေးဆပ်ရေးဖွဲ့ခဲ့သလို နှလုံးသားရှိသည့် နားဆင်ရ သူတိုင်းကို တုန်ခါစေနိုင်သော အစွမ်းရှိခဲ့သည်။ စိုင်းထီဆိုင်၏ စိတ္တဇအလွမ်း စီးရီးထွက်လာသည်နှင့် မြန်မာနိုင်ငံအနှံ ပြန့်သွားသည်။ သီချင်းစာအုပ်မှာ တေးရေးအမည် ကိုနေဝင်းတပ်ဖို့ မှားယွင်းမေ့ကျန်ခဲ့ကြသော်လည်း စီးရီးမထွက်မီ ကာလအတန်ကြာ ကတည်းက တေးချစ်သူလူငယ်များ စွာ တို့က လမ်းဘေးအုတ်ခုံ။ အဆောင်ရှေ့နှင့်တံတား ထိပ်များတွင် ဤတေးသီချင်းကို သီဆိုခံစားဖြန့်ဝေပေးခဲ့ ကြဖူးပြီ။ ဖန်တီးသူပိုင်ရှင် အစစ်ကို အားလုံးပဲသိကြပါသည်။ နောင်အခါဤသီချင်းကိုပင် အရှေ့တိုင်းနိုင်ငံတစ်ခု၏ အမျိုးသားသီချင်း ကော်ပီလုပ်ထားသယောင် မရေရာ သောစွပ်စွဲချက်များ ပေါ်ခဲ့သော်လည်း သူ့အလိုလို လွင့်ပျက်ပြယ်ခဲ့ရပြန်သည်။ မောင့်လပြည့်ဝန်း ဖန်ဆင်းရှင် ကိုနေဝင်းကို ၁၉၅၀ ခုနှစ် စက်တင်ဘာလ ၃၀ ရက်နေ့တွင် အဖဦးကိုကိုလေး အမိ ဒေါ်ခင်လှမြင့်တို့မှ နမ္မတူမြို့တွင် ဖွားမြင်သည်။ သားဦးစနေဖြစ်သည်။ ဖခင်ဘက်မှ အဘိုးအဘွားတွေက လားရှိုးမှ သစ်စက် လုပ်ငန်းရှင် ဦးစိန် - ဒေါ်လှခင် မိခင်ဘက်မှ အဘိုးအဘွားတွေက နမ္မတူမှ ဦးတင် - ဒေါ်နမ်းခေး ဖြစ်သည်။ ရှမ်း မြန်မာအနွယ်။ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များဖြစ်ကြ၏။ ကိုနေဝင်း၏ ငယ်နာမည်မှာ ကိုညီဖြစ်၍ ယခုထက်တိုင် ခင်မင်ရင်းနှီးသူများက ကိုညီဟုသာ ခေါ်ကြသည်။ မွေးချင်းများမှာ ယောကျင်္ားလေးချည်း ၆ ယောက်။ အကြီးဆုံး ကိုနေဝင်းနှင့် အောက်ကပ်လျက်ကိုသန်းနိုင် က ၁၉၅၁ ။ အောက်တိုဘာဖွားဖြစ်၍ ညီအကိုနှစ်ယောက် အရွယ်တူလိုပင် မတိမ်းမယိမ်း ကြီးပြင်းလာကြသည်။ ကျန်ညီအကိုတွေလည်း တစ်နှစ်။ နှစ်နှစ် ဆီသာခြားကြ၏။ လာရှိုးတွင်ကြီးပြင်းခဲ့ပြီး ၅ နှစ်သားအရွယ်ကျမှနမ္မတူမြို့ Our Lady 's Convent တွင် ညီငယ်သန်းနိုင်နှင့် အတူ ကျောင်းအိပ်ကျောင်းစားသွားနေရသည်။ လားရှိုး နမ္မတူခရီးစဉ်မှာ မကြာမကြာ သွားဖူးထား၍ အဆန်းတော့ဖြင့် မဟုတ်တော့ပေ။ ကျောင်းရောက်ပြီး အခန်းတွေကြည့်ကာ ညီအကိုနှစ် ယောက် ဆရာမတစ်ယောက်နှင့် ရပ်နေစဉ် လူကြီးတွေ ကမာသာကြီးနှင့် စကားပြောဆိုနေကြပေသည်။ ပြီးလျှင် နေခဲ့ရမည် ဆိုသော်လည်း ထိုကိစ္စသည်ဘယ် လို ဆိုတာ သဲသဲကွဲကွဲ နားမလည်ကြသေးချေ။ ခဏနေတော့ လူကြီးတွေကနမ်းရှုပ် နှုတ်ဆက်စကား ဆိုပြီး လက်တွေ ဝှေ့ရမ်းလျက် ရုတ်တရက်ကားနှင့် ထွက်သွားရာ ညီအကိုနှစ်ယောက်ဗြုန်းခနဲ ငိုမိကြလေ သည်။ ကားလမ်းဤမှာဘက်ရှိ For get me not ခြံစည်းရိုး ပင်တန်း နိမ့်နိမ့်လေးနားတွင် ဆရာမက နှစ်ယောက်လုံး ကို ပွေ့ကာ စာကလေး အသိုက်ထဲရှိ အကောင်ပေါက်လေးတွေ အော်နေကြတာပြ၍ ချော့မော့သည်။တစ်စတစ်စအငိုတိတ်သွား၏။ ကိုနေဝင်းစိတ်ထဲမှာ စာကလေးတွေ စာစာ စာစာနှင့် အော်နေကြသည်။ ငါတို့လည်းစာစသင်ရမည့် အချိန်ရောက်ပြီ။ အသိုက်ထဲရှိအကောင်ပေါက်လေးတွေ မိဘမရှိသေး၍ အော်မည်နေရရှာသည်။ ဒီလိုပဲ ငါတို့လည်း မိဘနှင့်ခွဲခွာရတာ ဘဝတူတွေပါလား ဟုတွေးရင်း နားလည်လာခဲ့သည်။ ကျောင်းယူနီဖောင်းက အကျႋအဖြူနှင့်နက်ပြာဘောင်းဘီ ရှည် မနက်စာမသင်ခင် ဟောလ်ထဲမှာ Maric Maric ; Hail! Maric; Full of grace ဆိုပြီး ဘုရားဝတ်ပြုရသည်။ ညနေ ၆ နာရီ တစ်ခါ မနက်ကလို ဝတ်ပြုရပြန်သည်။ တစ်ပတ်တစ်ခါ ဆားခါးသောက်ရသည်။ မသောက်ချင်သော်လည်း သွန်မပြစ်ရဲ။ တစ်ခါတလေ ကျောင်းသားကြီးတွေက အနိုင်ကျင့်ပြီး သူတို့ခွက်ထိုးပေး တာပင် သောက်ရပြန်သည်။အဲသလိုဆိုရင်တော့ ဒုက္ခများ ပြီ။ တစ်လတစ်ခါ ကျောင်းသားများစုပြီး မြို့ထဲရုပ်ရှင်သွား ကြည့်ရသည် Lone Ranger လို သေနတ်ပစ်ကားမျိုးသိပ်ကြိုက် သည် ဇတ်လိုက်ဆောင်းသော ဦးထုပ်ကို ထိုစဉ်ကပင် စွဲလမ်းသည်။ ဇတ်လိုက်တပည့်ကို လူနီများဖမ်းသွားပြီး ကြိုးကွင်းစွပ်သတ်တော့မည့်ဆဲဆဲ စိတ်ပူပန်နေစဉ် ဇတ်လိုက်က အဝေးမှ သေနတ်နှင့်လှမ်းပစ်၍ကြိုးပြတ် လွတ်ပြေး ။ဝမ်းသာလက်ခုပ်တီးခဲ့ရတာယခုထက်တိုင် မှတ်မိနေသေးသည်။ ရော်ဘင်ဟုလို စွန့်စားခန်းလည်းကြိုက်သည်။ မှတ်မှတ်ရရ မြန်မာဘိုင်စကုပ်အဖြစ် ဘဝသံသရာ ကြည့်ခဲ့ရသည်။ လူကဖြူနွဲ့နွဲ့ ချစ်စဖွယ်သန့်ပြန့်သော ရုပ်မို့စစ္စတာတွေ ဆရာမတွေကချစ်ကြသည်။တနင်္ဂနွေ ဆရာမ စျေးဝယ်ထွက်လျှင် ခေါ်ခေါ်သွားတတ်သည်။ တော်ရုံ တန်ရုံလူ မရနိုင်သော အခွင့်အရေးပင်။ ကျောင်းပရိဝုဏ် အဆုံးရောက်ဖို့ တောင်ကုန်းထိပ်မှ အဆင့်ဆင့် ဆင်းရသည်။ ခြေလျှင်ခရီးဝေး ညောင်းအောင်လျှောက်ရပြန်သော်လည်း အပြင်ထွက် ချင် တော့ မညည်းမညူလိုက်သွားသည်။အပြန်မှာမိုင်တိုင် သစ်ငုတ် လေးတွေ လှုပ် လှုပ် လှုပ်လှုပ် ကိုယ့်နောက်ကများ လိုက်လာလေသလား အံ့သြစိုးရိမ်သည်။ ကြောက်ကြောက်နှင့်ဆရာမကိုပြောပြီး တကယ်ပြန်ကြည့် တော့လည်း ရပ်နေကြပြန်သည်။ တစ်ပတ်တစ်ခါ ပီယာနိုနှင့် အကသင်သည်။ကျောင်းသူ လေးများ နှင့်တွဲကရတာမို့ ရှက်ပြီးမသွားဘဲ လှေကား ထိပ် ဘောလုံးထားသော အခန်းလေးထဲ ဝင်ပုန်းနေမိ သေးသည်။ ဆရာမလိုက်လာပြီး ဇွတ်အတင်းမလာလို့ မဖြစ်ဆို သောကြောင့် လိုက်သွားရ၏။ မျက်နှာသိလာရှိုးမှမစ္စတာ မာတင်သမီးနှင့် တွဲကရပြီး နောက်ပိုင်းတော့ ကရတာ အဆင်ပြေသွားသည်။ သီဆိုမှုသင်ခန်းစာ Singing Class တွေလည်း ရှိသည်။ ဓမ္မတေးများသာမက အနောက်တိုင်းခေတ် ပေါ်တေးများပါ စန္ဒရားနှင့် စုပေါင်း လေ့ကျင့် သီဆိုရ လေသည်။ ကျောင်းပိတ်ရက်တွေမှာ စစ္စတာအီလင် ဗင်နင်း တစ်ယောက်တည်း ဟောလ်မှာ စန္ဒရားတီးတီးနေတတ် သည် ကိုနေဝင်းသည် ဟောလ်အတွင်းဟိန်းထနေသော စန္ဒရားသံကို နှစ်သက်လွန်း၍ အပေါက်ဝမှ တိတ်တိတ် လေးသွားနားထောင်မိ၏။ အခြားကလေးတွေ ကွင်းထဲကစားနေချိန်။သူကတော့ ဂီတသံ စီးဆင်း ထွက်ပေါ်လာရာ အခန်းဝမှာ သွားရပ်နေ မိခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းကျ ဆရာမတွေ့သွား၍ ခေါ်ပြီးသင်ပေးသည် စန္ဒရားမှထွက်လာသော ဂီတသံကို သူအထူးနှစ်သက် သည်။ သို့သော်စန္ဒရားကို တူရိယာပစ္စည်းအဖြစ်သိပ်စိတ်မဝင် စား၍လား မပြောတတ်။ ကလေးဘဝ တီးခဲ့ရတာကို မပျော်မဟုတ်။ ပျော်မဟုတ်ဟုသာ ဆိုရမည်။ လေးနက်စူးစိုက်မှုမရှိခဲ့ချေ။ တစ်ခါတော့ ရေကျောက်ပေါက်တော့ သူတို့သုံးလေး ယောက်ကို အပေါ်ထပ်မှာသပ်သပ်ခွဲပြီး စစ္စတာတွေက အဖျားလာတိုင်း။ ဆေးကျွေး ရေပတ်တိုက်နှင့်ပြုစုပေး ကြသည်။ နည်းနည်းသက်သာစမှာ ဝရန်တာထွက်ရပ်မိသည်။ အောက်တွင်ညီငယ်သန်းနိုင်။လှမ်းခေါ်သည်။ ကိုညီဘာလိုသလဲ ဆိုတော့ ဘာပြောရမှန်းမသိ။ သူ့လက်ထဲရှိ ကောမစ်တစ်အုပ်ကိုသာညီငယ်ရှိရာ လှမ်းပစ်ပေးလိုက်သည်။ မာသာ ကြီးတွေ့သွားပြီး ရောဂါကူးမည်စိုး၍ဆူပူကာ ညီငယ်အရိုက်ခံရချေသည်။ ခရစ္စမတ် Concert ကျတော့ ကိုနေဝင်းကကောင်း ကင်တမန်လုပ်ရသည်။ ယေရှုခရစ် မွေးဖွားရာ နွားစားခွက်နားမှာ အတောင်ပံ တပ်ပြီး ရပ်နေရလေသည်။ တံပိုးခရာမှုတ်ပြီး ကယ်တင်ရှင် ဖွားမြင်ကြောင်းကို ကြေညာပေးရသည်။ ကျောင်းပိတ်တော့ မိဘများလာခေါ်ချိန်။ တောင်ပေါ်လမ်းလေးအတိုင်းကားတွေကားတွေအစီအရီ တက်လာကြပြီး အခြားကလေးများ မိဘအသီးသီးနှင့် ပြန်ကြပြီ။ ကိုနေဝင်းတို့ ညီအကို နှစ်ယောက်ကတော့ညနေဆို ထိုင်နေကြ ကျောင်းနဘေး အုတ်ခုံလေးမှာထိုင်စကား ပြောနေကြသည်။ ဘယ်အချိန်ကားရောက်လာပြီး။ဘယ်အချိန်ပစ္စည်းတွေ ကားပေါ်တင်ပြီးမှန်းမသိ။သူတို့ကိုလည်းဘယ်ရောက် နေမှန်းမသိကြ။ လိုက်ရှာပြီးတွေ့မှဒက်ဒီက ပုဝါနှင့် ထုပ်ထားသော ခပ်ရှည်မျောမျော လက်ဆောင် တစ်ခု ပေးသည်။ အထုပ်လေးဖြေလိုက်တော့ ဘင်ချိုဆန်ဆန်ကြိုးတပ် တူရိယာ ညီငယ်က လက်သမားပစ္စည်းထုပ်။ သူ့လက်ဆောင်ဘင်ချိုလေးကို တစ်လမ်းလုံးတပိုက် ပိုက်တပွေ့ပွေ့လုပ်လာသည်။ စန္ဒရားလို ခလုတ်နှိပ်တီးရသည်ထက် လက်နှင့်ကြိုးကို ဖိပြီးတီးခတ်ရသည့် ကြိုးတပ်တူရိယာအပေါ်ပို၍တိမ်း ညွတ်သွားခဲ့သည်။ အိမ်ရောက်တော့ အိပ်ရာနဘေးထားအိပ်သည်။ ကစားစရာ အရုပ်ဆိုတာထက်အဖော်သဖွယ် မသိစိတ်ထဲ စွဲလမ်းသွားလေသလား မဆိုနိုင်။ ယခုကြီးသည်အထိ အခန်းထဲမှာ ဂီတာရှိမှ ပြည့်စုံသည် ထင်သည်။ မရှိလျှင် ဟာတာတာနှင့် မနေတတ်။ နမ္မတူကျောင်းတွင် KGC တစ်နှစ်နေသည်။ KGB ကျခြောက်လခန့်ပဲ နေရသည်။အစမှာတင် Moral အမေးတစကြောင်းကို အဖြေလေးငါးကြောင်း ပြန်ရွတ်ရတာ သေချာဖြေနိုင်သည်။ အင်္ဂလိပ်စာကျွမ်းကျင်၍ ကျောင်းအုပ်ကြီးလာကြည့်ပြီး သူ့အခန်းထဲခေါ်ကာ အမျိုးမျိုးစစ်မေးသည်။ နောက်ဆုံးကျေနပ်သွား၍အတန်းကျော်တင် Double Promotion ပေး၍ KGA သို့ရောက်လေသည်။ နှစ်ဝက်နေပြီး တစ်တန်းတက်ရသည်။နှစ်တန်းအောင် သုံးတန်းအထက်ကျတော့ လာရှိုး Quardian Angle 's Covent ကျောင်းမှာ ပြောင်းထားပေး သည်။ ဘောဒါဘဝကလွတ်သွားပြီဆိုပြီး ပျော်မိသော်လည်း နမ္မတူရှိ တောင်ပေါ်ကကျောင်းကြီးတိမ်တွေနှင့်နီးနီးလေး ဝရန်တာအပေါ်ကဆို လမင်းကြီးကိုလက်နှင့် လှမ်းယူ လိုက်လျှင် ရမတတ်။လွန်စွာထူးခြားသောခံစားချက်။ အဲဒါတွေကိုတော့ ထားရစ်ခဲ့ရချေပြီ။ လားရှိုးကျောင်းမှာ ညီအကိုတစ်စုကျောင်းသွားကျောင်း ပြန်အုပ်ဖွဲ့သွားရတာမို့ ပျော်စရာကောင်းလှသည်။ တစ်ခါတော့ Circus of Horror ရုပ်ရှင်၏ Look for a star ဇတ်သိမ်းသီချင်းကို ဦးလေးနှင့် အစ်ကို ဝမ်းကွဲတွေက ဂီတာနှင့်ဆိုတီးနေကြတာ နားထောင် ကောင်းလှသည်။ အားကျစွာ စာသားကူးလာပြီး မနက်အစောကြီးအတန်း ထဲသွား၍အဆိုကျင့်ကျင့်နေတတ်သည်။ ထိုစဉ်ကဆောင်းရာသီ။နှင်းတွေကျပြီး အေးလှသည်။ လူရှင်းနေသောအခန်းထဲတွင် ကိုယ်ဆိုလိုက်သော အသံက နံရံမှာ ပဲ့တင်ရိုက်ပြီး ပြန်လာတာကို လွန်စွာ ကြည်နူး ကျေနပ်ခဲ့ဖူးသည်။ အဖိုးအိမ်မှာအနေများ၍ အိမ်လာသည့်ကုန်တင်ကား တွေပေါ်မှာ မယ်ဒလင်တီးတတ်သောစပယ်ယာတစ် ယောက်ပါလာသည်။ ထိုစဉ်က ခေတ်စားသော အပျိုကြီးမမ တောမှာပွင့်တဲ့ပန်းရယ် အစရှိသည့် သီချင်းများဆိုတီး ပြီးဆို ထိုအနားသွားပြီး နားထောင်နေမိပြီ။ အိမ်မှာလည်း ရေဒီယိုဂရမ်ရှိသည်။ ကလောအလွန်တစ်ဘူတာတို့ ဟစ်ဖြစ်နေချိန်။ Prestley ၏G.l Blue ရုပ်ရှင်ကြည့်ပြီးဂစ်တာတီး ချင်စိတ် အရမ်းဖြစ်လာသည်။ ဦးလေးတွေ အစ်ကိုဝမ်းကွဲတွေက တီးနေကြပြီဆိုတော့ သူတို့ချထားချိန်လေး ခဏကောက်ပြီးတို့လိုက်ခတ်လိုက် လုပ်ကြည့်ရတာနဲ့တင် ကျေနပ်ခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်က ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုများ မငြိမ်သက် နွေကျောင်းပိတ်ရက်ကျလျှင် မိသားစုအားလုံး တာပုလဲ သစ်စက်တွင် သွားနေကြဖို့ အိမ်ဆောက်ထား ရာ ကျောင်းပိတ်ခါနီးလောက်မှာ သောင်းကျန်းသူများ သစ်စက်ကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ လူကိုးယောက်မျှသေဆုံးခဲ့ရသည်။ လုံခြုံရေးက မကောင်းလှ။သောင်းကျန်းသူများက အဖေ့ ကိုတစ်မေးတည်းမေးနေကြ၍လားရှိုးအိမ်ကို ရောင်ပြီး မန္တလေးသို့ပြောင်းခဲ့ကြသည်။ ၃၂ လမ်းနှင့် ၇၄ လမ်းထောင့်တွင် အိမ်ငှားနေကြလေ သည်။ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးကပြောင်းလဲသွားချေပြီ။ မန္တလေး အငွေ့အသက်ကို ဟိုယခင်က ရာပြည့်ပွဲလာ ကတည်းက သူကြိုက်သည်။အထူးသဖြင့် လားရှိုးမှာ မကြားခဲ့ရသော နံနက်ခင်းစောစော မြင်းခွာသံ တစ်တောက်တောက်ကို ကြားရပြန်သည်။သူ့ရင်ထဲက ဂီတသံကို စည်းချက်လိုက်သည့်ပမာပုံ။ ရေဒီယိုမှာ နားထောင်ရတာစွဲလမ်းသည်။ ကျောင်းပိတ်ရက်မနက်ပိုင်း မြန်မာ့အသံ။ရေဒီယို သြစတေးလျ ပြီးတော့ ရေဒီယိုစီလုံမှဘီနားကား Hit parade တွင်အပတ်စဉ်အကောင်းဆုံးသီချင်း ၁၀ ပုဒ် မဲပေးရွေးချယ်လွှင့်ပေးသည်။ အချို့သီချင်းတွေက တဖြည်းဖြည်းအောက်မှတက်လာ သည်။ အချို့သီချင်းတွေက လပေါင်းများစွာ အပေါ်ဘက် မှာဗိုလ်စွဲထားကြသည်။ တစ်ခါတလေ ရေဒီယိုမကောင်းလျှင်မကြားတကြား အသံရှပ်ရှပ်နှင့် ကျန်ညီအကိုတွေကဆော့ကစား၍အသံ ဆူလျှင် ကိုနေဝင်းနှင့် စကားများရပြီ။ ထိုးကြကြိတ်ကြပြီဆို များသောအားဖြင့်သူပဲနာရသည်။ ငိုပြီးအမေတိုင်ရမြဲ။ ညပိုင်းလည်းသီချင်းနားထောင်နိုင်အောင်ဒက်ဒီကရေဒီယိုပြင်ပေးသည်။ အသံကြည်သွားပြီ။ ညီအကိုတွေအိပ်ချိန်မှာ သူတစ်ယောက်တည်းနားထောင် နိုင်ပြီး Win book stall မှာသီချင်းစာအုပ်ဝယ်။ ရေဒီယိုသီချင်းလာပြီဆို နာမည်နှင့်တိုက်ဆိုင်ရှာဖွေပြီး နားထောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က ဘီတယ်လ်များခေတ်။ လဖုန်းရောက်ပြီး နောက်တစ်နှစ်တွင်ဂီတာစသင်သည် ၆ တန်းတွင်စာတော်၍ ၈ တန်းသို့အတန်းကျော်တင် ပေးပြန်သည်။ဒက်ဒီက ရန်ကုန်မှလေယာဉ်နှင့် ပြန်အလာ ဂီတာဝယ်ယူခဲ့သည်။ မင်းစာမေးပွဲအောင်လို့ပေးတဲ့ဂီတာဟု ဆိုသည်။ ထိုစဉ်က လူကောင်ကငယ်ပြီးဂီတာကအကြီးကြီးဖြစ်နေ သည်။ အိမ်မှာ အစ်ကိုဝမ်းကွဲကိုတင်ဝင်း (ဒယ်နီ)လည်းရှိသည်သူက တီးတတ်နေပြီ။သို့ဖြင့်လဖုန်း ကျောင်းနားရှိအင်္ဂလိုဂျိုးဇက်ဆိုသူသူငယ်ချင်းထံစ၍သင် ဖြစ်၏။ ပထမတစ်ရက်သင်တော့ လက်တွေကြိုးရှပြီးသွေးထွက် လာသည်။ ထိုစဉ်က ဂီတာကို ဒီတစ်သက် ငါဘယ်တော့ မှ တတ်တော့မယ်မထင်ဘူးဟု တွေးမိခဲ့သေးသည်။ ဂီတာတီးရမှာ စိတ်လည်းညစ်။ တီးကလည်းတီးချင် တစ်ရက် နှစ်ရက်အထိ လက်ကနာတော့ ဘာမျှလုပ်၍ မရ။ လက်အနာ နည်းနည်းသက်သာသည်နှင့်တီးချင် သည့်စိတ်ကို ကျော်၍မရ။ပြန်တီးမိသည်။ အဲသည်အခါကျလက်အသားမာလည်းတက်လာပြီ။ နောက်ပိုင်းလက်တွေမနာတော့ပြီ။ဂီတာနှင့်သူ ကျွမ်းဝင် သွားချေပြီ။ ဂီတာတီးစသင်ကာစပင် ရှင်ပြုဖြစ်သည်။ မင်းကွန်းတောရ တိပိဋကဓရ ဆရာတော်ဦးဝိစိတ္တသာရာ ဘိဝံသ ထံမှာဖြစ်သည်။ ကိုရင်ဝတ်ပြီး သုံးလေးရက်အကြာတစ်ညနေစောင်းမှာ ညီအကို ၆ ယောက်သားအိမ်လွမ်း၍ငှက်တစ်စင်းနှင့် မန္တလေးဖက်သို့ ပြန်ကူးလာကြသည်။ ကိုနေဝင်းက ကိုရင်ဝတ်ကြီးနှင့် အိမ်ရောက်ရောက်ချင်း ဂီတာသွားကိုင်၍ မိဘများက တားမြစ်ရသေး၏။ ဒက်ဒီက မင်းကွန်းပြန်လိုက်ပို့ပြီး များမကြာမီလူထွက်ပြီ။ တခြားညီတွေ ၁၅ ရက်နေချိန် သူက ၁၀ ရက်ပဲနေနိုင် သည်။ သူ့ကိုလူထွက်ဖြစ်အောင် ဇွတ်အတင်းညှိ့ငင် ဆွဲဆောင် ခဲ့သောအရာတွေထဲမှာ ဂီတာလည်းပါခဲ့သည်။ ကော့ဒ်သုံးလေးခုလောက်ကိုင်ပြီးရစ်သမ်ပက်တန် တစ် မျိုးနှစ်မျိုးလောက်ကို အတီးကျင့်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတော့ Shadows Ventures တို့၏ တီးလုံးများအဓိက ထားတီးဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဂျိုးဇက်နှင့်အောင်ကျော်သန်းတို့ တွဲတီးကြ၏။ လိဒ်။ရစ်သမ်။ ဘေ့စ်။ဒရမ်။ လေးယောက်တစ်ဝိုင်း ခေတ်စားချိန်။ တစ်စတစ်စနှင့် တက္ကသိုလ်ထွန်းနောင် မင်းမင်းလတ်တို့၏ စတီရီယိုခေတ်ဦးပေါ်ထွန်းလာခဲ့ သည်။ ဂန္ဓဝင် Classical ဂီတဘက် လမ်းခင်းပေးခဲ့သူက ဗစ်တာအုန်းမောင်( ဦးချိုကြီး )ဖြစ်သည်။ သူကလန်ဒန်အတ် ဦးအုန်းမောင်၏သား။ မင်းမင်းလတ်၏ဦးလေး။ မန္တလေးအောင်တော်မူဘက်မှာနေသည်။ ကိုနေဝင်းက သူ့အပေါင်းအသင်းတွေကြားမှာ ဂီတာဟီးရိုး။ သူ့ဘာသာလည်း အတော်တီးတတ်နေပြီ။ထင်ထားခဲ့ရာ ဦးချိုက Staff notes တွေနှင့် သေချာတီးပြမှစနစ် တကျရှိဖို့ လိုအပ်သေးကြောင်းသဘောပေါက်လာသည်။ ဦးချိုက ပေါ်ဦးစ စတီရီယိုကိုမကြိုက်။ နည်းစနစ်နုတ်စ်မရှိ။ အော်ဟစ်ဆူညံတွေမနှစ်သက်။ တစ်ကြိမ်မှာ အခွေရောင်းဖြန့်ကိစ္စနှင့် မင်းမင်းလတ် သိန်းတန် ကိုတော်မီတို့ရောက်လာပြီး( ခေတ်ကလည်းသူတို့ခေတ် မို့ ) သီဆိုတီးမှုတ်ကြရာ ဦးချိုက ဒီလူတွေဘာဆိုနေကြတာလဲ ဟု မှတ်ချက်ချဖူးသည်။ နိုင်ဇော် မေဟသီ K.T.O အပိုင်း ( ၂ ) ဆက်ရန်

ယောဂီအိုကြီးများ အတွက် အကြံပြုချက် - ဆရာကြီးဦးဘခင်

ယောဂီအိုကြီးများ အတွက် အကြံပြုချက် - ဆရာကြီးဦးဘခင် ******************************************* ဝိပဿနာတရားအလုပ်သည် ရုပ်နာမ်ဖြစ်ပျက်မြင်ရန်ဖြစ်သဖြင့် အကြီးကြီးတွေလှမ်းပြီး ကြံစည် စဉ်းစား လေ့လာမေးမြန်းမနေတော့ဘဲ ရုပ်နာမ်ဖြစ်ပျက်ရှုရန်အတွက် အထောက်အကူဖြစ်စေသည့် ဖတ်မှု၊ နာမှု၊ စဉ်းစားမှု ၊ အားထုတ်မှုများနှင့်သာဆက်နေဖို့ ကြိုးစားကြရမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ သက်ကြီးယောဂီအုပ်စုအနေဖြင့် သိသလိုလို တတ်သလိုလို`` အိုက်တင် ´´ခံနေရန် အချိန်မရှိတော့ကြောင်း သိစေလိုပါသည်။ မိမိလုပ်တာလည်း ဟန်မကျသေးသူများပြောတာလည်း မဟုတ်ဘူး လုပ်နေရင်းဖြင့်အချိန်မဖြုန်းကြစေလိုပါ။ သူ့နည်း ၊ ငါ့နည်း ၊ ဟိုနည်း ၊ ဒီနည်း ၊ ဟိုဆရာ ဒီဆရာ၊ဟိုစာအုပ် ဒီစာအုပ်၊ဟိုတရားခွေ ဒီတရားခွေ ၊ ကောင်းနိုးနိုးဖြင့် အလုပ်မများကြစေလိုပါ။ ဘယ်အချိန်သေမင်းက ဖိတ်စာကမ်းမည်ကို မပြောနိုင်သော်လည်း ဖိတ်စာတော့ရေးပြီးလောက်ပြီ ဟုယုံထါးစေလိုပါသည်။ လုပ်ချင်တာတွေ လုပ်နိုင်တာတွေ စဉ်းစားမနေပဲ လုပ်သင့်လုပ်ရမည့် ဖြစ်ပျက် ရှုရသည့် ဝိပဿနာအလုပ်ကို ချက်ခြင်းလုပ်ကြရန်သာ ရှိပါမည်။ အသက်ကြီးနေသည့် ယောဂီအိုကြီးများအနေဖြင့် အခုမှ တရားအါးထုတ်မည်ဖြစ်၍ ထုံးစံအတိုင်း သမထဖြင့် သမာဓိထူထောင်ခြင်းကို အချိန်များစွာယူနေရပါက ဝိပဿနာအားထုတ်သည့်နေရာသို့ ရောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါ။ ထို့ကြောင့် ခဏိကသမာဓိများ ဆက်ထားနေနိုင်သည့် အာနာပါန၊ သမ္ပဇည၊စတုဓါတုဝဝထ္ထာန်စသည့် ကါယာနုပဿနာ တစ်ခုခုနှင့် စတင်ကြရန် အကြံပေးလိုပါသည်။ မိမိကိုယ်ကာယ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုခု၏ လှုပ်ရှားပြောင်းလဲနေသည့် သဘာဝအပေါ် ခဏိကသမာဓိများဖြင့် ဆက်ပြီးသိနေစေရန် အားထုတ်နေရုံ အားထုတ်နေရခြင်းအတွက် အခက်အခဲမရှိနိုင်ပါ ဟု ပြောလိုပါသည်။ ခဏိကသမာဓိ ဆက်နေနိုင်လျှင် နိဝရဏ မလာနိုင်တော့သဖြင့် ထိုအလုပ်ဖြင့် မိမိ၏နောက်ဆုံးထွက်သက်အထိ အါးထုတ်နေနိုင်ပါက ဒီတစ်ဘဝအပါယ်လါးနိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း ယုံကြည်ထားစေလိုပါသည်။ နောက်ဆုံး လျှော့စျေးလေးဖြင့်အကြံပေးလိုပါသည်။ တစ်သက်လုံး ဘာတရားမှအါးမထုတ်ခဲ့သဖြင့် နောက်ဆုံး သေရာကုတင်အိပ်ယာတွင် လဲနေသည့်အဖြစ်သို့ ရောက်နေပြီ ဆိုပါစို့ဘာမှ အားငယ်မနေပါနှင့်ဟု အားပေးလိုပါသည်။ ထိုသို့ နောက်ဆုံးအိပ်ယာပေါ်တွင် လဲနေရသည့်နေ့မှစပြီး ငါသည် ငါးပါးသီလကို သေသည်အထိ ထိန်းနေပါတော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ပါလို့ အကြံပေးလိုပါသည်။ ယခင် ငါးပါးသီလ လွန်ကျူးခဲ့ခြင်းများ သည် ပြီးခဲ့ပြီဖြစ်၍ မိမိနှင့် မသက်ဆိုင်တေါ့ဟု မှတ်ယူပြီး စိတ်သစ် ဘဝသစ်ဖြင့် စတော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ရပါမည်။ ထိုသို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့် အချိန်မှစပြီး တတ်နိုင်လျှင် နာရီတိုင်း မိမိစောင့်ထိန်းသည့်ငါးပါးသီလ ကျိုးမကျိုးကို စိစစ်ပါ။ မကျိုးလျှင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်ပြီး ထိုသီလကုသိုလ်ကို(၃၁)ဘုံသို့ အမျှပေးဝေပါ။ တစ်နာရီ တစ်ခါ မတတ်နိုင်လျှင် သတိရတိုင်း မိမိစောင့်ထိန်းရန် သန္နိဌာန်ချထားသှ့်သီလကို စီစစ်ပြီး ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ အမျှပေးဝေနေပါဟု တိုက်တွန်းလိုပါသည်။ အိပ်ယာပေါ်တွင် မလှုပ်ရှားနိုင်ပဲ ပက်လက်လန်နေသည့် လူမမာအနေဖြင့် ငါးပါးသီလ၌ ချိုးဖေါက် စရာ ရှိနိုင်တော့မည် မဟုတ်သဖြင့် ငါးပါးသီလမလုံမှာကို ကြောက်နေရန် အကြောင်းမရှိပါ။ အထူးအရေးကြီးသည့် အချက်ကို သတိပြုရန် ပြောလိုပါသည်။ ဖြစ်ရပ်ဟောင်းများ ပြန်စဉ်းစားပြီး ကုက္ကုစ္စဖြစ်မနေစေရန် မိမိကိုယ်ကို ခဏတိုင်း သတိပေးနေရမည်ကို မမေ့စေလိုပါ။ နောက်ဆုံးအချိန်တွင်ခံခက်သည့်ဝေဒနာများ ဖြစ်ပေါ်နေနိုင်ခြင်းကို တားနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ကြိုတင် တွက်ထါးရပါမည်မိမိ၏ကိစ္စသည် ငါးပါးသီလ လုံနေစေရန်နှင့် ငါးပါးသီလ လုံနေသည်ကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေစေခြင်းသည် အရေးအကြီးဆုံးဟု နားလည်ထါးစေလိုပါသည်။ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ငါးပါးသီလလုံသော ပုဂ္ဂိုလ်အနေဖြင့် ဘဝကူးနိုင်ကြရန် ကြိုးစားသွားခြင်းထက် လျှော့စျေးမရှိနိုင်တော့ပါကြောင်းပြောလိုပါသည်။ နိဂုံးအနေဖြင့် လာကြပုံချင်းတူနေကြသေါ်လည်းအပြန်ခရီး၌ သူလိုကိုယ်လိုမပြန်ကြပဲ အဆင့်မနိမ့်သော ပြန်ခြင်းမျိုးဖြင့် ပြန်သွားကြစေလိုကြောင်းဖြစ်နိုင်လျှင် အဆင့်မြင့်မြင့် ပြန်သွားကြစေလိုသည်။

KAIZEN introduction

ကိုင်ဇန် ================= ဂျပန်ဝေါဟာရဖြစ်တဲ့ ကိုင်ဇန် (KAIZEN) ဟာ ဒီကနေ့ နိုင်ငံတကာစီးပွားရေးနဲ့ ကုန်ထုတ်လုပ်မှုနယ်ပယ်တွေမှာ အတော်အသုံးများနေပါပြီ။ အဓိပ္ပာယ်ကတော့ ပိုမိုကောင်းမွန်အောင်ပြောင်းလဲခြင်း (Change for Better) လို့ဆိုတယ်။ တိုးတက်ခြင်း (Improvement) လို့ အနီးစပ်ဆုံးယူနိုင်တယ်။ - စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီယူရင် KAI ဆိုတာ ပြောင်းလဲမှု (Change) လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်။ မူရင်းဂျပန်စာလုံးမှာဆိုရင် ကိုယ်တိုင် (Self) ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ရယ်၊ ကြာပွတ်နဲ့ရိုက်တယ် (Whip) ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်တွေပါတယ်လို့ဆိုတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုဆုံးမပြီး ပြောင်းလဲယူတဲ့သဘောမျိုးဖြစ်ပါတယ်။ - ZEN ကတော့ ကောင်းမွန်ခြင်း (Good) ဆိုတဲ့အဓိပ္ပာယ်ကိုဆောင်တယ်။ မူရင်းစာလုံးမှာတော့ သိုး (Sheep) ရယ်၊ ယဇ်ပုလ္လင် (Altar) ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်တွေပါတယ်လို့သိရတယ်။ ကောင်းမွန်ဖို့အတွက် စတေး (Sacrifice) ရတဲ့သဘောလို့ဆိုနိုင်တယ်။ ခြုံငုံပြောရမယ့် အဓိပ္ပာယ်ကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုဆုံးမ စတေးပြီး ကောင်းမွန်အောင်ပြောင်းလဲယူတယ် ဆိုတာမျိုးဖြစ်ပါတယ်။ ကမ္ဘာမှာ ဒီဝေါဟာရ စပြီးခေတ်စားလာတာကတော့ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်နောက်ပိုင်းလောက်မှဖြစ်ပါတယ်။ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီးပြီးတော့ ဂျပန်နိုင်ငံကို အမေရိကန်ကထိန်းချုပ်ထားတယ်။ အဲ့ဒီကာလအတွင်း ဂျပန်စက်မှုလုပ်ငန်းတွေ ပြန်လည်ထူထောင်ရေး လုပ်ကြတယ်။ ဒီအချိန်ကစပြီး ကိုင်ဇန်အတွေးအခေါ်ကို စက်မှုလုပ်ငန်းနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေမှာ ထည့်သွင်းအသုံးပြုလာခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်း ဂျပန်ကနေ အမေရိကန်၊ အမေရိကန်ကနေ ကမ္ဘာကို ပျံ့သွားတာပေါ့။ ကိုင်ဇန်အတွေးအခေါ်အပေါ် လွှမ်းမိုးမှုအရှိဆုံးကတော့ တိုယိုတာကုမ္ပဏီပဲ။ သူတို့ရဲ့လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှုမှာ ကိုင်ဇန်နည်းလမ်းကို အသုံးပြုပြီး ထိထိရောက်ရောက် အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ခဲ့တယ်။ ကိုင်ဇန်အကြောင်းပြောရင် တိုယိုတာကို ချန်ထားလို့မရလောက်အောင် အရေးပါတယ်။ တိုယိုတာကုမ္ပဏီဟာ ၂၀၁၇ ခုနှစ်စာရင်းတွေအရ ကမ္ဘာ့ကုမ္ပဏီတွေထဲမှာ ပဉ္စမမြောက်အကြီးဆုံးကုမ္ပဏီ၊ ကမ္ဘာ့ဒုတိယမြောက်အကြီးဆုံး ကားထုတ်လုပ်သူဖြစ်တယ်။ စပြီးထူထောင်တုန်းက ကားကုမ္ပဏီမဟုတ်ခဲ့ဘူး။ ချည်မျှင်ရက်လုပ်တဲ့စက်ရက်ကန်းတွေ၊ ချည်မျှင်နဲ့ အထည်တွေထုတ်လုပ်ခဲ့တာပေါ့။ ဆာကီချီတိုယိုဒါ (Sakichi Toyoda) ဟာ ၁၉၂၄ ခုနှစ်မှာ အလိုအလျောက်စက်ရက်ကန်းတစ်မျိုးကိုတီထွင်နိုင်ခဲ့တယ်။ သူ့စက်ရက်ကန်းမှာ ပြဿနာတစ်ခုခုရှိရင် အလိုအလျောက်စက်ရပ်ပေးနိုင်တဲ့ စက်မျိုးပေါ့။ နောက်ပိုင်းမော်တော်ယာဉ်ထုတ်လုပ်ရေးမှာလည်း ဒီစနစ်နဲ့ အလားတူစနစ်မျိုးကို အသုံးပြုခဲ့ကြတယ်။ ဆာကီချီကို ၁၈၆၇ မှာမွေးတယ်။ ဂျပန်နိုင်ငံ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးတွေစလုပ်ခဲ့တဲ့ မေဂျီခေတ်မှာရှင်သန်ကြီးပြင်းလာတဲ့ သူတစ်ယောက်ပေါ့။ အဲ့ဒီခေတ်မှာ အနောက်နိုင်ငံက စက်ရက်ကန်းတွေစသုံးနေပြီ။ ဂျပန်ရိုးရာလက်ရက်ကန်းကထွက်တဲ့ ချည်ထည်တွေရဲ့ အရည်အသွေးကမကောင်းဘူး။ အရေအတွက်လည်း များများမထုတ်နိုင်ဘူး။ ခေတ်ပညာမတတ်တဲ့ လက်သမားဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်ပေမဲ့ နိုင်ငံကို အကျိုးပြုနိုင်မယ့် ပြည်တွင်းဖြစ် စက်ရက်ကန်းပေါ်ပေါက်လာဖို့ ကိုယ်တိုင်ကြိုးစားတီထွင်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီလိုတီထွင်နိုင်ဖို့အတွက် သူလက်ကိုင်ထားခဲ့တဲ့နည်းလမ်းက ကိုင်ဇန်နည်းလမ်းပဲ။ ဒီလိုနဲ့ အနောက်နိုင်ငံက စက်ရက်ကန်းတွေထက် ပိုကောင်းတဲ့ ဂျပန်လုပ်စက်ရက်ကန်းကိုတီထွင်နိုင်ခဲ့တယ်။ တိုယိုတာစက်ရက်ကန်းကုမ္ပဏီကြီးကိုလည်း တည်ထောင်နိုင်ခဲ့တာပေါ့။ ခေတ်စနစ်ရဲ့လိုအပ်ချက်အရ မော်တော်ကားတွေထုတ်လုပ်နိုင်မယ့် တိုယိုတာကားကုမ္ပဏီကြီးကိုလည်း အစပျိုးပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ တိုယိုတာကားကုမ္ပဏီကြီးကို ပထမဆုံး ဦးစီးတာကတော့ ဆာကီချီရဲ့သား ကီအီချီရိုတိုယိုဒါ (Kiichiro Toyoda) ပေါ့။ သူကတော့ ခေတ်ပညာတတ်အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက်ပဲ။ သူကလည်း အစစအရာရာ ခက်ခဲရှားပါးတဲ့ကာလတွေမှာ ဂျပန်ကားကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုဖြစ်လာတဲ့အထိ ဦးဆောင်ကြိုးပမ်းနိုင်ခဲ့တယ်။ သူတို့ကုမ္ပဏီမှာ လက်ကိုင်ထားတာကတော့ သူ့အဖေရဲ့လက်စွဲ ကိုင်ဇန်နည်းလမ်းပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း ခေတ်အဆက်ဆက်၊ အခြေအနေအမျိုးမျိုးကို ကြံ့ကြံ့ခံရင်ဆိုင်ပြီး တိုယိုတာကားကုမ္ပဏီကြီးက အခုအချိန်ထိ ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်းဖြစ်နေခဲ့တာပေါ့။ ကိုင်ဇန်နည်းလမ်းကို အသုံးပြုနေတဲ့ ကမ္ဘာ့ကုမ္ပဏီကြီးတွေထဲမှာ Lockheed Martin ၊ Ford နဲ့ Pixar Animation Studios တို့ကထင်ရှားတယ်။ ဟုတ်ပြီ၊ ဒီလောက်အစွမ်းထက် ထိရောက်တဲ့ ကိုင်ဇန်နည်းလမ်း၊ ကိုင်ဇန်အတွေးအခေါ်တွေက ဘာတွေလဲ၊ ဘယ်လိုလဲဆိုတာ ဆက်လေ့လာကြရအောင်။ ကိုင်ဇန်နည်းလမ်းဟာ အစမှာပြောခဲ့သလို တိုးတက်မှုကိုရှာတဲ့နည်းလမ်းပဲ။ ဘယ်လိုတိုးတက်မှုလဲဆိုတော့ စဉ်ဆက်မပြတ်တိုးတက်မှုမျိုး။ ဘယ်လိုနည်းလမ်းတွေနဲ့ရှာလဲဆိုတော့ အသေးအဖွဲ၊ အပြုသဘောဆောင်တဲ့ တိုးတက်မှုလေးတွေကနေ ကြီးမားတဲ့ ပြောင်းလဲတိုးတက်မှုကြီးဖြစ်အောင် ရှာဖွေဆောင်ရွက်သွားတာမျိုး။ ချို့ယွင်းချက်တွေ နည်းသွားအောင်လုပ်မယ်၊ အလဟဿဖြစ်နေတာတွေကို ဖယ်ထုတ်မယ်၊ ထုတ်လုပ်မှုစွမ်းအင်ကို မြှင့်တင်မယ်၊ အလုပ်သမားတွေရဲ့ အရည်အသွေးနဲ့ တီထွင်နိုင်စွမ်းတိုးတက်လာအောင် ဖန်တီးပေးမယ်၊ ဒါမျိုးတွေကို လုပ်ဆောင်တဲ့နည်းလမ်းဖြစ်ပါတယ်။ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံး၊ ရုပ်ပစ္စည်းပိုင်းနဲ့ သတင်းအချက်အလက်ပိုင်းတွေကို စဉ်ဆက်မပြတ်တိုးတက်အောင်လုပ်ပေးသလို၊ ပါဝင်လုပ်ဆောင်တဲ့ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးချင်းစီအလိုက်ကိုလည်း စွမ်းဆောင်ရည်တွေ စဉ်ဆက်မပြတ်တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ပေးတဲ့ နည်းစနစ်ပါပဲ။ ကိုင်ဇန်ရဲ့ အခြေခံယုံကြည်ချက်ကတော့ အရာအားလုံးကို ပိုပြီးတိုးတက်ကောင်းမွန်အောင်လုပ်လို့ရတယ်ဆိုတာနဲ့ လက်ရှိအခြေအနေအတိုင်း ဘယ်အရာမှ မတည်မြဲနေဘူးဆိုတာပါပဲ။ အခြေအနေနဲ့ အခွင့်အရေးတွေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမယ်၊ ဖြေရှင်းနိုင်မယ့်နည်းလမ်းတွေ ဖန်တီးမယ်၊ ပြီးရင်လုပ်ဆောင်မယ်။ ဒီလိုလုပ်ငန်းစဉ်တွေနဲ့ လုပ်ဆောင်ပါတယ်။ ကိုင်ဇန်နည်းလမ်းမှာ အောက်ခြေဝန်ထမ်းတွေရဲ့ ပါဝင်ပတ်သက်မှုကလည်း အရေးကြီးပါတယ်။ ကြီးကြပ်သူတွေက အခြေအနေအသေးစိတ်ကို တကယ်လုပ်ကိုင်နေတဲ့သူတွေလောက်မမြင်နိုင်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် အောက်ခြေဝန်ထမ်းတွေဆီကရတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ၊ အကြံဉာဏ်တွေကိုလည်း ထိထိရောက်ရောက်ရယူအသုံးချရတယ်။ ဝန်ထမ်းတွေကို အစုအဖွဲ့ငယ်လေးတွေဖွဲ့ထားပေးပြီး အဖွဲ့လိုက်ဖြေရှင်းဆောင်ရွက်စေတယ်။ လုပ်ငန်းလုပ်ကိုင်ရာမှာတွေ့ရတဲ့ အခက်အခဲတွေ၊ အဆင်မပြေမှုတွေကို ရှာဖွေမေးမြန်းပြီး စာရင်းပြုစုထားရမယ်။ ဒီအခက်အခဲတွေ ဖြေရှင်းဖို့နည်းလမ်းတွေကိုလည်း တကယ်အလုပ်လုပ်နေတဲ့သူတွေဆီမှာပဲ ရှာဖွေနိုင်ပါတယ်။ ရသမျှနည်းလမ်းထဲက အကောင်းဆုံးနဲ့ အသင့်တော်ဆုံးနည်းလမ်းကို ရွေးထုတ်ရပါမယ်။ ပြီးရင် ဒီနည်းလမ်းဟာ တကယ်လိုအပ်နေတဲ့ အဖြေလားဆိုတာကို စမ်းသပ်ရပါမယ်။ ရလာတဲ့ ရလဒ်ကို ဆန်းစစ်ပြီး ဘယ်လောက်ထိပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်လဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ရပါမယ်။ မှန်ကန်ထိရောက်တဲ့ အဖြေဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီနည်းလမ်းကို အသုံးပြုနိုင်ဖို့ လုပ်ငန်းစနစ်တွေကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်သတ်မှတ်ရပါမယ်။ ဒီပုံစံအတိုင်း နောက်ထပ်ကြုံတွေ့မယ့် ပြဿနာတွေ၊ အဆင်မပြေမှုတွေ၊ မထိရောက်မှုတွေကို အသေးစိတ်ရှာပြီး ရှေ့ဆက်သွားမယ်ဆိုရင် ကိုယ့်လုပ်ငန်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေ သိသိသာသာတိုးတက်လာမှာဖြစ်ပါတယ်။ တိုယိုတာ ကုမ္ပဏီက ကမ္ဘာ့စီးပွားရေးအကြပ်အတည်းတွေ ပေါ်နေတဲ့ကာလတွေမှာတောင် ရပ်တည်နိုင်တယ်။ အကြောင်းက လိုတဲ့ပစ္စည်းကို လိုတဲ့အရေအတွက်အတိုင်း လိုတဲ့အချိန်မှာရအောင်လုပ်ထားလို့ပဲ။ ပစ္စည်းတွေ တောင်ပုံရာပုံထုတ်ပြီး စတိုထဲစုပုံထားတာမျိုးမရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ငွေကြေးအရ မြှုပ်နေတာမျိုးမဖြစ်တော့ဘူး။ လုပ်ငန်းသဘောသဘာဝနဲ့ လူတွေရဲ့ လုပ်နိုင်စွမ်းကိုတွက်ချက်ပြီး လုပ်ငန်းခွင်ကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ပြင်ဆင်ထားတယ်။ တစ်နေရာထဲမှာ ပစ္စည်းတွေစုပုံစောင့်ဆိုင်းနေရတာမျိုး မရှိဘူး။ လူတွေလည်း အရမ်းအားစိုက်နေစရာမလိုဘူး။ ကိုယ့်လုပ်နိုင်စွမ်းအတွင်းမှာပဲ သက်တောင့်သက်သာနဲ့ ထိထိရောက်ရောက်လုပ်နိုင်အောင် စီမံထားတယ်။ ချို့ယွင်းမှုတစ်ခုခုဖြစ်ရင်လည်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို မထိခိုက်အောင်စီမံထားတယ်။ လုပ်သားအင်အားကို လိုအပ်ချက်နဲ့ ချိန်ညှိပြီးခန့်ထားတယ်။ ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်းကို လိုအပ်တာနဲ့ နှစ်ဆတိုးထုတ်နိုင်အောင် စီမံထားတယ်။ ဒီလိုစွမ်းဆောင်ရည်တွေက နေ့ချင်းညချင်းဖြစ်လာတာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့ကုမ္ပဏီစထောင်ကတည်းက ကြုံတွေ့လာခဲ့တဲ့ ပြဿနာအရပ်ရပ်ကို ကိုင်ဇန်နည်းလမ်းနဲ့အဖြေရှာပြီး တဖြည်းဖြည်းတိုးတက်အောင်လုပ်လာတာ။ ပြောင်းလဲနေတဲ့ အခြေအနေတွေနဲ့ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် အခုချိန်ထိလည်း ဒီလိုဆက်သွားနေမှာပဲ။ ကိုင်ဇန်နည်းလမ်းကို အနှစ်ချုပ်ပြောမယ်ဆိုရင် PDCA ဆိုတာကို မှတ်ထားရင် လုံလောက်ပါတယ်။ P ဆိုတာက Plan ဖြစ်ပါတယ်။ လုပ်ဆောင်ရမယ့်ကိစ္စအတွက် စီမံချက်ပြုလုပ်တဲ့အပိုင်းပါ။ D ကတော့ Do ပါ။ စီမံချက်ရပြီးရင် လုပ်ကြည့်ဖို့ပေါ့။ C က Check ဖြစ်ပါတယ်။ လုပ်သမျှကို ပြန်စစ်ဆေးရပါမယ်။ A ကတော့ Act ဖြစ်ပါတယ်။ အတည်ပြုလုပ်ဆောင်ရမယ့် အပိုင်းပါ။ ဒီလိုနဲ့ စီမံ-စမ်းသပ်-စစ်ဆေး-ဆောင်ရွက် ဆိုတဲ့ ကိုင်ဇန်ရဲ့ စက်သွားတွေကို ပုံမှန်လည်ပတ်အောင်လုပ်သွားရပါမယ်။ ကိုင်ဇန်သဘောတရားအရ ရပ်တန့်နေလို့မရပါဘူး။ ပြီးပြည့်စုံသွားတယ်လို့မရှိပါဘူး။ အခက်အခဲတွေ၊ ချို့ယွင်းချက်တွေမရှိတော့ဘူးဆိုရင်တောင် အလေအလွင့်ဖြစ်နေတာတွေ၊ အလဟဿဖြစ်နေတာတွေ၊ အင်အားပြုန်းတီးနေတာတွေကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်သွားရပါဦးမယ်။ စွမ်းဆောင်ရည်ကောင်းသထက်ကောင်းမွန်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကို ဆက်ပြီးရှာဖွေနေရပါဦးမယ်။ ကိုင်ဇန်နည်းလမ်းကို အသုံးပြုတဲ့အခါ လုပ်ငန်းခွင်ယဉ်ကျေးမှုတစ်ရပ်လုံး ပြောင်းလဲပစ်ဖို့လိုပါတယ်။ ဦးဆောင်သူတွေက ရုံးခန်းထဲမှာထိုင်ပြီး ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲနေလို့မရပါဘူး။ လက်တွေ့အခြေအနေနဲ့ အနီးဆုံးဖြစ်အောင်၊ အခြေအနေမှန်ကို သေချာသိမြင်အောင်ကြိုးစားရပါမယ်။ Walking Manager ဆိုတာ ဒီသဘောပါပဲ။ ချို့ယွင်းချက်တစ်ခုခုရှိရင် ချက်ချင်းသိအောင်၊ တစ်နေရာမှာ ချို့ယွင်းနေတာနဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံး မရပ်တန့်သွားအောင် စီမံထားရပါမယ်။ ဒီလိုစီမံတဲ့အခါ လုပ်ငန်းတစ်မျိုးနဲ့တစ်မျိုး သဘောသဘာဝမတူတဲ့အတွက် ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ ဖြေရှင်းဆိုတဲ့ အဖြေမျိုးတော့ ပုံသေသတ်မှတ်ထားဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဒီလိုအဖြေတွေကို အမြဲရှာပြီး ကောင်းသထက်ကောင်းအောင် ဆက်လုပ်သွားရမယ်ဆိုတာကသာ ကိုင်ဇန်ရဲ့ အနှစ်သာရဖြစ်ပါတယ်။ ကိုင်ဇန်နည်းလမ်းမှာ 5S ဆိုတာကိုလည်း သိထားဖို့လိုပါတယ်။ - ဂျပန်လို Seiri ကို အနီးစပ်ဆုံး Sort လို့ဆိုနိုင်ပါတယ်။ ဖွဲ့စည်းခြင်း (Organize) လို့ အဓိပ္ပာယ်ရပါတယ်။ လုပ်ငန်းခွင်ကို လိုအပ်တဲ့အတိုင်း ဖွဲ့စည်းပြီး မလိုတာတွေကို ဖယ်ထုတ်ပစ်ရပါမယ်။ - Seiton ကတော့ Set in order လို့ ဘာသာပြန်ထားပါတယ်။ ကိုယ်လုပ်ဆောင်မယ့် လုပ်ငန်းအဆင့်အတိုင်း အသုံးပြုမယ့် ပစ္စည်းကိရိယာတွေ၊ လူတွေကို စီမံနေရာချထားတာဖြစ်ပါတယ်။ ဒါမှသာ အချိန်တိုအတွင်း ထိထိရောက်ရောက် လုပ်ဆောင်နိုင်ပါလိမ့်မယ်။ - Seiso ကတော့ Shine ဖြစ်ပါတယ်။ လုပ်ငန်းခွင်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် သန့်သန့်ရှင်းရှင်းထားဖို့ဆိုလိုတာပါ။ ဒါမှ စိတ်ကြည်လင်ပြီး တီထွင်နိုင်စွမ်းပိုကောင်းသလို လုပ်ငန်းခွင်ထိခိုက်မှုကိုလည်း လျှော့ချပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်။ - Seiketsu ကတော့ Standardize ဖြစ်ပါတယ်။ လုပ်ငန်းခွင်စံနှုန်းများအတိုင်း စနစ်တကျ လုပ်ဆောင်ဖို့ပါ။ - နောက်ဆုံး S ကတော့ Shitsuke ဖြစ်ပါတယ်။ Sustain လို့ဆိုနိုင်ပြီး တည်ဆောက်ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ အခြေအနေအတိုင်း ဆက်လက်ထိန်းသိမ်း လုပ်ဆောင်သွားဖို့ဆိုလိုပါတယ်။ ကိုင်ဇန်နည်းစနစ်နဲ့လုပ်ဆောင်တဲ့ လုပ်ငန်းခွင်တွေမှာ ဒီ 5S ကို လိုက်နာလုပ်ဆောင်ကြပါတယ်။ ကိုင်ဇန်နည်းလမ်းကို စက်မှုလုပ်ငန်း၊ ကုန်ထုတ်လုပ်ငန်းတွေမှာသာ အသုံးပြုကြတာမဟုတ်ပါဘူး။ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေ၊ ရုံးလုပ်ငန်းတွေ၊ ကျန်းမာရေးဝန်ဆောင်မှုလုပ်ငန်းတွေနဲ့ နောက်ဆုံး မိမိရဲ့ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး တိုးတက်မြင့်မားအောင် လုပ်တဲ့အခါမျိုးအထိ အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်။ ကိုယ့်ဘဝအတွက် ရည်မှန်းချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်တဲ့အခါမှာ PDCA နဲ့ သွားလို့ရပါတယ်။ ကိုယ်ဖြစ်ချင်တာက ဘာလဲ၊ ဒီလိုဖြစ်နိုင်ဖို့နည်းလမ်းတွေက ဘာတွေရှိသလဲ၊ ဒီအထဲက လက်ရှိအခြေအနေမှာ ကိုယ့်အတွက် အသင့်တော်ဆုံးနည်းလမ်းကဘာလဲ၊ ဒါကိုဘယ်လောက်အတိုင်းအတာနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်သွားမလဲ စသဖြင့် ကိုယ့်ဘဝအတွက် Plan ကို ရေးဆွဲချမှတ်ရပါမယ်။ စီမံချက်ချပြီးတဲ့အခါ အဲ့ဒီစီမံချက်အတိုင်း လိုက်ပါလုပ်ဆောင်ကြည့်ရပါမယ်။ လုပ်ဆောင်ချက်အပေါ်မူတည်ပြီး ရည်မှန်းချက်ရောက်ရှိဖို့ ဘယ်လောက်အတိုင်းအတာအထိ အထောက်အကူပြုနေလဲ၊ ဘယ်လောက်သွေဖီသွားသလဲ စတာကို သုံးသပ်စစ်ဆေးရပါမယ်။ သုံးသပ်ထားတဲ့ အဖြေရပြီဆိုရင် ဘယ်အချက်တွေကို ဘယ်လိုဆက်လုပ်သွားမယ်ဆိုတာဆုံးဖြတ်ပြီး ကိုယ့်ရည်မှန်းချက်ဆီ ဆက်ပြီးချီတက်သွားဖို့ပါပဲ။ အရေးကြီးတာကတော့ PDCA စက်ဝိုင်းကို ဆက်တိုက်လည်ပတ်နေရပါမယ်။ ကောင်းသထက်ကောင်းအောင်၊ တိုးတက်သထက်တိုးတက်အောင်၊ ချို့ယွင်းချက်ကင်းသထက်ကင်းအောင် အမြဲမပြတ်ကြိုးစားရပါမယ်။ ကိုင်ဇန်မှာ ရပ်တန့်လိုက်ရတယ်ဆိုတာမရှိပါဘူး။ လူအများစုမှာ ပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ်တွေရှိတတ်ကြပါတယ်။ ဒီပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ကပဲ ကိုယ့်ဘဝတိုးတက်ရေးအတွက် အထောက်အကူပြုနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ဟာ အခြေအနေချင်း ထပ်တူညီရှိနေတာမဟုတ်ပါဘူး။ ပြေးလမ်းတစ်ခုထဲမှာ မတူညီတဲ့ပြိုင်ပွဲတွေကို ပြေးနေရင်း ခဏတွေ့ရတဲ့သဘောပါပဲ။ ဒါကြောင့် တခြားသူတွေကို လိုက်ပြိုင်နေတာဟာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခုပါပဲ။ ကိုယ့်သာလျှင် ကိုယ့်ရဲ့ပြိုင်ဘက်အမှန်ဖြစ်ပါတယ်။ အသိပညာရှိတာချင်းပြိုင်ချင်သလား။ မနေ့ကထက် ဒီကနေ့ အသိပညာပိုရှိရမယ်။ ကိုယ်လက်ကြံ့ခိုင်မှုကို ပြိုင်ချင်သလား။ မနေ့ကထက် ဒီနေ့ပိုပြီးကြံ့ခိုင်သန်စွမ်းရမယ်။ ဥစ္စာဓနချင်းပြိုင်ချင်သလား။ မနေ့ထက် ဒီနေ့စီးပွားပိုရှာတတ်ရမယ်။ ဒီလိုမျိုး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပြိုင်နေတာ အကျိုးအရှိဆုံးဖြစ်ပါတယ်။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပြိုင်ဆိုင်နိုင်ဖို့၊ တစ်နည်းအားဖြင့် ကိုယ့်အရည်အသွေးတွေ ပိုမိုတိုးတက်မြင့်မားနိုင်ဖို့ဆိုရင် ကိုင်ဇန်နည်းလမ်းက အထိရောက်ဆုံး အကူအညီပေးနိုင်ပါတယ်။ ဘယ်အကြောင်းအရာကိုပဲ လေ့လာ၊ ဘာအလုပ်ပဲ လုပ်လုပ်၊ အရင်အခြေအနေထက် အဖက်ဖက်ကသာလွန်အောင် ကိုင်ဇန်နည်းလမ်းက ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်။ ကိုင်ဇန်ဆိုတာ တိုးတက်ခြင်းပဲ။ အဆက်မပြတ်တိုးတက်နေရမယ်။ စီမံ-စမ်းသပ်-စစ်ဆေး-ဆောင်ရွက် စက်ဝိုင်းကို ဆက်တိုက်လည်ပတ်နေရမယ်။ ပြီးပြည့်စုံခြင်းဆိုတာမရှိဘူး။ မပြောင်းလဲခြင်းဆိုတာမရှိဘူး။ ပြောင်းလဲခြင်းတွေကို အမီလိုက်နိုင်ဖို့ အမြဲတိုးတက်နေရမယ်။ ဘာအကြောင်းနဲ့မှ မရပ်တန့်လိုက်ပါနဲ့။ ခင်ဗျားရဲ့ အနာဂတ် ခမ်းနားလှပနေမှာ သေချာပါတယ်။ ================== စာရေးသူ ******** Wai Phyo Htet & Krystal Kham (August 22) ref: https://www.facebook.com/waiphyohtet8/posts/2144947889055341?hc_location=ufi by Wai Phyo Htet is with Krystal Kham.

...

မြို့ပွဲစားနှင့် တောပွဲစား - မာန် (တောင်လုံးပြန်)

မြို့ပွဲစားနှင့် တောပွဲစား - မာန် (တောင်လုံးပြန်) ----------------------------------------------------- “အစ်ကိုတင်” လာမယ့် တော်သလင်း လပြည့်နေ့မှာ ကိုရင်မြင့် တီဗွီ လာဝယ်မယ်။ အစ်ကိုတင်ပဲ လိုက်ဝယ် ပေးလိုက်ပါ၊ အပြန်ခါကျတော့မှ တီဗွီ လိုက်တပ်ပေးဖို့ ဆိုပြီး လိုက်လာခဲ့ပါ။ ဣန္ဒြေ မပျက်စေချင်ပါ။ ကျွန်မ မေတ္တာကို နားလည်စေရန် မျှော်လင့်ပါသည်။ သတိရစွာဖြင့် ခင်ခင်မြင့် (၂၉.၈.၀၂) ဇာတ်လမ်းက အဲဒီလို စခဲ့တယ်။ 'ခင်' က ကျွန်တော့်ရဲ့ ရည်းစား။ သူ နေတာက ခရမ်း၊ သုံးခွ ဘက်မှာ။ ကျွန်တော်နဲ့ တွေ့ခဲ့ကြတာ ရန်ကုန်မှာပါ။ စတွေ့စဉ်က သူ တက္ကသိုလ် တက်ဖို့ အဆောင်နေရင်း ဖုန်းရှိတဲ့ ကျွန်တော့်အိမ်မှာ ဖုန်း အဆက်အသွယ် ရှိတိုင်း လာပြောရာက ကျွန်တော်နဲ့ ရင်းနှီးခဲ့ပါတယ်။ နောက်တော့ ချစ်သူတွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။ တကယ်တော့ သူနဲ့ ကျွန်တော်ဟာ သူ ကျောင်းပြီး သွားချိန်က စပြီး ကိုယ့်ဘဝကိုယ် လျှောက်ကြဖို့ကလွဲရင် နီးစပ်ဖို့ ခက်လှပါတယ်။ ခရမ်းဘက်မှာလို့ ကျွန်တော် လွယ်လွယ် ပြောလိုက်ပေမယ့် 'ခင်' တကယ်နေတဲ့ ရွာဟာ ခရမ်းမြို့နဲ့ ဆယ်မိုင်ကျော် ဝေးပါတယ်။ နွေမှာ ကား၊ စက်ဘီးနဲ့ သွားလို့ ရတယ်။ မိုးတွင်းမှာတော့ မော်တော်နဲ့မှ သွားလို့ ရတယ်။ ဝန်စည်စလယ် မပါရင်တော့ စက်ဘီးစီးလို့ ဖြစ်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ တစ်နာရီကို ရေမိုင် အနည်းငယ် သွားတဲ့ စက်တပ်မော်တော် စီးပြီး ငြီးငွေ့အောင် သွားရတဲ့ ခရီးမျိုးပါ။ ဒီခရီးကို ကျွန်တော် ရောက်ဖြစ်တာလည်း 'ခင့်' ရဲ့ စာကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။ တကယ် မလွယ်ဘူးဗျို့၊ မလွယ်တာကတော့ ကိုရင်မြင့်၊ 'ခင့်' အစ်ကိုဝမ်းကွဲ ဆိုတာ ဟိုးကတည်းက အဆောင်ကို လူကြုံပစ္စည်း လာပို့ရင်း ရင်းနှီးပြီးသားပါ။ တော်တော်တော့ နှံ့စပ်တဲ့ တောပွဲစား တစ်ယောက်ပဲ။ တောပွဲစား ဆိုတာ သိတဲ့အတိုင်း ကွမ်းမပြတ် စားတယ်၊ စပို့ရှပ် ကြိုက်တယ်။ စီးကရက်ကို ဟန်မကျ ပန်မကျ ဖွာတယ်။ စကား ပြောဆိုရင် ဒေါ်လာဈေးက စပြောတတ်တယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ ရှစ်နှစ်လောက် ကွာပြီး အသက်က သုံးဆယ့်ငါးနှစ် ဆိုပေမယ့် ကျားကျား လျားလျားနဲ့မို့ ပွဲစား တစ်ယောက်ရဲ့ အင်္ဂါရုပ်တော့ ထွက်နေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လေသံက မရဘူးဗျ။ ခေါက်ရိုးကျိုးနေတဲ့ အင်္ကျီတစ်ထည် လိုပဲ သူ့လေသံ ကြားလိုက်တာနဲ့ တောပွဲစားမှန်း ချက်ချင်းသိတယ်။ မြို့ပွဲစားက လုပ်ငန်းတစ်ခုကို ဟန်ပန် လုပ်ရတဲ့ အခါ လေသံ ပျော့ပျော့လေးနဲ့ “ဟာ ဒါတော့ ဖြစ်မယ် မထင်ဘူး ခင်ဗျာ” လို့ ပြောတယ်။ ကိုရင်မြင့် ပြောပုံကိုကြည့်။ “အာ” ဆိုတဲ့ လေသံကို အကြာကြီး ဆွဲထားပြီးမှ “ဘယ်ဖြစ်မတုံး” လို့ ပြောချလိုက်ရော။ ဒါကို ဂျစ်ကားတစ်စီး သွားဝယ်တုန်းက ကျွန်တော် လက်တွေ့ ကြုံခဲ့တာပါ။ သူ့ကို နယ်က ဝယ်လက် အနေနဲ့ ကျွန်တော် ခေါ်သွားတယ်။ ကားက ကျွန်တော် ကြည့်ပြီးသား။ ဈေးနှုန်းကို ကျွန်တော် မဆစ်ချင်တာနဲ့ ကိုရင်မြင့် လာတုန်း - “ကားတစ်စီး ဈေးလိုက်ဆစ် ပေးပါလား အစ်ကို၊ ပွဲခ ပေးမယ်” “လုပ်လေကွာ၊ သိပ်ဖြစ်တာပေါ့” “ခဏနေဦး … ဟိုရောက်ရင် အစ်ကိုက နယ်အဝယ် အနေနဲ့ ပြောနော်။ ဝယ်မှာက ကျွန်တော် ဝယ်မှာ။ ဘယ်လောက် ပေးရမယ် ဆိုတာ အခြေအနေ ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ပြောမယ်” “ဟကောင်ရာ ငါ ပေါက်ပါတယ်” “နေဦး၊ ဟိုက ရောင်းချင်လွန်းလို့ ဗိုက်နာနေတာ၊ စွတ်ပေးပြီးမှ မဝယ်ဖြစ်ရင် ပြဿနာ တက်မယ်။ ကားကို သိပ်မကြိုက်တဲ့ ပုံစံမျိုး လုပ်နော်” “ချီးတဲ့မှပဲ၊ ငါ ပိုင်ပါတယ် ကိုယ့်လူရာ၊ ငါ့ကောင်ကလည်း” ထင်တဲ့ အတိုင်းပဲ၊ ဟိုရောက်တော့ ကားပိုင်ရှင်ရှေ့မှာ ပေါက်ကရတွေ ပြောတော့တာပဲ။ သူ့ ငါးကန်တွေ အကြောင်း၊ စပါးဘယ်လောက် စိုက်ထားကြောင်း၊ ဖရဲလည်း ဒီနှစ် ဈေးကောင်းမည် ဖြစ်ကြောင်း၊ ကားကို ဝယ်ချင်လို့ မဟုတ်ကြောင်း၊ အရှေ့ဘက်ရွာက ကောင်တွေကို မခံချင်လို့ လာဝယ်တာ ဖြစ်ကြောင်း၊ ဒီကားမျိုး ဝယ်သွားရင် ကဲ့ရဲ့မှာ စိုးကြောင်းတွေ တရစပ် ပြောတော့တာပါပဲ။ ရောင်းတဲ့သူက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တော့ မျက်စပစ်ပြ လိုက်ရတယ်။ ငကြောင်ပေါ့ဗျာ။ သည်းခံလိုက်ပါ ဆိုတဲ့ သဘော။ သူပြောလို့ မောလောက်တော့မှ ကျွန်တော် ဝင်လို့ ရတော့တယ်။ “ကဲ- အစ်ကို၊ ကားကတော့ မျက်မြင်ပဲ၊ သုံးဆယ့်ငါး တဲ့” “အာ …၊ ဘယ်ဖြစ်လိမ့်မတုန်း” “မဖြစ်ရင်လည်း နေဗျာ၊ ခင်ဗျားကလည်း ဘယ်လိုလူ ခေါ်လာမှန်း မသိဘူး၊ အလုပ်ပျက်တယ်” “နေပါဦး အစ်ကိုရာ၊ ကျွန်တော် ပြောပေးပါ့မယ်။ လာ လာ ကိုရင်မြင့်၊ ကျွန်တော် ရှင်းပြမယ်” ဆိုပြီး ခပ်ဝေးဝေး ခေါ်သွား၊ တိတ်တိတ်လေး နေခိုင်းပြီး ကျွန်တော့်ဘာသာ ဝင်ပြောတော့မှ ဝယ်ဖြစ်တော့တယ်။ အခုလည်း ကြည့် 'ခင်' မှာထားလို့ တီဗွီ လိုက်ဝယ်ပေးရင်း ဆိုင်မှာ စကားများရ ပြန်ရော။ လျှပ်စစ်ပစ္စည်း ဆိုတာ သိကျွမ်းတဲ့လူ ပါမှ ဝယ်လို့ ကောင်းမှန်း ကျွန်တော် သိတယ်။ သူက ဒီလို မဟုတ်ဘူး။ ငါးဆိုင်၊ ခြောက်ဆိုင်လောက် မွှေမယ်။ နောက်ဆုံး ဈေးသက်သာတဲ့ ဆိုင်မှာ ဝယ်မယ်။ ဈေးချင်းတူရင် အရင်ဆုံး မေးတဲ့ ဆိုင်မှာ ဝယ်မယ် တဲ့။ “ဒါဆိုလည်း အစ်ကို့ သဘောပဲ၊ အစ်ကိုဝယ်တဲ့ ပစ္စည်း ကျွန်တော် အာမမခံဘူး” “ဟကောင်ရ၊ ဆိုင်က အာမခံလိမ့်မပေါ့၊ ဒါများကွာ၊ ငါ့တာဝန် ထားစမ်းပါ” သူနဲ့ စကားပြောရင် ဒီလိုပဲ။ ဟကောင်ရ၊ ငါ့ကောင်ရ၊ ကိုယ့်ကောင်ရနဲ့ ဘယ်တော့မှ အကောင်နဲ့ မလွတ်ဘူး။ နယ်မှာ ဆိုင်ကယ်ပွဲစား လုပ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် ဘယ်လို ယုံရမှန်းတောင် မသိဘူး။ မြို့လယ်မှာ တီဗွီရောင်းတဲ့ လူတွေ ဆိုတာလည်း ပါးစပ် အာမခံသမားတွေက အများသား။ တကယ်ဝယ်ပြီး ငွေချေတော့မှ အာမခံကတ်ပြား ကုန်နေတာတို့ ၊ နောက်မှ လာယူပါတို့၊ ဖြစ်ရင် ချက်ချင်း လဲပေးပါ့မယ်တို့ လုပ်တော့တာပဲ။ ဒီမှာ ကိုရင်မြင့်က အာမခံကတ် မရရင် မဝယ်ဘူး ဖြစ်ရော။ “ကတ် မပေးရင်တော့ ဆောရီးကွာ၊ ကတ်ထဲမှာ မင်းတို့ ပြောတာတွေ မြန်မာလိုတောင် ထပ်ဖြည့်ခိုင်းဦးမှာ ၊ မရရင် မဝယ်ကူးကွာ” “ဟာ ခင်ဗျား လမ်းဘေးဆိုင်မှာ ဝယ်တာမှ မဟုတ်တာ” “ဒါပေါ့ကွ၊ ငါလည်း လမ်းဘေးက ကောင်မှ မဟုတ်တာ” “ဈေးဆစ်ပြီးရင် ခင်ဗျား ဝယ်ရမှာပေါ့” “မင်းက ဘာအာမခံလဲ” “ဒီဆိုင်ကြီး တစ်ဆိုင်လုံး” “ဟေ … မဝယ်ဘူးကွာ ဘာဖြစ်လဲ” နောက်ဆုံးတော့ ဟိုက ကျွန်တော်တို့ကို မောင်းထုတ်တော့တယ်။ တကယ် မဝယ်နိုင်ရင် ဈေးမဆစ်နဲ့ ဘာညာပေါ့ဗျာ။ သူက ခဲတစ်လုံး ပစ်ထည့်ပြီး ပြေးကြဖို့ ဆွယ်သေးတယ်။ ကြံကြီးစည်ရာဗျာ။ ကျွန်တော် ဘယ်လုပ်ရဲမလဲ။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော့်အသိ ဆိုင်မှာ ကျွန်တော် အာမခံပြီး ဝယ်ပေး လိုက်ရတယ်။ အဲဒီ တီဗွီရယ်၊ ကိုရင်မြင့်ရယ်၊ ခရမ်း ခရီးစဉ်ရယ်ကို ပြန်ပြောရရင် အခုထိ ရင်မောလို့ မဆုံးဘူး။ ရင်မောတာလည်း မပြောနဲ့။ ခရမ်း-ရန်ကုန် ကားဂိတ်မှာ လက်မှတ် ဝယ်မရတာက နံပါတ်တစ် ပြဿနာပါ။ ကားက မီနီဘတ်စ် အမျိုးအစား၊ ထိုင်ခုံတွေ အလယ်နားမှာ ဖြုတ်ထားတာမို့ တီဗွီထိုင်ဖို့ တစ်ခုံပဲ ရတယ်။ လူကတော့ မတ်တတ်ရပ် လိုက်ရတယ်။ စတင် ထွက်ချိန်မှာ မတ်တတ်ရပ် လိုက်တဲ့သူက လေးယောက်တည်းပါ။ သာကေတ တံတားကို လွန်တာနဲ့ တဖြည်းဖြည်း တက်လာ လိုက်ကြတာ သန်လျင်တံတား ရောက်တော့ လူ ဘယ်ညာ လှည့်လို့ မရတော့ဘူး။ နေ့လယ် သုံးနာရီမို့ ကားရပ်ပြီ ဆိုတာနဲ့ အောက်ကရော၊ အပေါ်ကရော၊ ဘေးနှစ်ဖက်ကရော အပူတွေ လှိုက်တက် လာတာများ ပြန်တောင် မတွေးရဲတဲ့ ဒုက္ခမျိုး စစ်စစ်ပါ။ သုံးခွ ရောက်ချိန်မှာ ကျွန်တော် ဘယ်လိုမှ ဆက်မစီး နိုင်တော့ကြောင်း ကိုရင်မြင့်ကို ပြောမိတော့တယ်။ “ဟာ ငါ့ကောင်ရ၊ ရှေ့ဘယ်လောက်မှ မလိုတော့ဘူး။ ကားဆရာရေ၊ ရန်ကုန်က မင်းသား ပါလာတယ်ဗျာ၊ အမြန်ဆွဲလေး လုပ်လိုက်စမ်းပါ” ဝါးခနဲ ရယ်သံတွေနဲ့ အတူ ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်းကြည့်လာတော့ အရှက်ကို ကွဲတော့တာပဲ။ ကျွန်တော့် တစ်ကိုယ်လုံးလည်း ချွေးတွေနဲ့ ရွှဲနစ်နေပြီ။ သူကတော့ ကွမ်းလေး ဝါးလိုက်၊ ပြတင်းပေါက်ကို ခေါင်းထုတ်ပြီး ထွေးထုတ်လိုက်၊ သူ့ရှေ့ ထိုင်ခုံက ငါးလုပ်ငန်းသမားကြီး တစ်ဦးနဲ့ ငါးအကြောင်းတွေ ပြောလိုက်နဲ့ ပျော်ပွဲစား ထွက်လာတဲ့ သူလိုပဲ။ ကျွန်တော်နဲ့လည်း မိတ်ဆက် ပေးသေးတယ်။ “ခင်မြင့်လူလေ … ဟင်း … ဟင်း …” တဲ့။ ဟိုလူကြီးက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ရယ်တယ်။ ရယ်တယ် ဆိုတာက ကျွန်တော့်ကို တော်တော် စိတ်ရော ကိုယ်ပါ ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ လူလို မြင်ပြီး ရယ်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ သုံးခွ လွန်လာတော့ သူ့ခုံမှာ ထိုင်ဖို့ နေရာပေး ပါတယ်။ လူလည်း တော်တော်ချောင် သွားပါပြီ။ စိတ်ထဲမှာတော့ 'ခင့်' ကို နားရင်းတွေ အုပ်လိုက်ချင်တယ်။ မြို့မှာ နေတုန်းက သူ ခရမ်းပြန်ဖို့ ကြိုတင်လက်မှတ် သွားသွားဖြတ် ပေးရတာကို ခုမှ သဘောပေါက်တယ်။ သူတို့ကို မေးလိုက်ရင် နှစ်နာရီတည်းပါ။ တစ်အောင့်ပဲ စီးရတာလို့သာ ပြောတယ်။ မတ်တတ်ရပ်ပြီး လူကျပ်ကျပ်နဲ့ လိုက်ရရင် နှစ်ကမ္ဘာလောက် ကြာသလို ဒုက္ခရောက်တာ ထည့်မပြောဘူး။ ခရမ်းရောက်တော့ ကိုယ့်ဆရာက ဆိုက်ကားသမားနဲ့ တီဗွီ တင်ပေးလိုက်တယ်။ “စက်ထဲအိမ်ထိ ပို့ပေး၊ ရော့ သုံးရာယူလိုက်။ ဧည့်သည် ပါလို့ နည်းနည်း မိုးချုပ်မယ် ပြောလိုက်နော်” “တစ်ခါတည်း ရွာသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား” “ငါ့ကောင်ကလည်း အဖြစ်သည်း နေပြန်ပြီ၊ ဒီအချိန် မော်တော် မရှိဘူး” “ငှားသွားမယ်ဗျာ၊ ကျွန်တော် ပေးမယ်” “ဟား … မင့်ခင်မြင့် ဘယ်မှ မပြေးပါဘူးကွာ၊ ငါ့ပြုစုချင်လို့ပါ၊ လာစမ်းပါ” မှန်တာ ပြောရရင် ကျွန်တော်လည်း တစ်ခွက် တစ်ဖလားတော့ ချချင်နေပြီ။ ခရမ်းမှာ ညအိပ် ညနေ နေရင်း လေ့လာချင် စိတ်လည်း ရှိတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို ခဏစောင့်ဖို့ ပြောရင်း ဈေးဆိုင် တစ်ခုထဲ ဝင်သွားပါတယ်။ ခဏကြာတော့ ဆိုင်ကယ် တစ်စီးနဲ့ ထွက်လာတယ်ဗျ။ “တက် … ကိုယ့်ကောင်ကို အပြတ်ပြုစုမယ်၊ ဟိုဟာတော့ မရဘူးနော်၊ အသောက်ပဲ” “ရလည်း ခင်ဗျားဘာသာ သွားစမ်းပါ၊ ကျွန်တော်တော့ လုံးဝပဲ” “ဒါပေါ့ကွာ၊ ခင်မြင့်က ဒါကြောင့် မင်းကို ရွေးတာကိုး” “တော်တော့ဗျာ၊ ဘီယာဆိုင် မောင်း” ကျွန်တော် စိတ်မကြည်ရင် ဘုကျတတ်တယ်။ ခင်ဗျားတွေ ဘာတွေနဲ့ ပြောလာတတ်တယ်။ သူက ဆိုင်ကယ်မောင်းရင်း ကွမ်းတံတွေး လှမ်းလှမ်းထွေးလို့ နောက်လာစဉ်မှာ စိုးလို့ ရှောင်ရသေးတယ်။ ကားဂိတ်နဲ့ ဘီယာဆိုင်က သိပ်မဝေးလို့ တော်သေးတာပေါ့။ နာရီစင်ကြီး လွန်တာနဲ့ ချိုးကွေ့ရင်း - “တည့်တည့်သွားရင် ဘုရားကြီး ရောက်မယ်၊ ဘုရား ဖူးဦးမှာလား” “နောက်မှဗျာ” “အကြော်လည်း ကောင်းတယ်” “နေပါစေတော့ဗျာ၊ ခင်ဗျား စားချင်ရင် သွားဝယ်၊ ကျွန်တော် ဒီဆိုင်က စောင့်မယ်” * * * တကယ်တော့ ဘုရားကြီး သွားဖို့ ငြင်းလိုက်တာရယ်၊ ဘုရားကြီး ရှေ့က အကြော်ကို ငြင်းလိုက်တာရယ် ဒီနှစ်ခုဟာ အလွန် ကံနည်းသူ ဖြစ်သွားရတယ် ဆိုတာ ကိုရင်မြင့်တို့ နေတဲ့ စက်ထဲ အိမ်ကို ရောက်မှ သိရတော့တယ်။ ခရမ်းမြို့မှာ ဧည့်သည်လာရင် ဘုရားကြီး ပို့တာနဲ့ အကြော် ကြွေးတာနဲ့ နှစ်ခုဟာ ပေါ်ပြူလာ ပဲဗျ။ စက်ထဲအိမ် ဆိုတာက ဆီစက်ဝင်းကြီးထဲမှာ ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်ဖြစ်လို့ စက်ထဲအိမ်လို့ ခေါ်တာပါ။ အဲဒီအိမ်မှာ ခင်တို့ မိသားစုထဲက လူတချို့နဲ့ ညီအစ်မဝမ်းကွဲ မိသားစုတွေ နေကြပါတယ်။ သူတို့ ညီအစ်မ တွေရော၊ မောင်ဝမ်းကွဲ တွေရော ကျွန်တော်နဲ့ 'ခင်' သံယောဇဉ် ဖြစ်နေတာကို သိကြပါတယ်။ သဘောတူ ပါတယ်။ နွေးထွေးကြ ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်တို့ အဖေနဲ့ အမေတော့ မသိကြဘူး။ သူတို့ ရွာမှာ အနေများတယ်။ ခင်တို့ မောင်နှမတွေထဲမှာ ခင်က တတိယမြောက်။ သူ့အောက်မှာ မောင်နဲ့ ညီမ ရှိသေးတယ်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ခင့် အသိုင်းအဝိုင်း ကိစ္စကို ကျွန်တော် ဒီလို မြန်မြန်ကြီး သိသွားချိန်မှာ ခင်နဲ့ လက်တွဲဖို့ ကြိုးစားချင်မိတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ သမီးရည်းစား ဖြစ်ခဲ့ကြတာ သုံးနှစ်တာ ကာလမှာ တစ်ခါမှ ခင့်အိမ်ထောင်စု ဇယားကို ကျွန်တော် ထဲထဲဝင်ဝင် မလေ့လာဖြစ်ဘူး။ အဆင်ပြေရင် ယူမယ်လို့ပဲ ခပ်ပေါ့ပေါ့ တွေးတယ်။ မြို့ပွဲစားရဲ့ အကျင့်ပေါ့ဗျာ။ ချစ်တာကတော့ အမှန်ပါ။ ခင်က အချောအလှကြီး မဟုတ်ပေမယ့် သူ့မဟုတ်မခံချင် စိတ်လေးနဲ့ သူ နေထိုင်ပြောဆို ပုံလေးတွေက အိမ်ရှင်မကောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ မခဲယဉ်းဘူး။ မြို့သူတွေ ဆိုရင် “ခေါင်းစား” ရတယ်ဗျာ။ ဟိုဟာ ရှိမှ၊ ဒါပြည့်စုံမှ ယူမယ်တို့၊ ဘာတို့ မဟုတ်လား။ ထားပါတော့၊ ကိုရင်မြင့် အကြောင်း ပြောချင်ပါသေးတယ်။ ပြီးတော့ ခရမ်းမြို့အ ကြောင်း ပြောချင်ပါသေးတယ်။ “အစ်ကို့တို့ မြို့မှာ တည်းခိုခန်း မရှိဘူးလား” “အေး- စင်တင်တေးဂီတ ဆိုင်လည်း မရှိဘူး” “လမ်းတွေက ဘာလို့ ကွေ့ကွေ့ သွားတာလဲ” “အရင်တုန်းက ဒီလိုပဲ” “ဒီဈေးပဲ ဘာဈေးလဲ” “ကမ်းနားဈေး၊ ဟိုရှေ့မှာ တံတား တွေ့လား၊ အဲဒါ 'ဦးရန်နား' တံတား။ သူတို့ မိသားစုတွေချည်း လေးကြိမ်ဆက်တိုက် ပြုပြင်လှူဒါန်း ထားတာ။ ငါတို့ရွာ သွားရင် အဲဒီတံတား အောက်နားမှာ မော်တော်တွေ ရှိတယ်။ ခု မထွက်သေးဘူး၊ နေ့လယ်မှ ထွက်မှာ” “ဆိုင်ကယ်တွေ ပေါတယ်နော်၊ ဈေးကွက်ရှိလား အစ်ကို” “သိပ်ရှိတာပေါ့” ကျွန်တော်နဲ့သူ နံနက်စာ မုန့်ဟင်းခါး လက်သုပ် စားရင်း ပြည်တော်သာ လမ်းထိပ်မှာ ထိုင်နေကြပါတယ်။ ပြည်တော်သာ လမ်းရဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကို အောက်မှာ အောက်ခဲနဲ့ သေသေသပ်သပ်၊ ခိုင်ခိုင်မာမာ ထောင်ထားပြီး ဦးရန်နား+ဒေါ်သိန်း သားသမီးမြေးတစ်စုက ဆောက်လုပ်လှူဒါန်း ထားကြောင်း တွေ့ရပါတယ်။ မြို့လေးကို ကြည့်ရတာ သစ်ပင်တွေ အုပ်ဆိုင်းနေပြီး အဆောက်အအုံ ကြီးကြီးမားမား ဆိုလို့ ဆန်စက်ကြီးတွေ လောက်ပဲ ရှိမယ့်ပုံပါ။ ကျွန်တော်ထိုင်တဲ့ မုန့်ဟင်းခါးလက်သုပ် ဆိုင်လေးနဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာတော့ မြေအောက် ဈေးလေးလို့ ထင်ရတဲ့ ဈေးတန်းလေး တစ်ခုဟာ လမ်းရဲ့ အောက်ဘက် လျှိုထဲမှာ ရှိနေပါတယ်။ “ဒါ ဘာဈေးလဲ အစ်ကို” “သံလမ်းဈေး၊ မနေ့က တို့ဆင်းတဲ့ ကားဂိတ်နားမှာ ဈေးကြီး ရှိသေးတယ်။ ခဏနေရင် သွားတာပေါ့” “ဟေ့လူ ခင်ဗျားကို လိုက်ရှာနေတာ” “မင်းနှမ ဘာဖြစ်လို့လဲ ပြောပါဦး” “မနောက်စမ်း ပါနဲ့ဗျာ၊ ဆရာမ မနေ့က ဆုံးလို့” “အေး- ငါ့ညီမဝမ်းကွဲ တွေလည်း ပြောတယ်၊ ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ” “ရုတ်တရက်ပဲဗျာ၊ နှမြောလိုက်တာဗျာ” ကိုရင်မြင့်ကို တွေ့လို့ နှုတ်ဆက်စကား ဝင်ပြောတဲ့ လူငယ်က ဒီအကြောင်းတွေ ပြောလာတော့ မုန့်ဟင်းခါး စားနေတဲ့ ဦးကြီး တစ်ယောက်ကလည်း ဝင်ပြော လာပါတယ်။ “အေးလေ ပင်စင်လေး ယူပြီး သားသမီးတွေ လုပ်စာ စားရမယ့် အချိန်မှာ ဖြစ်ရတယ်ကွာ။ သေခြင်းတရား ကလည်း ရှေ့နောက်ကို မကြည့်ဘူး” “အေးဗျာ၊ မြို့မကျောင်းမှာ သူအကြာဆုံး ထင်တယ်” “အနည်းဆုံး ၃၅ နှစ် လောက်တော့ ရှိမယ်ကွ၊ ငါ့သား အကြီးကောင် ကျောင်းစအပ် ကတည်းက သူ သင်နေတာ။ ဒီကောင့်အသက် အခု လေးဆယ်ကျော် နေပြီကွ၊ တွက်ကြည့်ပေါ့” “သူ့မျက်နှာလေး ပြုံးနေတာ အခုထိ မြင်တုန်း” သူတို့ ဆက်ပြောတဲ့ စကားတွေထဲမှာ ဒီအကြောင်းတွေပဲ စုပုံ နေပါတယ်။ သားသမီးတွေ လေးယောက်စလုံး အရွယ်ရောက် လာချိန်ထိ မြို့မကျောင်း တစ်ကျောင်းတည်းမှာ ၃၆ နှစ်လုံး ကျောင်းဆရာမ လုပ်ခဲ့တဲ့ ဆရာမကြီး တစ်ဦးဟာ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေပါတယ်။ ဘဝကို ဇွဲလုံ့လ ရှိရှိနဲ့ ရုန်းကန် နေခဲ့တာလည်း သိရပါတယ်။ သားသမီး လေးယောက်စလုံးကို မိခင်ကောင်း ပီသခဲ့တာတွေ၊ ခင်ပွန်းသည် အပေါ် တာဝန်ကျေခဲ့တာတွေ၊ သားတပည့် မြေးတပည့်တွေ ရတဲ့အထိ ကျောင်းဆရာမ ဘဝနဲ့ ရပ်တည်ခဲ့တာတွေ သိရပါတယ်။ မူလတန်းပြ ဆရာမကနေ အထက်တန်းပြ ဆရာမဖြစ် အောင် ပညာရေးကိုလည်း ဇွဲကောင်းခဲ့သေးတယ်။ သူ့ကို ကျွန်တော် မမြင်ဖူးပေမယ့် အမြဲတမ်း ပြုံးနေတဲ့ ကျောင်းဆရာမကြီးရဲ့ ဟန်ပန်၊ မြို့လှပိုင်းကနေ လျှောက်လာ၊ သီရိမင်္ဂလာလမ်းနဲ့ သံလမ်းဈေးကို ဖြတ်၊ ပြည်တော်သာလမ်းကနေ ဦးရန်နား တံတားကိုကျော်၊ သတိပဋ္ဌာန်လမ်းထဲ ကွေ့ဝင်ပြီး မြို့မကျောင်း ဆိုတဲ့ အထက ၂ ကျောင်းကြီးမှာ ၃၆ နှစ် တာဝန် ထမ်းဆောင် ခဲ့တာကို စဉ်းစားကြည့်ရင်း အံ့မခန်းပါပဲ။ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတာက ကျန်းမာရေး ချို့တဲ့ လာချိန်မှာ အနားမယူဘဲ သားသမီးတွေကို နိုင်ငံခြား လွှတ်ခဲ့တယ်။ တကယ် အေးအေးချမ်းချမ်း နေရချိန် အစမှာ ကွယ်လွန် သွားခဲ့ရတာကို သူ့အတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေရပါတယ်။ အိမ်ထောင်သည် မိခင်ဘဝ၊ ကျောင်းဆရာမ ဘဝနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ သတ္တိမျိုးကို ကျွန်တော် လေးစားမိပါတယ်။ တောမြို့လေးတွေ အေးချမ်း တည်ငြိမ်တာဟာ ဒါမျိုးလူတွေရဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေ ကြောင့်လည်း ပါဝင်ပတ်သက် နေမှာပါ။ ဒီကလူတွေ ကြည့်ရတာ သိပ်စိတ်ရှုပ်စရာ မရှိဘူး။ လယ်သမား၊ ယာသမားနဲ့ မွေးမြူရေးသမား၊ ဒေသခံတွေ တစ်ဦးနဲ့ တစ်ဦး ရစ်ဖွဲ့ ချည်နှောင်ထားတဲ့ ကြိုးထုံးကြီးလို ဖြစ်နေတယ်။ စွပ်ကျယ်အင်္ကျီ ဝတ်ပြီး ကွမ်းတပျစ်ပျစ်နဲ့ ဆိုင်ကယ်စီး နေသူတွေ၊ စက်ဘီးစီး နေသူတွေ၊ ခါးလယ်အထိ ရှည်တဲ့ ဆံပင်ကို မျှော့ကြိုးလေးတွေနဲ့ စည်းပြီး ရိုးရိုးယဉ်ယဉ် သွားနေကြသူတွေ၊ တောသူ တောင်သားတွေ၊ လက်တွန်းလှည်း သမားတွေ၊ ဆိုက်ကားသမားတွေနဲ့ ဈေးလမ်းလေးဟာ ရှုပ်ယှက်ခတ် နေပေမယ့် လူတွေရဲ့ မျက်နှာထားဟာ ပကာသန ကင်းနေတယ်။ မြို့တော်ရဲ့ ဈေးတွေမှာလို နောက်က ခြင်းတောင်းဆွဲတဲ့ အိမ်ဖော်၊ ရှေ့က စိန်တွေ တဖျပ်ဖျပ်နဲ့ ကတော်ကြီးလို မြင်ကွင်းက မတွေ့ရသလောက်ပဲ။ “ဒီမှာ ပုဂ္ဂလိကဘဏ် ရှိလား” “ဟွန်း” ကျွန်တော် မေးတာကို ကွမ်းပြည့်နေတဲ့ သူ့ပါးစပ်က မဖြေနိုင်လို့ “ဟွန်း” ဆိုပြီး ခေါင်းယမ်း ပြပါတယ်။ “ပွဲရုံတွေ ဘယ်မှာလဲဗျ” “ဗျစ် … မြို့လှပိုင်းမှာ ၊ နွေမှ စည်တာ” သူက ပြန်ပြောရင်း မုန့်ဟင်းခါးဖိုး ရှင်းလိုက်ပါတယ်။ သူ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်သွားတဲ့ အိမ်က ဗင်ကားတစ်စီး ရောင်းမယ်ဆိုတဲ့ အားကစားကွင်း နားကအိမ် ဖြစ်ပါတယ်။ “မင်းကို ကားတစ်စီး အပ်ထားမယ်၊ ဈေးတည့်ရင် ဆော်ကွာ” “ဘယ်သူ့ကားလဲ” “ငါ့ဦးလေးကား၊ ရောင်းဖို့ ပြောနေတာကြာပြီ” “ရွေ့ဆြဲလား၊ နောက္ဆြဲလား” “ရွေ့ဆြဲကြ” ကျွန်တော်တို့ စကား တပြောပြောနဲ့ လျှောက်လာကြတာ လမ်းသုံးလမ်းလောက် ကွေ့ကာ ကောက်ကာ ကျော်လာကြပါတယ်။ မြို့လေးရဲ့ လမ်းတွေဟာ ချိုင့်ကွက်လေးတွေ၊ ပလက်ဖောင်း မညီမညာလေးတွေ၊ အိမ်ရှေ့ မျက်နှာစာမှာ ဆိုင်အမျိုးမျိုး ထွက်ဖွင့် ထားတာတွေ ကြည့်ပြီး ရောင်းဝယ် ဖောက်ကားမှု ပြည့်စုံမယ်လို့ ခန့်မှန်းမိပါတယ်။ အိမ်တွေ အများစုဟာ ခြံဝင်းကိုပါ ဦးစားပေး ထားကြပါတယ်။ ကားဂိတ်ရှိတဲ့ လမ်းမကြီးနားမှာသာ မျက်နှာစာတွေ အားလုံး ပြည့်ကျပ်နေပြီး ဈေးတန်းလို ဖြစ်နေပါတယ်။ သူနဲ့ လမ်းလျှောက်လာရာ တစ်လျှောက်မှာ “ဟေ့ ဘယ်လဲ”၊ “ဘာတွေ လုပ်နေလဲ”၊ “ဘယ်သွားမလို့လဲ” ဆိုပြီး စက်ဘီးသမား၊ ဆိုင်ကယ်သမားတွေ သူနဲ့ နှုတ်ဆက် သွားကြတာ ဆယ်ဦးလောက် ရှိပါမယ်။ သူက တစ်ယောက်နဲ့ နှုတ်ဆက်ပြီးတာနဲ့ - “သူ့အိမ်က ဆိုင်ကယ် ငါဝယ်ပေး ထားတာ” “သူ့ဆိုင်ကယ် ရောင်းဖို့ စပ်ထားတယ်” ဆိုတဲ့ စကားတွေနဲ့ ကြွားပါတော့တယ်။ ဒါမျိုးတွေက ရိုးနေပြီ။ ကျွန်တော် ကားပွဲစား လုပ်ခဲ့တဲ့ တစ်လျှောက်မှာ လေးနှစ်အတွင်း ကားအစီးပေါင်း ခုနစ်ဆယ်ကျော် ပတ်သက်ဖူးတာမို့ သူပြောတာတွေ ဘာမှ အာရုံမထားဖြစ်ဘူး။ ကားရောင်းမယ့်အိမ် ရောက်တော့ ကားမတွေ့တာနဲ့ ပြန်လာကြပါတယ်။ “အေးကွာ၊ ဒီနေ့မှ ရန်ကုန် သွားရတယ်လို့” “ကိစ္စ မရှိပါဘူးဗျာ၊ အစ်ကိုတွေ့ရင် ကားဂရိတ်နဲ့ ချာစီ မှတ်ထားလိုက်၊ ကားကော ကောင်းရဲ့လား” “ငါ ဝယ်ပေး ထားတာပါကွာ” “ပြီးတာပဲဗျာ၊ အဝယ်တွေ့ရင် အစ်ကို့ကို ဆက်သွယ်လိုက်မယ်” “ဘိလိယက် ထိုးရအောင်” “အာ …” “လာပါကြာ၊ တစ္ပြဲ နွစ္ပြဲပါ” မတတ်နိုင်ဘူး။ မြို့ပွဲစားမှ ဘိလိယက် ဝါသနာပါတာ မဟုတ်ဘူး။ တောပွဲစားလည်း ဝါသနာ ပါတာပဲလေ။ *** “အစ်ကို ရေစဉ်တယ်၊ ဟိုဘက် နည်းနည်းတိုး” “ခဏပါကြာ၊ အေပါ်တက္မလား” “နေပူတယ်၊ ဟိုဘက် တိုးပေး” အဲဒီလောက် စကားလေးကို သူ့နား၊ ကိုယ့်နား ကြားအောင် မော်တော် ပေါ်မှာတော့ အတော် အော်ပြောရပါတယ်။ အင်ဂျင်က ဒီဇယ်အင်ဂျင် ဆိုတော့ နားကွဲမတတ် ဖြစ်နေပြီ။ မော်တော်ဦးပိုင်းက ရေကို ခွဲထုတ်ရင်း လေက ဝင်တိုက်တဲ့ အခါ ရှေ့နားမှာ ထိုင်မိတဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် ရေနဲ့ ပက်သလို ခံစားရပြီး သူက ကျွန်တော်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်လည်း ဖြစ်၊ အတွင်းဘက်လည်း ရောက်တဲ့အပြင် သူ့ဘက်မှာက ပစ္စည်းတွေကို တာလပတ်နဲ့ အုပ်ပေးထားတာမို့ ရေမစဉ်ဘူး။ တော်တော် လည်တဲ့ လူဗျ။ ကျွန်တော့်ကိုတော့ တာလပတ် မရှိတဲ့ ဘက်မှာ နေရာပေးတယ်။ အတွင်းထဲ ဝင်ဖို့ကျတော့ အမျိုးသမီးတွေချည်း ရှိတာမို့ ဝင်လို့ မကောင်းဘူး။ ကျွန်တော် သူ့ကို အတင်း ဝင်တိုးတော့ သူ့ညာဘက် ဘေးက အိတ်ကို ဖယ်ပေးပြီး နည်းနည်း ရွှေ့ပေးပါတယ်။ “ဆေးလိပ် မီးလွင့်မယ်နော်” သူက ဖွာနေတဲ့ ဆေးပေါ့လိပ်ကို လက်နဲ့ အုပ်ရင်း ကျွန်တော့်ကို သတိပေးပါတယ်။ “မီးသတ် လိုက်ပါဗျာ၊ နောက်မှာ အမျိုးသမီးတွေနဲ့” သူက ကျွန်တော့်ကို သူ့အခွင့်အရေး ချိုးဖောက်သူလို ကြည့်ပါတယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို ပြန်ပြောမလို့ ပြင်ချိန်မှာ အထဲက အမျိုးသမီးကြီး သုံးယောက်က ဆေးပေါ့လိပ် သောက်ဖို့ ပြင်ကြပါပြီ။ မော်တော်ပေါ်မှာ “ဆေးလိပ် မသောက်ရ” လို့ ကြေညာ မထားဘူးလေ။ “ဟေ့လူကြီး၊ အေပါ်က ခေါ်နေတယ်” မော်တော်ဦးပိုင်းရဲ့ တာလပတ်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ချာတိတ် တစ်ဦးက သူ့ကို လှမ်းပြောတာပါ။ သူက လက်ညှိုးနဲ့ ပါးစပ်ကို တေ့ပြီး အသံမထွက်ဖို့ ချာတိတ်ကို ပြောပေမယ့် အပေါ်က သူ့နာမည်ကို ထပ်ခေါ်တော့ သူနေလို့ မရတော့ဘူး။ “ငါ နည်းနည်း ချလိုက်ဦးမယ်၊ ဒီကောင်တွေ ဇွတ်ကွာ” မသောက်ပါနဲ့လို့ ကျွန်တော် မတားချင်တာ သူ့နေရာလေးကို ကျွန်တော် ထိုင်ချင်လို့ပါ။ ကျွန်တော် တားလည်း သူ သောက်မှာပဲ။ ခဏကြာတော့ ခေါင်မိုးစပ်မှာ သီချင်းဆိုသံတွေ ကြားရပါ တော့တယ်။ သူ့ဟာနဲ့ သူတော့ ဟုတ်နေတာပဲ။ အမျိုးသမီးကြီးတွေက သိပ်မကြည်ဘူး။ “သေနာတွေ၊ အကုန် ရေထဲကျကုန်ဦးမယ်” “ဟုတ်ပါ့တော်၊ ကုန်းပေါ်လည်း သောက်၊ ရေထဲလည်း သောက်၊ ဒါကြောင့် မော်တော် မစီးချင်တာ” သူတို့ စကားတွေကို ပြတ်တောင်း ပြတ်တောင်းနဲ့ မော်တော်စက်သံ ကြားက ကြားရတာပါ။ ချောင်းရိုးလေးက သိပ်အကျယ်ကြီး မဟုတ်တဲ့ အပြင် ချောင်းကို ကန့်လန့်ဖြတ် ချထားတဲ့ ငါးဖမ်းပိုက် တွေကြောင့် မကြာခဏ အရှိန်လျှော့ ရပါတယ်။ ပိုက်တန်းတွေ အနား ရောက်ရင် ပိုက်သမားက ပိုက်ကို နှိမ့်ချပေးသလို၊ မော်တော်ကလည်း ဇက်အား မသုံးဘဲ အသာလေး ပိုက်ကို ဖြတ်ကျော် ရပါတယ်။ အဲဒီ ခဏတာလေး အတောအတွင်းမှာပဲ - ငါးသလဲထိုး ရလား၊ ငါးပတ် ရလား၊ ငါးစင်ရိုင်း ရလား၊ ငါးမြွေထိုး ရလား ဆိုတာတွေ မော်တော်ပေါ်က ငါးသည်တွေ လှမ်းမေးသလို ပိုက်သမား ကလည်း အဖြေပေးပါတယ်။ ဈေးနှုန်းတွေတောင် ထည့်ပြောကြသေးတယ်။ ခေါင်မိုးပေါ်က သောက်တော်မူး တွေလည်း ပိုက်သမားနဲ့ အပြန်အလှန် စကားတွေ ပြောကြပါတယ်။ တချို့ ငါးဖမ်းတဲတွေ ရောက်ရင် မော်တော်သမားက ဝယ်လာတဲ့ ဆားအိတ်တို့၊ ကြံစည်းတို့ ချပေးပြီး ဘောက်ချာ ပေးတယ်။ ငါးသမား တင်ပေးလိုက်တဲ့ ငါးဖိုး ရောင်းရငွေနဲ့ ဝယ်လာတဲ့ ပစ္စည်းဖိုး ရှင်းကြပါတယ်။ အဲဒီတဲမျိုး ရောက်ရင် ပိုက်ထောင်သမားကို အပေါ်က လှမ်းပေးတဲ့ ခွက်ရှိသလို ပိုက်သမားရဲ့ ငါးလက်ဆောင် ချက်ပြီးသားလည်း ရောက်သွားတတ်ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ ကုန်စည်ဖလှယ်မှုက ချိန်ခွင် မလိုပါဘူး။ ဒီနေရာမှာ ကံငါးပါးဆိုတာ ဘဝကျင်လည်မှုနဲ့ ချိန်ထိုးရ ခက်လှပါတယ်။ ကျေးလက်ရဲ့ ပွင့်လင်းမှုတွေကို မြို့ပြနဲ့ မြှူဆွယ်လို့ ရနိုင်မယ် မထင်ဘူး။ အင်တာနက်နဲ့ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဇိမ်ခံကားတွေနဲ့ ဖြစ်ဖြစ်၊ ခေတ်မီ လူ့အသုံးအဆောင်တွေနဲ့ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်နဲ့ ဖြစ်ဖြစ် မြှူဆွယ်လို့ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့က အဲဒါတွေနဲ့ မွန်းကျပ်နေတယ်။ သူတို့က တစ်ခွက် တစ်ဖလားနဲ့ လွတ်လပ်နေတယ်။ မှန်တာ ပြောရရင် 'ခင်' နဲ့ တွေ့ဖို့သာ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် သူတို့နဲ့ ဝင်သောက်မိမှာပါ။ 'ခင်' တို့ ရွာကို ကွေ့ဝင်ချိန်မှာတော့ ချောင်းရိုးလေးဟာ အတော်ကို ကျဉ်းသွားပြီ။ 'ခင်' တို့ အိမ်မှာ မော်တော်ဆိုက်တော့ တီဗွီ ရေထဲ မကျအောင် လူတစ်ယောက် ရေထဲဆင်းပြီး ထမ်းရပါတယ်။ “နိုင်ရဲ့လား၊ ဖြစ်ရဲ့လား၊ ချော်မယ်နော်” ဆိုတဲ့ စိုးရိမ်သံတွေကို မော်တော်ပေါ်မှာ ပါလာသမျှ လူတွေရော။ 'ခင်' တို့ အိမ်သားတွေပါ တစ်ယောက်မကျန် ပြောကြပါတယ်။ ထမ်းတဲ့ လူကလည်း သူထမ်းနိုင်တယ် ဆိုတာကို ခပ်ကြွကြွား ပြောရင်း ထမ်းချသွားပါတယ်။ 'ခင့်' အဖေက ကျွန်တော့်ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်။ “တီဗွီဆရာ အိမ်ပေါ် ကြွပါဗျာ” တဲ့။ 'ခင်' နဲ့ သူ့ညီမက အသံဖွက် (ဝှက်) ပြီး ရယ်တယ်။ ကိုရင်မြင့်က လက်မထောင် ပြတယ်။ ကျွန်တော်တော့ ခေါင်မိုးပေါ်က လူတွေနဲ့ ဆက်လိုက်သွားချင် ပါတော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ … အခုတော့ … 'ခင်' နဲ့ ကျွန်တော် မင်္ဂလာရက်မြတ်ကို သတ်မှတ်နိုင်ခဲ့ ပါပြီ။ တောပွဲစားရဲ့ တစ်ခွန်းတည်းသော စကားကြောင့် 'ခင့်' အဖေ သဘောပေါက် သွားတယ်လေ …။ “တီဗွီ ကောင်းကောင်း ကြည့်ချင်ရင် တီဗွီဆရာ အိမ်ခေါ်ထားလိုက်၊ ဒါ ခင်မြင့်လူ” တဲ့။ -------------------- မာန် (တောင်လုံးပြန်) ရွှေအမြုတေ၊ ဩဂုတ်လ၊ ၂၀၀၄။

ထိုက်တန်တဲ့ ရတနာ

ထိုက်တန်တဲ့ ရတနာ by Ellen Grace (ဒေါ် အိ ရှန်း - Myat Yee Mon) ရွှေဇွန်းကိုက်ပြီးမွေးလာတဲ့ မဟာဆီမဟာသွေး မင်းသား ဟယ်ရီထက်စာရင် မက်ဂန်မာကယ်ကို ကျွန်မ ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားတယ်။ အာဖရိကန် အမေရိကန်သွေးနှောတဲ့ မက်ဂန်မာကယ်က half black half white ဖြစ်ပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ်ယုံကြည်မှု့က မင်းသားထက်ပိုပြီး strong ဖြစ်တယ်လို့ ကျွန်မထင်မိတယ်။ သူတို့ဆီမှာ human behavioral experts တွေရှိပါတယ်။ ဟယ်ရီ ရုတ်တရက် နှုတ်ခမ်းကိုက်လိုက်တဲ့ ပုံမျိုးဆိုရင် ဒါဟာ micro expression ဘဲလို့ Susan Constantine က ယူဆပါတယ်။အတွင်းစိတ်ကို ထိမ်းချူပ်ဘို့ကြိုးစားတဲ့ အမူအယာမျိုးပါ ။အဲဒါဟာ သူ့မိခင်ဒိုင်ယာနာလုပ်လေ့ရှိတဲ့ပုံစံပါ။ တကယ်တော့ Body languages တွဟာလူတယောက်ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားကို ပေါ်လွင်စေတဲ့ အပြုအမူတွေပါ ။ လက်တွေတခုနဲ့တခုပွတ်သပ်နေတာ အကျီခဏခဏ ပြင်တာ မျက်နှာကို ပွတ်တာ နှာခေါ်င်းကုတ်တာ စသည်ဖြင့် စိတ်မှာဘယ်လောက်နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းတည်ငြိမ်မှု့ရှိတယ် မရှိဘူးဆိုတာကို အဲဒီအပြုအမူတွေက ဖော်ပြပါတယ်။ ကိုယ်ကျင်လည်ခဲ့တဲ့ အသိုင်းအဝန်း အဆငိ့အတန်းကိုလဲ ပြပါတယ်။ မင်္ဂလာပွဲနေ့က မက်ဂန်ရဲ့ လှုပ်ရှားဟန်တွေဟာ ကိုယ့်ကိုကိုယ်ယုံကြည်ချက်အပြည့်ရှိတဲ့ပုံဖြစ်တယ်လို့ Body language expert Judi James က ပြောပါတယ်။ စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ဟယ်ရီက အနည်းငယ်ဂဏှာမငြိမ်ဖြစ်ပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဟိုဟာဆွဲချ ဒီဟာဆွဲချ ပြုလုပ်နေတဲ့ အကြိမ်ပေါ်င်း ၁၂ ခါလောက်ရှိပေမဲ့ မက်ဂန်ကတော့ ဖိတ်ကြားထားတဲ့ ပရိတ်သတ်၆၀၀ ရှေ့မှာတချက်လေးမှ အမူအယာမချို့ယွင်းဘဲ တသက်လုးံ ဒီအသိုင်းအဝိုင်းနဲ့ နေလာခဲ့သလိုမျိုး ယုံကြည်မှု့အပြည့်နဲ့ တည်ငြိမ်နေခဲ့ပါတယ်။ ပြောရမယ်ဆိုရင် တော်ဝင်အသိုင်းတခုလုးံ ဟာ မက်ဂန်အတွက် စာမျက်နှာအသစ်တွေပါ ။ LA မှာမွေးပြီး ရုပ်ရှင်မင်းသမီးလုပ်ခဲ့တဲ့ မက်ဂန်ဟာ ဟယ်ရီကိုသေချာတောင်သိခဲ့တာမဟုတ်ပါဘဲ ကြားကအောင်သွယ်ကြောင့်သာ ဟယ်ရီ့အကြောင်းကြားဖူးရုံလေးနဲ့ blind date လုပ်ခဲ့ကြတယ်လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။မင်းသားဟယ်ရီက မက်ဂန်ကို မြင်မြင်ချင်း သဘောကျခဲ့ပါတယ်လို့ အင်တာဗျူးတခုမှာဖြေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မက်ဂန်သရုပ်ဆောင်တဲ့ USA show suits ကို တခါမှမကြည့်ဖူးတဲ့အတွက် သူသွားတွေ့မယ့် မက်ဂန်ဟာ ဘယ်လိုပုံရှိတာ မသိခဲ့ဘူးလို့ ပြောပါတယ်။ ဒီနေရာမှာကျွန်မတွေးမိတာလေးတခုပါ ဟယ်ရီဟာ မောင်နှမသားချင်းတွေထဲမှာ အငယ်ဖြစ်တယ်။ မွေးချင်းထဲမှာ အငယ်ဖြစ်တဲ့သူတွေဟာ ကိုယ့်ထက်အသက်ကြီးသူကို သဘောကျတတ်တဲ့ အကျင့်ရှိတယ်။ မက်ဂန်ဟာ ဟယ်ရီထက်ပိုပြီး လောကအကြောင်း အထိအတွေ့များတယ် ပိုပြီးလည်း တည်ငြိမ်တယ်။အသက်လည်းသုးံနှစ်ပိုကြီးတယ် ဒါဟာ အကြီးတွေနဲ့နေလေ့ရှိတဲ့ ဟယ်ရီအတွက် သဘောကျစရာ အချက်တခု ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ပြီးတော့မက်ဂန်ဟာ ထက်မြက်တဲ့ပုံရှိတယ် အားကိုးရလောက်တဲ့ အနေအထားရှိတယ်။ ကိုယ်တိုင်ပင်တဲ့ ဘယ်အကြောင်းအရာမဆို အဖြေတခုတော့ ပေးနိုင်မယ့် ဉာဏ်ရည်မျိုးရှိတယ်။ မက်ဂန်ကိုကြည့်ရင်းသတိရမိတဲ့ မြန်မာရာဇဝင်က မိဖုရားတပါးကတော့ နန်းမတော်မယ်နုပါ။ ရေချိုးဆိပ်မှာ ချထားတဲ့လုံခြည် လေတိုက်လို့လွင့်ပြီး ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာသွားချိတ်နေထဲက ဘုန်းကံကြီးမယ့်မိန်းမလို့ ဆရာတော်က နမိတ်ဖတ်ခဲ့ဘူးကြောင်း ဖတ်မိတယ်ထင်ပါတယ်။ အရပ်သူ နန်းမတော်မယ်နုကတော့ မိဖုရားခေါ်င်ကြီးဖြစ်ရပေမဲ့ ..မင်းသားဟယ်ရီနဲ့ယူတဲ့ မက်ဂန်ဟာ Princess ဖြစ်ဘို့ မသေချာပါဘူး ။ ဘာကြောင့်လည်းဆိုတော့ ဘုရင်မကြီးက မွေးတဲ့ သားသမီးချင်းတူပေမဲ့ သားတော်ကြီးဝေလမင်းသားက မွေးတဲ့ကလေးတွေသာ မင်းသား မင်းသမီးလို့ ခေါ်ခွင့်ရှိပြီး သမီးတော် Anne မင်းသမီးက မွေးတဲ့ကလေးတွေကတော့ လော့ဒ်မောင့်ဘက်တန်ဝင်ဆာ ဘာညာ ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူးနဲ့ နေရပါတယ်။ Prince တို့ Princess တို့ ခေါ်ခွင့်မရှိပါဘူး။ဒါဟာ ဝီလျံရဲ့ ဒုတိယသမီး Charlotte လည်း အိမ်ထောင်ကျတဲ့အခါ ဒီစည်းမျဉ်းအတိုင်း လိုက်နာရမယ့်သဘောရှိပါတယ်။ ဘယ်လိုဘဲဖြစ်ဖြစ် ဟယ်ရီနဲ့ မက်ဂန် တို့ မွေးလာမယ့် ကလေးတွေကတော့ ဒီအခွင့်အရေး မရတာသေချာပါတယ်။ ကိန်းကြီးခန်းကြီးနိုင်တဲ့ လူမျိုးဖြစ်တဲ့အပြင်မှာ မင်းမျိုးမင်းနွယ်တွေဖြစ်တော့ မက်ဂန်ရင်ဆိုင်ရမယ့် အသိုင်းအဝိုင်းဟာ လွတ်လပ်ပွင့်လင်းတဲ့ အနေအထားမှာ မရှိပါဘူး ။ တော်ဝင်အသိုင်းအဝိုင်းဟာ မက်ဂန်အတွက်တော့ အဝေးကွင်းလိုပါဘဲ အနိုင်ဂိုးမရတောင် အရှုးံနဲ့ထွက်မသွားဘို့ ခံစစ်ကောင်းကောင်း ရှိရမယ့် သဘောဖြစ်နေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ..... မက်ဂန်ဟာ half black ဖြစ်လို့ အားငယ်နေပုံမရပါဘူး တော်ဝင်မိသားစုတွေနဲ့ယှဉ်ရင် ရိုးရိုးကြီး သာမန်အရပ်သူ ဖြစ်နေတဲ့ .. သူမအမေရဲ့ပုံစံကြောင့်လည်းသိမ်ငယ်နေပုံမရပါဘူး ဒါ့ထက္ပိုၿပီး သေဘာက်တာက သူမအသက်အရွယ်အနေအထားနဲ့ လိုက်ဖက်အောင် အဆင့်အတန်းရှိရှိ အပြုအမူ အနေအထိုင်တွေနဲ့ သူမအနေအထားကို ဖော်ပြသွားခဲ့ပါတာကိုပါ အဲဒါကို သိတ်သဘောကျမိပါတယ်။ ဘာကြောင့်လည်းဆိုတော့ သူမဟာ တော်ဝင်မိသားစုနဲ့ထိုက်တန်ကြောင်း ပြသဘို့ကြိုးစားရာမှာ ယခုအချိန်ထိ အောင်မြင်ခဲ့တယ်လို့ ယူဆမိလို့ပါ။ ပြီးတော့ မက်ဂန်နဲ့ ဟယ်ရီတို့က အမျိုးစပ်ရင် Streatlm က Ralph Bowes(1480-1516)ဟာ သူတို့၂ ယောက်ရဲ့ ဂရိတ် ဂရိတ် ဂရိတ် ဂရိတ် ဂရိတ် ......ဂရိတ် ဂရိတ် ဂရိတ် ဂရန်းဖားသား တော်စပ်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ တခုဘဲတွေးမိပါတယ် မက်ဂန်မာကယ်ဟာ ပထမအိမ်ထောင် Trevor Engelson နဲ့ 6 နှစ်တွဲပြီးမှ လက်ထပ်ခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့ အိမ်ထောင်သက် ၂ နှစ်လောက်ဘဲခံတဲ့အကြောင်းပါ ။ သြဂုတ်လ ၄ ရက်မွေးတဲ့သူဖြစ်လို့ လေးဂဏန်းသမားရဲ့ စရိုက်အနည်းငယ်လွှမ်းမိုးတယ်ဆိုရင် ဟယ်ရီနဲ့ အိမ်ထောင်ရေးမှာလည်း သတိထားရဘို့ ရှိပါတယ်။ ဘယ်လိုဘဲဖြစ်ဖြစ် အခုချိန်မှာတော့ မက်ဂန်ဟာ ဗြိတိန်နိုင်ငံရဲတော်ဝင်အသိုင်းအဝိုင်းမှာ ပထမဆုးံ လူမဲသွေးနှောတဲ့ သတို့သမီးဖြစ်သွားခဲ့ပါပြီ ။ ဟယ်ရီမင်းသားရဲ့ကြင်ယာတော်ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်အောက်မှာ မက်ဂန်ဟာ တော်ဝင်မင်းသမီးတွေလိုဘဲ ကျက်သရေရှိစွာ တင့်တယ်နေခဲ့တာ အမှန်ပါ ။ ပြီးတော့ မက်ဂန်ရဲ့ အဖြူရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံ ဟာ ဇာတွေ နဲ့ ထည်ဝါမနေဘဲ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနဲ့ boatneck neckline လုပ်ထားပြီး လက်ကို အရှည်ယူထားတဲ့ပုံဟာ အိန္ဒြေရရ စွဲဆောင်နိုင်လွန်းပါတယ်။ မက်ဂန်ဟာ မင်္ဂလာပွဲမှာ သတို့သမီးတယောက်အနေနဲ့ လက်ဝတ်ရတနာဆင်မြန်းတာဆိုလို့ Queen Marry ရဲ့ စိန်သရဖူအသေးလေးရယ် ညနေ ဧည့်ခံပွဲ အသွားမှာ ဒိုင်ယာနာဝတ်ခဲ့ဖူးတဲ့ မြပုံသွေးထားတဲ့ aquamarine လက်စွပ်ရယ် ..ဒါဘဲတွေ့ရပါတယ်။ ဒါ့အျပင္လဲ မင်းသား ဟယ်ရီဟာ သူ့မိခင် ဒိုင်ယာနာကို ဒီလိုအချိန်မှာ သတိရနေခဲ့ပုံရပါတယ် ။ မိခင်ဒိုင်ယာနာကြိုက်တဲ့ Forget -Me -Nots ပန်းတွေကို မက်ဂန်က လက်ကိုင်ပန်းအဖြစ်ကိုင်ထားခဲ့တာ မြင်တွေ့ရပါတယ်။ ဒါဟာမက်ဂန်ရဲ့ လိမ္မာပါးနပ်မှု့လို့ဆိုရင် မမှားဘူးလို့ ထင်မိတယ်။ မိခင်မဲ့ခဲ့ရတဲ့ လူငယ်လေးတယောက်ရဲ့ အစိုင်အခဲကို ကြင်နာခြင်း လေးစားဂုဏ်ယူခြင်းတွေနဲ့ ဒီလိုနေ့မှာ သူ့မိခင်ကို အရေးတယူရှိကြောင်း ပြသခဲ့တာပါ ။ အသားညိုတဲ့မက်ဂန်ဟာ ဗြိတိန်ဘုရင်မကြီးရဲ့မြေးတော်နဲ့ ကြိုက်ရလို့ အသားဖြူအောင် ဂလူတာထိုးဘို့ ကြိုးစားခဲ့ပုံ မရပါဘူး။ ရင်သားကြီးအောင်လဲ ပြင်ထားပုံမရဘူးး မင်းသားရဲ့ချစ်မြတ်နိုးခြင်းခံရလို့ အကောင်းစားတွေစား အကောင်းစားတွေကြွားပြတာ မြင်ရခဲပါတယ်။ နောက်ပြီး Frogmore House မှာလုပ်မယ့် ဧည့်ခံပွဲကို သွားဘို့အတွက် ဟယ်ရီမောင်းတဲ့ ဂျာဂွာ E type Concept Zero ၁၉၆၈ ခုနှစ်ထုတ်တဲ့ ငွေပြာရောင်ကားလေးပါ ။ အကိုဖြစ်သူ ဝီလျံတုန်းကလဲ အဲဒီလိုရှေးဟောင်းကားလေးနဲ့ပါဘဲ။ ဟယ်ရီမောင်းတဲ့ကားနံပါတ် က E190518 ပါ ဒါဟာ သူတို့မင်္ဂလာပွဲလုပ်တဲ့ ၁၉ ရက် ၅ လ ၂၀၁၈ ကို က်ုယ်စားပြုပါတယ်။ တကမ႓ာလုးံ စိတ်ဝင်တစားစောင့်ကြည့်နေရတဲ့ နန်းတော်ထဲက မင်းသားလေးရဲ့ မင်္ဂလာပွဲဟာ ဝင်ဆာရဲတိုက်ကြီး ..၁၄ ရာစုဘုရားကျောင်းကြီး နဲ့ မေရီဘုရင်မကြီးရဲ့ စိန်သရဖူ ..ဒိုင်ယာရဲ့ လက်စွပ် ..1960 ပြည့်နှစ်က မော်တော်ကား စသည်ဖြင့် ရှေးဟောင်းဘိုးဘွားအမွေအနှစ်တွေနဲ့ ပိုက်ဆံရှိတိုင်း မရနိုင်တဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်တခုကို ဖော်ကျူးသလို ခံစားမိတယ်။ မက်ဂန်ဟာဖြူဆွတ်နေတဲ့ တော်ဝင်အသိုင်းအဝိုင်းမှာ half black တယောက်အဖြစ် ကိုယ့်ရဲ့ ယုံကြည်ချက်အတိုင်း ရပ်တည်ပြီး တော်ဝင်အသိုင်းအဝန်းက မင်းသား ဟယ်ရီလက်ထပ်ယူဘို့ရာထိုက်တန်တဲ့ အမျိုးသမီးအဖြစ် ..ဘုရင်မကြီး လက်ခံအောင် သက်သေပြနိုင်တဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့အမျိုးသမီးဖြစ်လို့ သဘောကျမိတယ်။ ဗြိတိန်ဘုရင်မကြီး သဘောတူဘို့ဆိုတာ သာမန်အရပ်သူတယောက် အရည်အချင်းလောက်နဲ့ တိုးဝင်ဘို့ ခက်ပါတယ်။ ပြီးတော့လူမဲသွေးရောနေတဲ့ အရပ်သူတယောက်ကို ဘုရင့်သွေးသားနဲ့ အမျိုးစပ်ဘို့ မာနကြီးလှတဲ့ တော်ဝင်အသိုင်းအဝန်းက ခွင့်ပြုတာ ထူးဆန်းပါတယ်။ မက်ဂန်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မအတွေးထဲကို ဝင်လာတဲ့ အကြောင်းက ပထမအိမ်ထောင်ကွဲဖြစ်ပါရဲ့နဲ့ အသားလည်းညိုပါရဲ့နဲ့ အင်မတန်ကောက်သော တင်ပါး ခန္ဓာအချိုးအစားလဲ မရှိပါဘဲ နဲ့ မင်းသားတပါးရဲ့ကြင်ယာတော်အဖြစ် ခမ်းခမ်းနားနား ချီးမြှင့်မြှောက်စားခံရတဲ့ အဖြစ်ဟာ မင်းသားနဲ့ထိုက်တန်တဲ့ အမျိုးသမီးအဖြစ် သူ့ကိုယ်သူစောင့်ရှောက်ခဲ့လို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ တွေးမိတယ်။ တကယ်တော့ ..... အမျိုးကောင်းသားသမီးတယောက်အဖြစ် အရည်အသွေးရှိတဲ့သူဖြစ်ရင် ... စိန်ကောင်းကျောက်ကောင်းမှန်ရင် မဟာပထဝီမြေထုကိုတောင် ခွဲပြီး ရှာတဲ့သူနဲ့ ဆုံရပါလိမ့်မယ်။ မိမိကသာ ထိုက်တန်တဲ့ ရတနာဖြစ်ဘို့သာ လိုအပ်တယ်။ # Ellen Grace

မိန်းမတယောက် အလှ

မိန်းမတယောက် အလှ by Ellen Grace (ဒေါ် အိ ရှန်း - Myat Yee Mon)

မိန်းမတယောက်ဟာ ချောတာ လှတာနဲ့ မဆိုင်ဘူး အိမ်ထောင်ရေးကံကောင်းတယ် မကောင်းဘူး ဆိုတာ ကံရယ် ဉာဏ်ရယ် အများကြီး ဆိုင်တယ် အမျိုးထဲမှာရှိပါတယ် အဲဒီအမက အသားက အတော့်ကိုညိုတာ ဝတ်တာစားတာကလည်း သိတဲ့အတိုင်း ရိုးရိုးကြီး ကိုယ်လုးံကလည်း ကလေး ၂ ယောက်မွေးပြီး ပစ်ခတ်ထားတာ ဆိုတော့ တွေးကြည့်ပေါ့ သူ့အမျိုးသားက ဖြူဖြူချောချော တရုတ်စပ်တယ် ငယ်ငယ်က တရုတ်မင်းသားနဲ့တူတယ်။ တဦးတည်းသောသား..အမေက ညွှန်မှုး အဖေက လည်း အရာရှိ သူ ့အေမက သူတို့အိမ်ဘေးက သူဌေးသမီး တရုတ်မလေး၂ ယောက်နဲ့ သဘောတူတာ ဒါပေမဲ့ မယူဘူး အခုလက်ရှိအမကိုခိုးပြေးတာ ။ ဖြူဖွေးနေတဲ့တရုတ်မ အလှပဂေးတွေကို မယူဘဲ ဟိုးးး နယ်ဘက်က အသားတော်ညိုပြာညက်ကို စုံရေမက်ရေ ယူတာ နော် မိန်းမကို ဘယ်လောက်ချစ်လဲဆိုရင် အခု အသက် ၅၀ ကျော်လာတဲ့ အထိ အရိပ်တကြည့်ကြည့်နဲ့ ။ မျက်စိအောက်က အပျောက်မခံဘူး အခု သမီးလေး ၂ ယောက်က စင်္ကာပူမှာ နေတယ် ။ ဘဝပေါ်င်းများစွာက သစ္စာရှိရှိ လက်တွဲလာခဲ့တဲ့သူတွေကို မြင်ဖူးချင်ရင် အဲလိုစုံတွဲတွေလို့ ညွှန်းချင်တယ်။ နောက်တယောက်ရှိသေးတယ် အရင်က ညွှန်ချူပ်ကတော်တယောက်ပေါ့ သာမန် အညာသူ တယောက်ပါ မိဘပေးစားလို့ ယူကြတာ အမျိုးသားက ညွှန်ချူပ်ဘဝမှာ အဲဒီအမ လေဖြတ်သွားတယ် ဆရာပေါ်င်းစုံနဲ့ ရအောင် ကုပေးတယ် ကြင်ကြင်နာနာနဲ့ သစ္စာမပျက်ဘူး မိန်းမကိုသွားလေရာခေါ်တယ် ။ သစ္စာရှိတဲ့သူနဲ့ ပေါ်င်းဖေါ်ရတာ ကံအကျိုးပေးကောင်းတခုပါ ။ နောက်တယောက်ကတော့ ဗိုလ်မှုုးကြီးကတော်တယောက် တပ်ရင်းမှုးကတော်ဖြစ်တော့ ပေါ်င် ၂၀၀ နီးပါးရှိနေပြီ ဒါပေမဲ့ သူ့အမျိုးသားက ချစ်လိုက်တာများ အသားညိုညို မိန်းမဝတုတ်ကြီးဘေးထားပြီး ဘယ်မိန်းမမှ စေ့စေ့မကြည့်ဘူး ။ အင်မတန်ကင်းရှင်းတာ ။ သူက ဘယ်သူနဲ့တူလဲဆိုရင် ပိန်ပိန်ပါးပါး အရပ်မြင့်မြင့်နဲ့ ယူနီဖောင်းဝတ်ထားရင် နေအောင်တို့လို ပုံမျိုး ..တကယ်ချောတာ အနေအထိုင် တည်တန့်ပြီး ယောက်ကျားပီသတယ် မိန်းမတယောက် တသက်လုးံ ရင်အေးရတဲ့ သစ္စာတရားရှိတယ်။ ဒီနေရာမှာ အတိတ်ကံရော လက်ရှိပြုလုပ်နေဆဲကံတွေရော ပြောပြချင်မိတယ်။ မိန်းကလေးတယောက်ကိုလည်းတွေ့ဖူးတယ်။ ကိုယ်လုးံလှလှ ရုပ်ချောချော သူ့ကိုယ်သူလှမှန်းသိတယ် ဂုဏ်လဲယူတယ်။ သူက လှတယ်ဆိုတာ လူတကာကို လက်ခံစေချင်တယ် လူလွတ်ရော မလွတ်ရော မရှောင်ဘူး သူ့အလှနဲ့ ဖမ်းစားမယ်ပေါ့ ဒီတော့ ယောက်ကျားတွေငေးမယ့်ဒီဇိုင်းမျိုး အမြဲသုးံတယ် ရက်ရက်ရောရောပြတယ်ပေါ့ ။ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရဲရဲတင်းတင်း နေတယ်ပေါ့ နောက်တော့ သူအိမ်ထောင်ကျသွားတယ် ကလေးတယောက်ရပြီး ကွဲသွားတယ်။ ရေရှည်သစ္စာရှိတဲ့သူနဲ့ မတွေ့ဘူး ခဏအပျော်တွေကတော့ သပ်ချလို့ ဘယ်နိုင်ပါ့မလဲ ဒါလဲ ကိုယ်ပြုခဲ့တဲ့ အကြောင်းတွေပါဘဲ ပါချူပ်ဆရာတော်ဟောတဲ့ ယသော်ဓယာအကြောင်း သတိရလို့ ပြောပြချင်တယ် ယသော်ဓယာဟာ သုမေဓါရှင်ရသေ့ ဘုရားလောင်းအဖြစ် ဗျာဒိတ်ပေးခံရတဲ့အချိန်မှာ သူကလည်း ဘေးမှာရှိနေခဲ့တယ်။ သုမေဓါ ရှင်ရသေ့ကို မြင်မြင်ချင်း မေတ္တာရှိလို့ ကြာပန်းခိုင် တဝက်လှုပြီး ပါရမီဖြည့်ဘက်အဖြစ် ဆုတောင်းခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ အဲဒီအချိန်ကျမှ သူတို့ တွေ့ဖူးတာမဟုတ်ဘူးဟိုး အရင် ဘဝပေါ်င်းများစွာထဲက အကြင်လင်မယားအဖြစ် ပေါ်င်းဖော်လာခဲ့ပြီးသားတဲ့ ဒါ့ကြောင့် သုမေဓါရသေ့ကို တွေ့တော့ မေတ္တာစိတ်ဖြစ်တာ၊ ဘဝပေါ်င်းများစွာ အကြင်လင်မယားဖြစ်ခဲ့တဲ့သူတွေ သစ္စာရှိခဲ့တဲ့သူတွေ ဆိုရင် ဘယ်လိုပုံ ဘယ်လိုအနေအထားဖြစ်ဖြစ် သေတပန်သက်တဆုးံ ခိုင်ခိုင်မြဲကြတာ တွေ့ရတယ်။ ဘာဇတ်ရှုပ်မှ မကြားရဘူး အားကျစရာ အတုယူစရာရှိတယ်။ ယသော်ဓယာဟာ ဘုရားလောင်းတော်မြတ်နဲ့အတူတူ ဘဝများစွာ ပါရမီဖြည့်ခဲ့ရတယ် ။ ဝေဿန္တရာမင်းကြီးဘဝမှာ သားသမီးတွေကို ပုဏ္ဏားက အလှုခံတော့ မိခင်တယောက်ရဲ့ ရင်ကွဲနာကျတဲ့ဝေဒနာကိုခံစားပြီး ယောက်ကျားရဲ့ ပါရမီကို ဖြည့်ခဲ့တယ်။ ချမ်းသာတဲ့အခါ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာရှိပြီး ဆင်းရဲရင် ဘယ်သူ့မှ မပြစ်မတင်ပါဘူးလို့ မြတ်စွာဘုရားကို ပြောခဲ့တယ်။ နောက်ဆုးံ ယသော်ဓယာဘဝမှာ သားကလေးနဲ့ကျန်ရစ်ခဲ့တော့ ဖန်ရည်စွန်းတဲ့အဝတ်ကို ခင်ပွန်းနဲ့တူတူလိုက်ဝတ်ပြီး နန်းတွင်းမှာ သီလသမာဓိကြီးစွာနဲ့ လင်မရှိတဲ့ဘဝကို ဖြတ်သန်းတယ်။ မြတ်စွာဘုရားက ဆွမ်းတနပ်ဘဲစားတယ်ကြားလို့ သူကလဲ နန်းတွင်းမှာ တနပ်ဘဲ စားတယ် ။ ယသော်ဓယာဟာ ကာမဘုံမှာ မြတ်စွာဘုရားပြီးရင် ဘယ်သူမှ နှိုင်းယှဉ်လို့မရတဲ့ အလှရှိတယ်လို့ဆိုတယ် ဘယ္သူမွ မမွီဘူးတဲ့။ ဒါပေမဲ့ မရေမတွက်နိုင်သော ဘဝများစွာက ပါရမီဖြည့်ဘက်ဖြစ်ခဲ့လို့ ခင်ပွန်းမရှိတော့တဲ့အခါ သစ္စာတရားနဲ့ အဖော်ပြုနေတယ် ငါ့အလှတွေကျန်သေးတယ် ငါ ငယ်သေးတယ်ဆိုတာမျိုး အိမ်မက်တောင် မက်မယ် မထင်ဘူး။ မောင်းမမိဿံ ၆ သိန်းကိုးသောင်းရဲ့ အကြီးအမှုးအဖြစ် ကျက်သရေရှိစွာ နေခဲ့တယ်။ မိထွေးတော် ဂေါတမီ နဲ့ သာကီဝင်မင်းသမီးငါးရာ ဘိက္ခူနီဝတ်ပြီးတဲ့အခါ ယသော်ဓယာလည်း ဘိက္ခူနီဝတ်တယ်။ သာသနာ့ဘောင်ထဲဝင်ပြီး ၂ ပတ်အကြာမှာ ရဟန္တာဖြစ်ခဲ့တယ်။ ယသော်ဓယာသာသနာ့ဘောင် ရောက်တော့ အလွန်ဘုန်းတန်ခိုးကြီးတယ် ။ လှုချင်သူတွေ ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေတယ် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ဘဝပေါ်င်းများစွာ ဘုရားအလောင်းတော်မြတ်နဲ့အတူတူ ပါရမီဖြည့်ခဲ့လို့ ကုသ်ုလ်တွေဟာ လှိုင်းလုးံကြီးတွေလို ရှိတယ်လို့ ဆရာတော်က ဟောကြားခဲ့တယ်။ ယသော်ဓယာဟာ သူနိဗ္ဗာန်စံမြန်းရမယ့် အချိန်နီးတော့ မြတ်စွာဘုရားကို နောက်ဆုးံကန်တော့သွားတယ်။ အမျိုးမျိုးသော တန်ခိုးတွေ ပြတော်မူတယ်။ မျက်လုးံတလုးံက လလောက်ကြီးပြီး ကျန်တဲ့မျက်လုးံတဖက်ကို နေလောက်ဖန်ဆင်းတယ် ကိုယ်လုးံက စကြာဝဋ္ဌာလောက်ကြီးတဲ့ ဒေါ်င်းငှက်အသွင် ပြုပြီး ပူဇော်တယ် သိကြားမင်းအသွင် ဗြမဟ္မာကြီးအသွင် ဖန်ဆင်းပြီး ပူဇော်တယ် မြတ်စွာဘုရားကို နောက်ဆုးံပူဇော်ကန်တော့ခဲ့ပြီး သူ့မှာအပြစ်တွေရှိရင် ခွင့်လွှတ်ဘို့ တောင်းပန်ခဲ့တယ် သက်တော်ရ၈ နှစ်မှာ ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုတယ်။ ယသော်ဓယာဟာ ဘဝအမျိုးမျိုး ကို ဘုရားအလောင်းတော်နဲ့အတူ ကျင်လည်ခဲ့ရတယ်။ လောကဓံမုန်တိုင်းကြားမှာ ပါရမီဖြည့်ခဲ့တယ် သောက အမျိုးမျိုးကြုံရတယ်။ ဆင်းရဲခြင်း ချမ်းသာခြင်း ရင်ဆိုင်ရတယ်။ ကောင်းပေ့ ညွှန့်ပေ့ဆိုတာတွေလည်း ကြုံရတယ် နောက်ဆုးံမှာ ကိလေသာကုန်ခမ်းပြီး အငြိမ်းဓါတ်နဲ့ နိဗ္ဗာန်စံဝင်တယ်။ ပါရမီဖြည့်ဘက် မှန်ရင် တယောက်အပေါ်တယောက် အနစ်နာခံတယ် သစ္စာရှိတယ် အိမ်ထောင်တခုကို ကျက်သရေရှိစွာတည်ဆောက်တယ်။ ကိုယ်တိုင်က ပါရမီဖြည့်ဘက်ကောင်းတယောက်အဖြစ် မကျင့်ကြံရင် ထိုက်တန်တဲ့သူနဲ့လွဲပါလိမ့်မယ် ကိုယ့်အပေါ်သစ္စာမရှိသူနဲ့ကြုံရ ရင် ကိုယ့်ရဲ့ အတိတ်ကံကို အရင်ဆုးံ သတိရ ရမယ်။ ဘဝအဆက်ဆက်လိုက်တတ်တဲ့ဝဋ်ကြွေးကို ဘယ်တော့မှ လစ်လျူရှု့လို့ မရဘူး ။ နောက်တခုက ဉာဏ်ကူရတယ်။ ပဒုမနတ်သားအကြောင်းလို့ ထင်တယ် သိတ်မမှတ်မိဘူး ။ သူက ဘဝတခုမှာ ပွေရှုပ်လာခဲ့တော့ နောက်ဘဝမှာ မိန်းမဖြစ်တယ် မိန်းမဘဝမရောက်ခင် ငရဲကျသေးလားမသိဘူး မွေးလာတော့ သူ့ကိုဘယ်သူမှမချစ်ဘူး လူမုန်းခံရတယ်။ မလှတာလဲ မဟုတ်ဘူး ချစ်တဲ့သူ မရှိတာ ။ အတိတ်က သူတပါးချစ်ခြင်းတွေကိုခွဲခဲ့တဲ့အကျိုးတွေထင်တယ်။ အမေကလည်း သူ့မချစ်ဘူး ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ မိဘက ယောက်ကျားပေးစားတယ် ယောက်ကျားကလည်းမချစ်ဘူး ပစ်ထားတာ တနေ့ ပစ္စေက ဗုဒ္ဓ ဆွမ်းခံကြွလာတာမြင်တော့ သဒ္ဒါစိတ်တွေဖြစ်ပြီး ဆွမ်းကပ်တယ် မွှေးတဲ့လှတဲ့ပန်းတွေ လှုတယ်ထင်တယ် ဆုလည်းတောင်းတယ် ချက်ခြင်းနော် အကျိုးပေးတာ သူ့ကိုအကုန်လုးံ ဝိုငိးဝိုင်းလည်ချစ်လာကြတယ် ယောက်ကျားကလည်း ဂရုစိုက်လာတယ် သေတော့ နတ်ပြည်ရောက်တယ်။ ဉာဏ်ကူရတယ်ဆိုတာက အကြောင်းအကျိုးကို နားလည်ဆင်ခြင်နိုင်တဲ့ ပညာကို ပြောတာပါ သူများတွေမှာ မဖြစ်ဘဲ ကိုယ့်ကျမှ ဖြစ်တယ်ဆိုရင် ကိုယ့်ရဲ့ ကုသိုလ် အကုသိုလ်ကို ချိန်ဆနိုင်ရမယ် ငါလှနေရဲ့သားနဲ့ လို့ မတွေးပါနဲ့ ငါ့အကုသိုလ်တွေမလှတာကို တွေးပါ အကျိုးပေးသန်နေတဲ့ အကုသိုလ်တံခါးတွေ အလိုလို ပွင့်လာတာ သတိရပါ ။ အညစ်အကြေးနဲ့တူတဲ့အကုသိုလ်တွေ တက်လာပြီဆိုရင် စင်ကြယ်ဘို့က ရေနဲ့တူသော ကုသိုလ် ဒါနသီလ များများပြုတာပါ ။ သီလပျက်သူကို သီလရှိသူက အနိုင်ရတယ်နော်။ ဒါဟာ ဉာဏ်ကူတာပါ အရွဲ့တိုက်ပြရင် သူလဲသီလမရှိ ကိုယ်လဲသီလမရှိ ဖြစ်ပြီး နိမ့်ပါးသထက် နိမ့်ပါးသွားတတ်တယ်။ သီလဟာ ဘုန်းကံတမျိုးပါ ဒီစကားတွေဟာ အမျိုးကောင်းသားသမီးဖြစ်ပါရဲ့နဲ့ သစ္စာမရှိတဲ့သူများနဲ့ ပေါ်င်းဖက်ရသူတွေအတွက် ဗဟုသုတ ရအောင် ရေးတာပါ ။ ပါရမီဖြည့်ဘက် အစစ်အမှန်နဲ့ လွဲခဲ့ရတဲ့သူများအတွက်ပါ ။ အိမ်ထောင်ရေး ကံကောင်းတယ်ဆိုတာ ယောက်ကျားရကံကောင်းလို့မဟုတ်ပါဘူး လူပျိုဘဝ ဆိုးသွမ်းနေသူတွေ ကိုယ့်လက်ထဲရောက်မှ ကောင်းသွားသူတွေရှိပါတယ် လူပျိုဘဝ လိမ္မာနေပေမဲ့ ကိုယ်နဲ့ရမှ ပျက်ဆီးသွားသူတွေရှိပါတယ် အဓိကက ကိုယ့်ကံပါ ဘဝတွေမှာ သူများချစ်ခြင်း မဖြိုခွဲခဲ့ဘူး သူများသားမယား လင်ယောက်ကျား မပြစ်မှားခဲ့ဘူး သူများအိမ်ထောင် ခလောက်မဆန်ခဲ့ဘူးဆိုရင် စိတ်ယုတ်မာ မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် ဆင်းရဲတဲ့ဘဝရောက်ရောက် ချမ်းသာတဲ့ သူဌေးသမီးဖြစ်ဖြစ် ရုပ်ဆိုး အသားမဲ ဘယ်လိုရွဲပြဲနေပစေ ကိုယ့်ရဲ့ လက်တွဲဖော်အစစ်အမှန်နဲ့ ဖူးစာဆုံရတယ် စိတ်ချမ်းသာရတယ် သစ္စာရှိတာခံစားရတယ်။ သစ္စာရဲ့အကျိုးခံစားရတယ် ကြင်နာစာနာတတ်တဲ့ သူနဲ့ ဆုံရတယ် အသက်ထက်ဆုးံ အိမ်ထောင်ရေးသောက ကင်းရပါတယ်။ ပုထုဇဉ်လူသားဘဝမှာ ဘဝအဖော်ဆိုတာ လူတိုင်းမက်မောပါတယ်။ လက်တွဲဖော်က ပေးတဲ့စိတ်ဆင်းရဲမှု့က ဘဝရဲ့ သုးံပုံတပုံ နေဝင်သွားတာဘဲ ရှင်လျက်နဲ့ သေရတဲ့ မနက်ခင်းတိုင်းကိုကြုံရမှာပါ ကိုယ့်အပေါ်မကြင်နာဘူး မချစ်ခင်ဘူးဆိုရင် အဲဒီလူဟာ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် အားငယ် ညှိုးနွမ်းရတာနော် ဘဝကြီးတခုလုးံ ကယ်ရာမဲ့ ကူရာမဲ့လို ခံစားရတာ။ ဒီတော့ သစ္စာရှိတဲ့သူတွေနဲ့ဆုံချင်ရင် ကိုယ်တိုင်က သစ္စာရှိသောအကြောင်းတရားများကို ပြုလုပ်ခဲ့ရမယ် ဒါမှ ကိုယ်ပြုသောကံတိုင်း ကိုယ့်ထံပြန်ရမယ်လို့ ကျွန်မက ယုံကြည်တယ်။ Credit to : Ellen Grace #Myat Yee Mon...